De laatste tijd voel ik de noodzaak tot nostalgisch ijlen. Ook ik word ouder, en dus was vroeger alles beter. Vandaag een opvlieger van muzikaal gedachtegoed waarvan ik hoop dat het nog decennia lang revivalt: glamrock. Drie jaar geleden stond ik in een dampend poppodium De Pul in Uden voor iets wat later de rockervaring van mijn leven bleek te zijn. Het Australische Airbourne stond op de planken die gaandeweg hun optreden langzaam begonnen te breken. Glamrock? Ik vind van wel. Voor sissy’s? Ik zou zeggen, probeer daar eens met vier biertjes rustig vooraan te komen. Ik pleit voor een betekenisverruiming van het woord glamrock, zodat meer bands deze eretitel mogen dragen.

Auteur: Gray Pathos

Glamrock heeft toch altijd iets ‘gays’ over zich gehad. Vorige week had ik het al kort over de krijsband Aerosmith. Guns ‘N’ Roses zag er natuurlijk belachelijk uit in de jaren negentig, en dan die stem van Axl Rose, alsof hij zich voor elk optreden door hordes groupies liet voorzien van welgemikte knietjes in zijn edele delen. Na het succes van Axl en Slash koos laatstgenoemde voor over the top glamrock met Velvet Revolver. Aan het begin van dit millenium werd de glamfopband Steel Panther opgericht, met als resultaat vieze vuige teksten over je moeder en wat ze gisternacht met de zanger heeft uitgespookt in zijn tourbus. Allemaal met een dikke vette knipoog natuurlijk, want zangers in spandex smeken om niet serieus genomen te worden (de flauwe woordgrap mag je zelf invullen).

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=9JhsUFuqbCM]

Maar wat is glamrock nu eigenlijk? Wat moet je doen om glam te zijn? Make-up, strakke nylon kledingstukken dragen die met een bobbel je gekneusde ballen accentueren? Volgens mij zit echte glamour van binnen. In 2003 shockeerde de band The Darkness de wereld met een door merg en been gaande rockstem. I Believe in a Thing Called Love werd evenzeer geliefd als gehaat. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het eerst verschrikkelijk vond, dat hoge gejank met die weirdo’s die zich in hun videoclip met een cartoonesk ruimteschip verplaatsten. Maar The Darkness zette door en veroverde mijn hart met de tweede single Love Is Only a Feeling, begeleid door prachtig tweestemming gitaarspel en catchy rocksolootjes.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=sRYNYb30nxU]

Als de lange manen je vangen als als een lasso, dan laten ze je niet meer los. The Darkness is voor mij, ondanks het beperkte repertoire, nog steeds een van de meest enerverende rockbands van het laatste decennium. Catchy zijn is niet slecht, want catchy zijn voel je zelf ook, je draagt het uit. Het maakt je meester van de muziek die je maakt en geeft de arrogantie van de echte rocker ruim baan. Als je weet dat jouw riffje aanslaat, dan speel je het met zoveel zelfvertrouwen dat je je tegelijkertijd ook nog met dingen als ‘show stelen’ bezig kunt houden.

De show stelen, daar gaat glamrock over. In de metalscene is er zoiets als blackmetal, uitslovers die er eigenlijk allemaal uit zien als Kiss in een nieuw jasje. In de hardcore-punkscene vierden de emo’s in het begin van het millennium hoogtij. Maar emo is natuurlijk niet zo als Guns ‘N’ Roses en Airbourne, die aan het publiek duidelijk willen maken dat ze iedere dag met een andere vrouw naar bed gaan en aldaar blijven presteren ondanks de zojuist genuttigde fles Jacky D. Emocore is timide, er wordt geschreeuwd en gitaren worden overstuurd, maar als je naar de teksten luistert, weet je dat de zanger zich iedere dag in slaap huilt omdat zijn ex hem vier jaar geleden heeft bedrogen. My Chemical Romance was al dat gehuil spuugzat en kwam met The Black Parade, een album vol hardrockgeweld. Gelukkig heeft de hardcore ook een stoere glamrockband…

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=ORsFFjt1x6Q]

Blessed By A Broken Heart. De naam werkt natuurlijk al enorm op de lachspieren, maar de podiumpresentatie is zo mogelijk nog lachwekkender. De band sleept alle clichés van de glamrock er aan de lange haren bij en neemt zichzelf allesbehalve serieus. Rockgitaren in een hardcore jus gestoomd, zonder schroom om van zich af te spelen. Alle nummers gaan over feesten, want daarvoor ben je naar de concertzaal gekomen, fles aan de mond en gaan! Move Your Body zweept op als een malle, je kunt niets anders dan bewegen, zo hard als je kan.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=2x_YG6BmikQ]

Glam is dus een attitude: no nonsense, showing off, veel bands hebben deze eigenschappen tot kunst verheven. Spijkerharde hardcore bands als Municipal Waste en Comeback Kid doen alleen wat je van de band verwacht: knallen tot je er bij neervalt, geen rare ballads, fluwelen solo’s voor ‘de liefhebber’ of gecompliceerde basloopjes. Een paar jaar geleden deed Andrew WK het ook: door Europa trekken, feesten en tussendoor een beetje muziek maken. Gelikt kan ook smerig zijn, glam kan ook shinen zonder te blinken als juwelen.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=WccfbPQNMbg]

En dan kom ik weer uit bij het optreden waar deze column mee begon. De zanger van Airbourne slaat een halve fles rode wijn achterover: This is the only drink we had left, so fuck it, red wine it is! Glamrock, stoerder kan het niet, gespierde spijkers die net doen alsof ze dagenlang in de sportschool zitten. Opscheppen met niets, rock ‘n’ roll in zijn zuiverste vorm. Iedereen weet dat je iedere avond te zat bent om te neuken, iedereen vindt dat je er belachelijk uitziet in je spandex en dat je met je stem beter operette had kunnen gaan zingen. Maar iedereen gedoogt het. Jij bent de held van de avond, puur omdat je het toch doet. Kan het nog mannelijker? Ik dacht het niet. En zeg nu eens eerlijk, ook jij schreeuwt na een paar biertjes “shot through the heart, and you’re to blame, you give love a bad name” mee met de band die je zo graag zou haten. For those who are about to rock, Airbourne salutes you:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=i1k79C4Lfmw]