Dit verhaal gaat over een meisje drie jaar jonger dan ik. Hoewel ik vind dat ik me naar omstandigheden – ik ben een raschaoot, impulsief, verslavingsgevoelig en lach harder dan anderen om mijn eigen grappen – best goed staande houd, kan en wil ik het niet laten een diepe poëtische buiging te maken voor het mooiste stemgeluid van het westelijk halfrond. Adele, ik zeg het maar vast in de inleiding, verdient meer tekst dan haar liedjes toelaten. Een brok in de keel verstokt namelijk onmiddellijk complimenten.

Auteur: Gray Pathos

Het is pas anderhalf jaar geleden dat deze voluptueuze nachtegaal de monsterhit, en dat bedoel ik niet in de stijl van Lady Gaga, Someone Like You uitbracht. Deze treuropera, waarin het voltallige liefdesorkest belichaamd wordt door een meisje zoals dat bij mijn broertje in de klas had kunnen zitten en iedere dag de hoon van treiterende middelbareschool-narren over zich heen krijgt, raakt mij nog steeds in mijn allerdiepste wezen. Het frappante is dat deze muziek mij normaal gesproken koud laat. Nu Adele het heeft gezongen, blaast ze een traditie leven in die eindeloos kan worden herhaald. Als een dronken pijprokende zeeman met scheurbuik het zingt of een X-factor-kandidaat die rijp is voor een lachwekkende Youtube-hit; wie dit nummer zingt, zingt betekenis, zingt schoonheid, zingt patentloze emotie.

Een tijdje geleden leek de wereld iets van zijn glans te verliezen toen de Britse karakterdiva aankondigde even een muzikale pauze te nemen. Alsof Lionel Messi in de slotfase van El Clasico zijn voetbalschoenen in de wilgen hangt om curling te gaan spelen, alsof William Shakespeare zou besluiten om toch maar smid te worden, alsof Albert Einstein een grote supermarktketen zou openen (ik kan u vertellen dat ik nu heel hardop om mijn woordgrap lach, maar dat terzijde). Nu denkt u vast: hallo, een beetje relativiteit zou geen kwaad kunnen (als ik toch aan het grappen ben).

Echter, helaas voor de muziekhater, Adele besloot mee te resoneren met het witte doek. Weliswaar met een abominabel nummer, maar niet als zij het zingt. Terwijl we jammerend smeken dat James Bond nu toch echt voor de laatste keer gereanimeerd is, stijgt de gelijknamige titelsong Skyfall tot ongekende hoogten. Adele herhaalt zich net als de Bondfilms, en kan dat nog heel lang blijven doen, want stemmen als de hare zijn zo schaars en duur als saffraan. Waar “The name is Bond, James Bond” gevleugelde woorden van nostalgie zijn geworden, heeft Adele Adkins aan haar voornaam genoeg. Deze jongedame is geen cliché, geen machine, geen perpetuum mobile, zij is vlees en bloed zonder houdbaarheidsdatum, in welke stembanden zij ook mag trillen. Frank Sinatra heeft My Way, Adele heeft everybody’s way. Mocht ik, als nederige onderdaan van haar muzikaal geraas, een documentaire over dit levensgrote voorbeeld maken, dan zou het in mijn beste Engels deze titel dragen: Adele. My kneefall.