Afgelopen weekend was ik op de bruiloft van een goede vriend van me. Hij en zijn metgezel zijn voor mijn gevoel al een eeuwigheid bij elkaar, dus als een verrassing kwam de trouwerij niet. Als vriendengroep van de bruidegom wilden we een liedje opnemen, een clip filmen en het live ten gehore brengen. Resultaat was een hilarische versie van Nielsons Beauty & de Brains. Een week lang heb ik me zitten verbazen over een ‘goed’ liedje dat niet voor niets een hit was. De songtekst van deze hit is werkelijk zo afschuwelijk catchy, dat het vrijwel onmogelijk leek er een inhoudelijke tekst over de bruidegom overheen te schrijven. Wat verlangde ik terug naar die goeie ouwe tijd, toen muziek nog betekenis had…

 

Auteur: Paul Aerts

De bruiloft begon met Michael Bublé, zoals het hoort. Iedereen is gladgestreken in pak, heeft een duur geurtje op en heeft een zilveren manchetknoop geleend van een suikeroom. Het is iets bijzonders als een vriend gaat trouwen, want je raakt hem toch een beetje kwijt. Daar hoort Bublé, spreek het uit met een glibberig Frans kikkerbil-accent en je weet waarom, gewoon bij. Jason Mraz met I’m Yours is een logische opvolger. Zo wordt je gezicht het eerste met honing(honeymoon) besmeurd en lach je alsof je Simpsons-buurman Ned Flanders zelf bent. Vrolijkheid is troef bij de huwelijksvoltrekking.

Waar blijft die goeie ouwe tijd dan? Daar moeten we nog even op wachten. Bruiloften zijn vreemde evenementen. Er zijn belangrijke mensen in alle soorten en muziekmaten aanwezig, dus muziek is een onderwerp dat zorgvuldig in behandeling genomen moet worden. Na een uur zacht zoemende popmuziek van de brave kant, is het tijd voor een koningsmaal. Een barbecue van hoge kwaliteit waarbij de ribeye’s nog lekkerder zijn dan de gambaspiezen, en de forel nog lekkerder dan de zalm.

Langzaam begint het te kriebelen. We moeten straks op. Hopen dat iedereen onze act kan waarderen. De meeste oude mensen beginnen moe te worden en keren huiswaarts als wij onze after-dinner-dip proberen te sussen met een bak koffie en een glaasje fris. De dj’s zijn er, maar aanvragen als ‘Break Ya Neck’ van Busta Rhymes en Dr Dre’s ‘Still Dre’ worden gezien de vuige teksten en opzwepende ritmes nog geweigerd. Als ook alle avondgasten binnendruppelen, gaan we opbouwen. Een beamer, een scherm, een laptop. Werkt de microfoon? Jep! Dan kunnen we beginnen.

Het liedje op de melodie van Beauty & de Brains begint:”Hij lijkt wel knap van ver weg, maar kijk eens naar die kinnen van dichtbij meid” murmelen we met de track mee en een lach verschijnt op het gezicht van de bruidegom. Iedereen herkent het nummer van Nielson en glimlacht met ons mee, al snapt lang niet iedereen wat we met bepaalde tekstelementen bedoelen. Er heerst een sfeer van ons kent ons, waar de buitenwereld(lees: gasten buiten onze vriendengroep) ook van geniet.

“Ik weet ook niet wat het is”, maar hoe verschrikkelijk ik het liedje ook vond, het zorgt voor een sfeer die perfect past deze avond. Als later de dj’s overstag gaan en Rage Against The Machine, Papa Roach en 5ive draaien, merk ik het. De teksten en melodieën zijn eigenlijk niet zo bijzonder, ze betekenen iets voor ons omdat wij met de muziek zijn opgegroeid. Uiteindelijk telt de tekst die je zelf schrijft, vanuit jouw beleving. Macklemore en Robin Thicke komen voorbij en bewijzen de kloof tussen jonger en oud te kunnen dichten.

Als je open staat voor nieuwe impulsen, al gaat het om het schrijven een tekst op een tenenkrommend liedje, dan blijft zelfs de Top 40/50 ook voor je toegankelijk als je ‘vroeger’ mee marcheerde met Captain Jack. Met een brede grijns zie ik de zaal stuiteren op de woorden “this is Thunderdome” van The Opposites. We lachen samen, Thunderdome vonden we altijd al verschrikkelijk, maar misschien heel stiekem… toch wel een beetje leuk.