Het motto van het vierde kabinet Balkenende in 2007 was ‘samen werken, samen leven’. In de popmuziek is het op dat moment al jaren doodnormaal dat artiesten samenwerkingsverbanden aangaan. De hiphopscene kan vrijwel niet zonder het zogenaamde ‘featuren’. Talloze rappers slaan de handen ineen om de zakken te vullen. Een gevulde portemonnee is vaak het resultaat, maar niet per sé het hoofddoel. Een zorgelijke ontwikkeling is het samenwerken om te scoren. Ik wil graag een lans breken voor het jammen met collega’s uit de popmuziek, maar tevens maak ik me zorgen over het grote geld als enige drijfveer.

Auteur: Gray Pathos

In 1999 bracht het DJ trio Run-D.M.C. een remix door Jason Nevins van It’s Like That, een single van dertien jaar daarvoor, opnieuw uit. De clip staat voor mij symbool wat Run-D.M.C. eerder al deed, het uitdagen van collega’s. Niet om een potje te knokken maar om elkaars grenzen op te zoeken, waarna ze verlegd worden. Breakdancen is uitlokken in de meest positieve zin van het woord, zoals de oorspronkelijke rapbattles in achterbuurten ook ooit bedoeld zijn. Jaren voor It’s Like That werkte wijlen Jam Master Jay en zijn gang al samen met de populaire rockband Aerosmith. Het nummer Walk This Way werd een wereldhit die onze kleinkinderen ook nog zullen kennen als rockgeschiedenis.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=4B_UYYPb-Gk]

De muziekvideo van Walk This Way begint met een ruzie tussen Steven Tyler en Run DMC, studioburen van elkaar die elkaar uitdagen, sarren, treiteren, wat uiteindelijk resulteert in een rock- en hiphopklassieker. Het is niet de eerste geslaagde samenwerking van die tijd, want een jaar daarvoor kwam Dancing In The Street uit, waarin Mick Jagger en David Bowie elkaar versterken. Lekker invallen voor elkaar, een heel nummer lang, jammen noemt men dat. Bowie nam later Placebo bij de hand en maakte de band groot door met de jongens te featuren.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=9G4jnaznUoQ]

Popsterren zijn het featuren nog niet verleerd, maar vaak laten ze zich overmeesteren door het grote geld. Het beste voorbeeld van het laatste jaar is Will.I.Am en zijn twijfelachtige goede bedoelingen met Britney ‘Bitch’ Spears. Deze twee versterken elkaar niet in Scream & Shout, hoewel de titel eerder doet denken aan een rel a la Run-D.M.C./Aerosmith. Britney Bitch zingt in dit nummer respectievelijk ‘Wo-heyhoo-heyhohoheyhooow’ en ‘I wanna scream and shout and let it all out’. Dit riekt niet naar zakken vullen, maar de clip had beter een opname kunnen zijn van Britney en William die samen tonnen gaan pinnen.

Maar het kan gelukkig ook anders. Ik ben geen fan van Train, in de verste verte niet. Ik zou Train willen kennen van die ene tenenkrommende hit Drops of Jupiter. Dat rare mandolinetje staat me echt niet aan, net zoals dat hillbilly-gejengel van Mumford and Sons. Maar ik moet diep buigen voor deze band, want ze hebben iemand weten te vinden die ze versterkte: Ashley Monroe, een mislukte countryzangeres. Ze heeft een typisch Amerikaans cheerleaderaccent, heeft geen grote hits gehad en ziet eruit alsof ze al evenveel operaties door Robert Schumacher heeft ondergaan als levensjaren. De tekst van hun nummer Bruises is evenmin op haar van toepassing als die van Beautiful op Christina Aguilera was, maar toch is dit nummer geslaagd. Twee afgrijselijke stemmen die elkaar aanvullen (ondanks het feit dat zanger Patrick Monahan net zo hoog zingt als Monroe), mooi tweestemmig klinken in het refrein, met een tekst die misschien niet op hun lijf geschreven is, maar wel op dat van hun publiek.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=LmXaaEvnnOQ]

En dat is het toverwoord, het publiek. Want willen wij Britney Bitch? Nee, wat heb je aan een artiest die zich letterlijk in haar graf heeft omgedraaid en in de armen springt van haar verlosser William Adams? Will.I.Am maakte ooit furore met de Black Eyed Peas. Daar ging het al gauw mis. Waar hun eerste single Where Is The Love  nog enigszins over belangrijke zaken leek te gaan, ontbeerden de daarop volgende singles Let’s Get It Started en het botergeile My Humps elke vorm van tekstuele en muzikale inventiviteit. Fergie ging het maar zelf proberen en Will.I.Am zorgt voor een single die het publiek beledigt en dom houdt.

Over veertig jaar zeg ik niet tegen mijn kleinkinderen: ”Kijk, dat is Will.I.Am met Britney Bitch. Ja dat mag opa niet zeggen he? Maar zo noemde ze zich gewoon… wat? Nee Britney doet niets in dit nummer, maar ze heeft wel veel centjes verdiend. Zo gaat dat in de grote-mensen-wereld.” Nee, dan heb ik het over Run-D.M.C. en Aerosmith, en die gekke Bowie in die absurde clip met Mickey Jagger, en heel misschien, ik dwing mijn vingers het toetsenbord te beroeren, over Train met dat verrassende nummer met die mislukte countrycheerleader die toch maar even een mooi nummertje hebben gemaakt. Samen. Artiesten, voel je vrij om te experimenteren met je collega’s, maar doe het toch verantwoord, zodat ik mij straks niet hoef te schamen voor de periode dat ik naar popmuziek luisterde. Verleg je grens, kijk niet naar de naam, maar naar het esthetisch resultaat. Als samenwerken niet van binnenuit komt, dan faal je net zo als Balkenendes kabinet een paar jaar geleden.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Q2Tt3jyTltw]