In de serie ‘Neerlands trots’ zal ik op ongezette tijden vaderlandse artiesten bespreken. De popscene in Nederland bruist van net zo veel talent als rotte appels, sommigen worden terecht miljonair, anderen blijven om uiteenlopende redenen terecht onbekend en weer anderen vullen zonder enige schroom hun zakken ten koste van oprechte muzikanten. Vandaag de eerste kandidaat van mijn zoektocht naar Neerlands trots, de Haagse zangeres Anouk. 

Auteur: Paul Aerts

Vijftien jaar geleden kreeg ik van een vriend mijn eerste full-length cassettebandje (je weet wel zo’n plat ding dat je terug en vooruit kon spoelen met je pen, ach laat ook maar). Dolblij was ik, want het was mijn allereerste ervaring met echte rock: Together Alone. Gewoon, van een stoer meisje, zo brutaal dat ze dacht alleen aan haar voornaam genoeg te hebben. Anouk greep mij, toen twaalf jaar oud, onmiddellijk bij mijn net ingedaalde ballen, en liet ze lange tijd niet meer los.

De beklemmende greep eiste van mij het bandje helemaal grijs draaien. Het nummer Mood Indigo is voor mij nog steeds een tranentrekker. Mijn Spice Girls-dansjes periode was net afgelopen, maar op een bonte avond wilde ik niets liever dan Anouks ultieme hit Nobody’s Wife playbacken, met choreografie en al. Want alleen zij was stoer genoeg om met mijn puberende lichaam te imiteren.

Nu zult u denken, een liefde voor het leven, die Anouk. Niets was minder waar. Hoewel ik geruime tijd in de ban was van het blonde ettertje – Urban Solitude was wederom een dijk van een plaat, ebde mijn interesse daarna langzaam weg, en steeg mijn irritatie. Ik was een singletjesluisteraar en tevens een boze puber, althans ik deed mijn boost. Everything kon mij nog bekoren, maar daarna kwam er voor mijn gevoel alleen nog maar softe troep van de hand van mijn ooit zo geliefkoosde rockminnares.

Het cassettebandje verdween in de prullenbak, en niet alleen omdat het kapot gedraaid was. Ik verzette mij zo hard als ik kon tegen Anouk. Krezip kwam, zag, en faalde, Kane kotste ik (terecht) uit, Silkstone bleek geen blijvertje, Bløf was veel te soft. Maar op hen vloekte en tierde ik niet, want zij hadden mij niet belazerd zoals mijn liefje had gedaan. Een periode van jarenlange ergernissen brak aan, alles wat Anouk deed was ruk, met Hotel New York en het treuren om haar exen als climaxerende dieptepunten. Niks kon ze meer goed doen, de heerlijke rockbitch veranderde in een gemeen takkewijf.

Maar… wat ik eerst niet door had, realiseer ik me nu wel. Anouk heeft het al die jaren fantastisch gedaan, en eigenlijk vind ik alles wat ze gedaan heeft ongelooflijk goed. Ze heeft er onlangs nog voor gezorgd dat Trijntje Oosterhuis, jammer genoeg een van de beste zangeressen van Nederland, een goed album uitbracht. Met een vleugje Anouk komt het wel goed met je carrière. Altijd was Anouk een arrogante dronkenlap, verstoorde ze de boel, maar nu ik mijn tienertijd ver achter me heb gelaten, blijkt ze wel míjn arrogante dronkenlap.

Hoe groter de artiest, hoe groter de kritiek, die ongeschreven wet gaat voor Anouk op. Maar altijd heeft de Haagse gedaan wat ze moest doen. Natuurlijk, ze haalde streken uit, verzette zich tegen de gevestigde orde, maar dat is wat rockdiva’s doen, mogen doen, en misschien wel móéten doen. In 2006 zegde ze zelfs Pinkpop af, omdat ze niet mocht spelen op het moment dat zij wilde. Dan krijg je van mede-ego Jan Smeets nul op het rekest. Na de break-up met rapper ‘Unorthadox’ (mijns inziens een van de meest ongeloofwaardige zielenpoten ooit verschenen op de Nederlandse tv) leek het bergafwaarts te gaan met Anouk. Ze twitterde foto’s van haar achterste, schreeuwde moord en brand, kortom, ze was volledig de weg kwijt.

Toch toonde ze plaat na plaat, tegenslag na tegenslag, aan dat ze een blijvertje is. Ik heb haar zo lang verafschuwd maar kom er nu achter dat het al die jaren aan mij lag. Ze liet me boos zijn, koken van woede, en nu doet ze ook nog mee aan het Eurovisie Songfestival? Ik kan alleen maar diep respect hebben voor Anouk Teeuwe, het meisje dat ik als twaalfjarige zo aanbad en nu als volwassen man weer. Haar hele oeuvre is prachtig, hoe erg ik me er ook tegen verzette.

Met een glimlach denk ik terug aan anderhalf decennium geleden, toen ik mezelf belachelijk maakte met mijn playbackact. Lieve Anoukske, mijn Anoukske, ik wens je heel veel succes in Malmö. En wat je ook doet, je doet het goed. Ik zal naar je kijken en voor je juichen, als een vader, glunderend van trots, en als een zoon die jij gemaakt hebt tot wat hij nu is. Want hoe erg ik je ook haatte, jij was er altijd voor me, en je bent er nog steeds.