antonio-and-gennaroIk wil een bejaarde Italiaan zijn.

Het afgelopen weekend ben ik met dertig, veertig man in een hutje in de Duitse bossen nabij Koblenz gaan zitten. In die drie dagen heb ik met die heren over vlees, bier en vrouwen gepraat. Drankspelletjes met dobbelstenen gespeeld. Om drie uur ‘s nachts met aardappelkanonnen in de weer geweest. Zoals dat gaat. Zo’n jaarlijks weekend met een aantal van mijn beste vrienden zou ik voor geen goud willen missen, maar soms zou ik een bejaarde Italiaan willen zijn.

Auteur: Nils Hermans

Nederlandse bejaarden zitten in een huis samen met andere bejaarden. Ze worden aangesproken met “meneer” en “bewoner” door een mevrouw die veel te veel werk moet doen in veel te weinig tijd. Nederlandse bejaarden vallen in slaap bij een in het Duits nagesynchroniseerde speelfilm uit 1953. Het leven van de bejaarde Italiaan is wat mij betreft beter.

Het is niet zo dat ik pas wanneer ik een gezegende pensioengerechtigde leeftijd bereikt heb, een Italiaanse bejaarde wil zijn. Als het aan mij ligt, word ik nu al Italiaans en bejaard. De Engelse wijsgeer Karl Pilkington beschrijft het nog het mooist: als je als een gemiddelde 27-jarige boerenlul uit Cuijk op een doordeweekse dag in een café koffie gaat zitten drinken, dan vinden mensen je een lamzak die nodig een baan moet zoeken. Een stokoud Italiaans mannetje dat in een Romeinse caffè aan zijn espresso zit te lurken wordt daarentegen met compassie behandeld en dwingt respect af.

En dan het voedsel. In de Nederlandse zomer bestaat gezamenlijk met je vrienden eten uit halfbevroren euroknallerhamburgers op de barbecue gooien in een park. Niks mis mee, overigens. Maar een bejaarde Italiaan? Die jat wat courgettes en limoenen uit een nabijgelegen stuk land. Als-ie wordt betrapt, dan is het schattig. Vervolgens duikt hij naar inktvis en gooit hij dat alles in een steenoven, om daarna met een paar andere bejaarde Italianen huilend van geluk een pastamaaltijd al dente klaar te maken.

Misschien ligt het aan het feit dat ik sinds afgelopen weekend en vanwege de Nijmeegse zomerfeesten bar weinig vitaminen van dichtbij heb gezien, maar ik zou graag een bejaarde Italiaan willen zijn. Bejaarde Italianen als Gennaro Contaldo en Antonio Carluccio: twee voormalige chefs die na vijftig jaar in Engeland gewoond en gewerkt te hebben weer terugkeren naar hun moederland.

Antonio is een ietwat hautaine Noord-Italiaan die het liefst schapenkaas en ingezouten worst eet en alles wonderful vindt. De tien jaar jongere Gennaro is een hyperactieve druktemaker van het type ‘haren strak naar achteren gekamd en veel handgebaren’, is afkomstig uit het zuiden van de laars en stopt citroenschil in alles.

De niet-gelovige Antonio komt uit een klein, maar relatief rijk gezin. Gennaro groeide op als zoon in een klassieke Zuid-Italiaanse familie: katholiek, groot en straatarm. Beiden vertrokken ze als jonge twintigers naar Engeland omdat Italië hen in de jaren ’60 geen kansen op een fatsoenlijke carrière bood. Antonio werd restaurateur en nam niet veel later Gennaro aan als zijn souschef. Gennaro vertelde op zijn beurt alle geheimen van de Italiaanse keuken door aan zijn eigen protegé, een slissend mannetje uit Essex dat naar de naam Jamie Oliver luisterde.

Vijftig jaar na hun vertrek uit Italië komen Antonio en Gennaro terug om te onderzoeken hoe de Italiaanse maatschappij en de Italiaanse keuken zich sinds hun vertrek heeft ontwikkeld. Eten Italiaanse families nog altijd wat de pot van de mamma schaft? Zitten de Italiaanse mannen nog steeds vol machismo? Verstaan Italianen nog steeds de kunst van arrangiarsi, een maaltijd op tafel zetten door middel van ruilhandel en vindingrijkheid?

De BBC-serie Two Greedy Italians brengt de onderzoeks- annex bedevaartstocht van Gennaro en Antonio in beeld. Gelukkig is er onderweg genoeg ruimte voor de twee ex-koks om elkaar de loef af te steken met hun kookkunsten. Al gaat het voor de kijker niet om het koken: het gaat om twee oude Italiaanse mannetjes die, na zich vijftig jaar lang afgebeuld te hebben in een Londense keuken, genieten van hun jarenlange vriendschap en van de rijkdom aan vers voedsel om hen heen. Twee oude Italiaanse mannetjes die op een houten stoel nabij een warme steenoven afwisselend luid kreunend en nostalgisch zwijgend pasta met truffels eten en daarna zielsgelukkig in slaap vallen met het bord nog op schoot.

Een bejaarde Italiaan zijn. Dat is pas leven.

https://www.youtube.com/watch?v=RiUV4-1NwP0