Eén van de leukste dingen aan het bezoeken van de bioscoop is, naar mijn bescheiden mening, het achterover leunend kunnen aanschouwen van een gezonde dosis verse trailers. Ik kom graag ruim op tijd in de hoop dat er minstens een stuk of vier de revue zullen passeren. Een goede trailer brengt de hele avond in een stroomversnelling. Een goede trailer laat me bijna balen dat ik zo dadelijk een andere film moet kijken. Filmpuristen klagen al jarenlang steen en been dat de ouderwetse voorfilm (een korte film die vroegâh voor de hoofdfilm werd vertoond) met pensioen is, maar laat me u iets vertellen: een goede trailer is beter. Een goede trailer, welteverstaan.

Auteur: Martijn Kroese

Het blockbusterseizoen is aanstaande en zodoende heb ik in de afgelopen weken reeds een keer of vijf de trailer voor Fast & Furious 6 gezien. Nu ben ik niet bekend met de hele F&F-franchise, vooral omdat het genre me niet zo aanspreekt, maar er is me allengs iets opgevallen. Er ontploft wel érg veel namelijk, in die trailer. Als we hier te maken hebben met een objectieve dwarsdoorsnede van de film zelf, dan is het een twee uur durende supernova. Ik heb inmiddels begrepen dat dat niet het geval is, maar een andere angst is wel waarheid geworden: de ontknoping van Fast & Furious 6, dames en heren, zit daadwerkelijk in de trailer. Het moment waar de hele film twee uur lang naartoe werkt, dé climax van het verhaal, het toppunt van alle actie – gewoon lekker aan het eind van de trailer neergesmeten. Pardon?

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=dKi5XoeTN0k]

Spoilers zijn het werk van Satan. Filmcritici worstelen er al sinds mensenheugenis mee: hoeveel procent van de film mag je aan nietsvermoedende aspirant-kijkers verklappen en waar ligt de grens? De ongeschreven regel luidt als volgt: als het in de trailer zit, mag je erover praten. Maar als de ontknoping van de film in de trailer zit, is het lastig om die vuistregel nog in stand te houden. Nu is dat niet de verantwoordelijkheid van de criticus, maar des te meer van de producenten die de bewuste trailer hebben gemaakt, maar voor het publiek is de consequentie hetzelfde: de spanning is weg. Satans werk is voltooid.

Een goede trailer hoeft namelijk in feite helemaal niets over het verhaal van een film te vertellen. Daar is de film zelf al voor. Een trailer heeft slechts één doel: de sfeer weergeven. Ik moet op basis van een trailer kunnen bepalen of een film wat betreft genre en atmosfeer interessant is voor mij. Leuke one-liners, explosies, knallende pistolen; ik geloof het allemaal wel. Iedere lul met een camera kan een revolver leeghengsten, het is niet relevant genoeg om in een trailer te zitten. Het ergste soort trailer is die van een komedie waarvan achteraf blijkt dat de beste grappen al in de trailer zaten – waarom gaan we de film dan nog kijken? Hoe minder informatie, hoe beter: des te meer redenen heb ik namelijk om daadwerkelijk naar die film te gaan.

Eén van de effectiefste trailers aller tijden is die van Angel Heart, de beste film die Mickey Rourke ooit heeft gemaakt en één van de spannendste films uit de jaren tachtig. In de trailer wordt Angel Heart in het kielzog van The Exorcist en Chinatown geplaatst en wordt summier uit de doeken gedaan waar de film over gaat: een privédetective die een vermiste man moet opsporen. Meer wordt niet verklapt, en dat is prima – de trailer wordt namelijk besteed aan het neerzetten van een sfeer, een gevoel. De trailer van Angel Heart loopt daardoor als een trein.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=DTC9Lt3hiWo]

De ideale trailer duurt niet langer dan twee à tweeënhalve minuut en bevat geen beelden uit sleutelscènes. Het hoogste wat een trailer kan bereiken is ons naar een film doen verlangen waar we eigenlijk nog helemaal niets van weten. De gebroeders Coen kregen dat in 2001 op bijna perfecte wijze voor elkaar voor de film The Man Who Wasn’t There, een film die op zichzelf al excentriek is, maar een nog veel onsamenhangender trailer kreeg. Smullen geblazen:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=N8jk2NFWXGY]

Het ‘minder is meer’-idee bereikte zijn hoogtepunt in 2006, bij de trailer voor Little Children. De film gaat over een elitaire buurt in een rijke buitenwijk van een Amerikaanse stad. Alle bewoners van de buurt kampen met dezelfde angst: ergens in hun geliefde, veilige wijk is een pedofiel komen wonen. De trailer voor Little Children is perfect omdat deze wel de angst, maar niet de aanleiding in beeld brengt. De trailer ademt onzekerheid en spanning, maar verklapt op geen enkele manier waar de film nu eigenlijk over gaat:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=IiJLJd7cH1c]

Nog niet zo lang geleden is in een online poll de trailer voor Cloverfield gekozen als de beste van de afgelopen tien jaar. Mijn broek zakte daarbij af, en ik zal u uitleggen waarom. Cloverfield is een spannende film over een onbekend wezen dat New York City aanvalt en verwoest, en daarbij hoort vanzelfsprekend een spannende trailer. Nu is dat best gelukt, maar ik kom terug waar ik dit stuk mee begon: een trailer hoort geen beelden uit de ontknoping van de film te bevatten. Op basis van de trailer van Cloverfield zou ik u, als ik een filmcriticus was, mogen vertellen dat ons hoofdpersonage op een zeker moment in een kiezelhard neerstortende helikopter zit. Rara hoe loopt dat af.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=sQFpMZ6glTo]

Bent u nu blij?