Mijn excuses voor dit korte stukje. De laatste dagen heb ik mij voornamelijk bezig gehouden met polonaises en bier. Tijdens die polonaises ga je als vanzelfsprekend nadenken over de zin van het leven, de doelen die de mensheid gesteld moeten worden. Polonaise nummer elf was degene die me het licht liet zien. Op de klanken van Kom mer achter mich aan van Pierre Cnoops realiseerde uw columnist zich dat het schrijven over muziek volkomen nutteloos is.

Auteur: Gray Pathos

Want wat zijn we toch kritisch met zijn allen. Muziekjournalisten, jury van The Voice, de professor in de popmuziek, allemaal lullen ze oeverloos over wat zij er van vinden. Maar genieten, ho maar. Journalistiek gaat niet over het echte genieten; als muziek maken liefde is, dan is het schrijven daarover niet meer dan lust.

Laat ik toch nog even terug komen op muziekcrimineel Giel B. Vorige week kwam Giel uitleggen aan de wereld waarom ik polonaises loop. B. gaat ieder jaar carnaval vieren (dan hoeft hij zich in ieder geval niet te verkleden). Geniet onze muziekgoeroe van de carnaval? Nee, natuurlijk niet, het gaat erom dat je erbij bent geweest, dat je weer even je momentje hebt gepakt bij DWDD, dat iedereen denkt: goh die Giel heeft ook overal verstand van!

Eigenlijk schaam ik me dat ik over muziek schrijf. Ik doe het ook helemaal niet graag, en als ik het doe, dan wil ik het liefst positief zijn. Helaas is dat niet wat er in het journalistieke bloed van recensenten schuilt. Ze willen allemaal bandjes kapot schrijven, laten weten dat wat op het podium staat het aangluren niet waard is. Met een gemene grijns staan ze met hun notitieblokje voor de trillende rietjes op het podium. Voor ieder positief geladen woord zijn niet voor niets twintig verschillende antoniemen.

Giel B. is echter een ander verhaal. B. doet exact het tegenovergestelde, maar dat is al net zo afschuwelijk. Hij gaat mee in feestgedruis waar hij niet tussen hoort, zijn façade is echter perfect voor carnaval, en daarom mag hij zonder te verkleden mee. Want Giel is al een karikatuur van zichzelf. En eigenlijk moet ik eerlijk toegeven dat alle muziekjournalisten dat ook zijn, mezelf incluis. Daarom geef ik u nu mijn mea culpa voor alles wat ik in de toekomst nog ga schrijven.