In de serie ‘De slechtste films aller tijden’ wordt eens in de vier weken aandacht geschonken aan een absoluut dieptepunt uit de internationale filmgeschiedenis. Zo nu en dan moeten we ons nu eenmaal door een zure appel heenbijten om naderhand het zoet weer optimaal te kunnen waarderen. Sommige films maken het echter wel érg bont. Dit tweede deel staat in het teken van Junior (1994), met in de hoofdrollen Arnold Schwarzenegger en Danny DeVito.

Auteur: Sevic

Toen Arnold Schwarzenegger eind 1993 een nieuw voorstel ontving van regisseur Ivan Reitman, voor wie hij enkele maanden eerder zo vrijgevig was geweest een cameo-rol te verzorgen in diens film Dave, hadden er alarmbellen moeten gaan rinkelen. Dave was een onschuldige komedie, net als Reitmans voorgaande film Kindergarten Cop, waarin Schwarzenegger een volwaardige hoofdrol speelde. De films van Reitman betekenden voor Schwarzenegger een welkome afwisseling van alle actierollen waarvoor hij doorgaans werd gecast. Het was echter naïef om te denken dat een volgende Reitman-rol zijn carrière enig goed zou doen. Schwarzenegger is wellicht nooit een bijzonder getalenteerd acteur geweest, maar begin jaren negentig lag de filmwereld na het onvoorstelbare succes van Terminator 2: Judgment Day wel degelijk aan zijn voeten. Of hij dat zelf besefte, valt ernstig te betwijfelen.

Reitman wilde Schwarzenegger, die in 1993 ‘hot’ was en de aanbiedingen voor het uitkiezen had, vastleggen voor zijn volgende project. Een eenvoudige komedie met Danny DeVito en Emma Thompson. Reitman had een groot budget en had grote namen vastgelegd; wat kon er fout gaan voor onze Oostenrijkse vriend? Schwarzenegger dacht niet lang na en zette zijn handtekening onder het contract dat hem aan Junior verbond. Tevens tekende hij voor het einde van zijn carrière als serieus te nemen acteur.

Junior bestaat bij de gratie van één enkele grap: er is een man zwanger. Arnold Schwarzenegger werkt mee aan een medisch vruchtbaarheidsonderzoek waarbij een menselijk embryo in zijn buik wordt geplaatst. Danny DeVito is de vader van het toekomstige kind en neemt de verzorging van moeder Arnold op zich. Vervolgens worden we geacht de komende twee uur te lachen om het feit dat er een man zwanger is. Uiteraard komt de grap in allerlei (volledig voor de hand liggende) soorten en maten voorbij, maar het blijft één heel simpel, onsmakelijk grapje: er is een man zwanger.

Iedereen kent het ongemakkelijke gevoel van schaamte wanneer een grap niet valt. Een pijnlijke stilte op een verjaardagsfeestje. Een volstrekt ongepaste, grappig bedoelde opmerking van een oom die zichzelf de lolbroek van de familie vindt. Junior is te vergelijken met zo’n pijnlijke stilte, ware het niet dat deze stilte geen drie seconden, maar bijna twee uur duurt. Het komt niet vaak voor, maar Junior is één van die zeldzame voorbeelden van een komedie waarin niets, maar dan ook niets te lachen valt.

Arnold moet naar zwangerschapsgym. Arnold krijgt een dikke buik. Arnold krijgt last van zijn hormonen. En Arnold praat in dat rare Europese accentje van hem waardoor alles wat hij zegt sowieso al grappig is. Je stelt je gaandeweg het kijken van Junior voor hoe de schrijvers van dit staaltje ongeëvenaard misplaatste kleuterhumor te werk moeten zijn gegaan. Op een dag is één van hen de directiekamer van Universal Pictures binnengestapt en heeft zich hardop afgevraagd: “Zou het niet grappig zijn als Arnold Schwarzenegger zwanger zou zijn?”, en wát een leed zou ons bespaard zijn gebleven als er toen iemand – íemand – was opgestaan, zijn hoofd had geschud en een paar keer onomwonden “nee” had gezegd.

Maar helaas. Maandenlang hebben producenten, acteurs en schrijvers zich kennelijk op de dijen geslagen van het lachen om de ene intens droevige grap na de andere, zonder dat er zich ooit iemand heeft afgevraagd of dat walgelijke budget van zestig miljoen dollar (zestig miljoen dollar!) misschien niet op een wat meer doordachte manier verslonden zou kunnen worden. (Ter vergelijking: Groundhog Day kwam een jaar eerder uit, geldt als één van de grote komedieklassiekers uit de jaren negentig, en had een budget van nog geen vijftien miljoen dollar.) Aan het hoofd van het hele zootje ongeregeld stond met Ivan Reitman een regisseur die na Kindergarten Cop – een film die ook al écht kantje boord was en zeker geen graadje slechter had moeten zijn – ontegenzeggelijk beter had moeten weten. Hij heeft dat klaarblijkelijk niet kunnen opbrengen.

Reitman heeft sinds Junior nog vijf films gemaakt, waarvan No Strings Attached uit 2011 de meest recente is. De titel van deze film zinspeelt – u voelt ‘m aankomen – op damesondergoed. Dat is een tamelijk tragische vorm van humor. Desondanks is alleen de titel No Strings Attached al grappiger dan de gehele film Junior bij elkaar. Op No Strings Attached na zijn alle films van Reitman sinds Junior volledig geflopt; hij heeft al met al zeventien jaar nodig gehad om de klap weer enigszins te boven te komen. Arnold Schwarzenegger heeft na Junior geen enkele succesvolle film meer gemaakt, met uitzondering van Terminator 3: Rise of the Machines, die slechts bestaat wegens het succes van de eerdere Terminator-films.

Een komedie die niet grappig is, is pijnlijk. Maar een komedie die zó verwoestend slecht is dat er carrières door sneuvelen, dat is van een geheel andere orde. Als Arnold Schwarzenegger terug zou kunnen gaan naar de winter van 1993, had hij het wel geweten. Hij had Ivan Reitman alle succes van de wereld gewenst maar had vriendelijk bedankt. Heel Hollywood lag immers aan zijn voeten.