Vorige week waren twee van de 3FM dj’s die binnenkort het oh zo angstaanjagende Glazen Huis ingaan te gast bij De wereld draait door. Dat was echter niet het onderwerp. Nee, het ging over de beste song van 2012. Gerard Ekdom en Michiel Veenstra, ze mochten hun favorieten noemen, waarna het 3FM-publiek instemmend mee zou knikken met deze zelfverkozen muziekgoeroes. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik zelf wakker word met het programma van de derde tafelgast, Giel Beelen. Hoezeer ik hem ook benijd, vervloek en innig haat, toch is zijn programma het beste wat ’s morgens tussen zes en negen te horen is op de radio. Vanavond vergeet ik dat even, want nu ben ik degene die wil wakker schudden.

Auteur: Gray Pathos

Stiekem ben ik gek op lijstjes, al sinds mijn jeugd. Lijstjes van alles binnen mijn blikveld: voetballers, boeken, voedsel, dieren (inclusief dinosaurussen). Ja, zelfs meisjes moesten er aan geloven. Canonisering was dus wel mijn ding, laten zien wat ík belangrijk vond, waar míjn voorkeuren lagen, kortom: wie ík was. Ik had geen ander doel dan mezelf op de markt nestelen, vooral voor de groep op het laatstgenoemde lijstje. Wel liet ik mij, ook weer door die laatste groep, beïnvloeden tot ik dansjes van de Spice Girls uit mijn hoofd kende.

De dj’s, ik zie ze vanavond worstelen met zichzelf. Michiel Veenstra mag het spits afbijten met ‘zijn’ favoriet: Azealia Banks met 212 ft., een nummer met de meest standaard dancebeat die zo door Afrojack gecomponeerd had kunnen worden. Niet dat ik iets tegen Afrojack of Banks heb, maar ik dacht dat 3FM toch nog enigszins stond voor muziek in of zelfs net buiten de marges. Veenstra kleurt netjes binnen de Buma-lijntjes, met de Jeugd van Tegenwoordig nog steeds als meest vernieuwende hiphopgroep.

Na wat geblaat van Matthijs, die blijkbaar gepijpt is door de zangeres van Alabama Shakes (nogmaals, prima muziek, prachtige stem), is Gerard Ekdom, die ik best hoog heb zitten, aan de beurt. Langzaam zie ik hem wankelen en als ik er dan na drie keer in mijn ogen gewreven te hebben achter kom welke keuze hij heeft gemaakt, valt hij als Joseph Stalin van zijn sokkel. Rudimental – Feel The Love, omdat er een trompét in zit. Opgewonden zie ik Matthijs op zijn stoel wiebelen: ”Ik wil die trompet horen, ik wil die trompet horen!” maar deze komt tot grote spijt van Ekdom en droefenis van Van Nieuwkerk niet in het fragment voor.

De trompet, dames en heren, is een solo-instrument. Als je een trompet hoort in een nummer, dan dient deze zo fysiek mogelijk aanwezig te zijn, en niet als opgenomen eenmans achtergrondkoortje in een draaitafel. Waarschijnlijk zouden Matthijs en Gerard het lyrisch vergelijken met Kyteman die ook trompet speelt, “of was dat een bugel?”

Natuurlijk weten Veenstra en Ekdom beide beter, ze mogen alleen niet beter weten. Giel Beelen doet er nog een schepje bovenop door het meest armetierige nummer van Triggerfinger, de cover van Lykke Li’s I Follow Rivers, te noemen. En natuurlijk ‘onze Blaudzun’ (terwijl de presentator bijna ontploft van vervoering). Dan kijkt iedereen jaloers naar schaatser Mark Tuitert. Mark praat vol passie over zijn favoriete plaat van dit jaar: Deftones – Koi No Yokan. Melodielijnen, rauwheid, power, met enorme clichétermen roemt hij zijn grote helden. Giel, Gerard en Michiel worden rood, konden ze dit nog maar draaien zonder boze sms’jes van luisteraars,”wat is dit voor takkeherrie”, ”ik word echt vet deaf van die tones”, ”draai eens vatsoenelikke musiek”.

Mark legt pijnlijk 3FM’s zwakke plek bloot: de zender verdrinkt in haar connecties. Dj’s worden helden terwijl ze eigenlijk dankbaar zouden moeten schuilen in de radiostudio, dankbaar dat zij de groten der aarde mogen draaien en er zelfs af en toe tussendoor over mogen praten. Niet in een glazen huis meeblèren, grap na grap maken en vier nummers per uur draaien. Tuitert zegt precies wat ik wil zeggen: bij gebrek aan beter luistert hij naar 3FM. Mark en ik, we luisteren nog naar een soapserie in de vorm van een hoorspel dat we niet kunnen loslaten, dat we moeten blijven volgen. Beelen kruipt weg in een hoekje, want hij is de aanstichter van het kwaad. Hij stopte een boterham in zijn pet en liet die daar een tijd zitten, probeerde televisie, en struinde Lowlands af om een megahip muziekstijlicoon te worden. Geloof me, Giel: anonimiteit siert de dj,  personality breekt hem in zijn oorsprong waarin hij het is die de muziek dient, en niet andersom.

De beste song van 2012 is, en ik ben geen dj, deze.