Zoals vrienden en bekenden waarschijnlijk al weten, heb ik geen hoge pet op van de ‘palingsound’. Hoe verderfelijk, banaal en simpel ik Nick, Simon en kornuiten ook vind, er is een eigenschap van deze muziek die ik zeer kan waarderen. Een Rosanne of een Hoe lang?  mogen van mij naar Noord-Korea worden verbannen, maar ze zijn in ieder geval geschreven in onze eigen Nederlandse taal.

Auteur: Niels Beerkens

Te pas en te onpas moeten Nederlanders laten weten hoe trots ze op hun vaderland zijn, maar zodra ze muziek gaan maken moet een groot deel plots in het Engels zingen. Waarom? Om een groter publiek te bereiken, luidt dan steevast het weerwoord. Goed. Ik begrijp goed waarom een DJ Tiësto of een Within Temptation Engels bezigt. Liefhebbers van deze muziek zijn altijd op zoek naar nieuwe goede muziek en schromen daarbij niet om over grenzen te kijken. In sommige hoeken van muziekland zijn de toppers dun gezaaid, dus is het af en toe essentieel om over de grenzen te kijken om een beetje op niveau te kunnen luisteren.

Waar ik me aan erger zijn alle Racoons, Anouks en de vrachtwagens vol overhypete 3fm-bandjes in Nederland die denken dat ze zo nodig in het Engels moeten zingen. Er is op zich niets mis met Anouk of Racoon, ze maken af en toe liedjes die mooi de lege plekjes op de supermarktradio invullen. Het probleem is dat ze nergens echt bovenuit stijgen. Anouk is ooit, net als talloze andere muzikanten, naar de grote U.S. of A getogen om daar ook eens een lijntje uit te gooien. Je hebt wel een beetje talent nodig om 15 miljoen mensen voor je te winnen, maar het kost toch emmers vol meer talent om heel Amerika, Engeland of de wereld voor je te winnen. Goed geprobeerd, maar niet nodig meid.

Elk land heeft zijn eigen Anouk en Racoon. Net-niet muzikanten die in eigen land populair zijn maar in het buitenland geen potjes kunnen breken. Als Nederland één Anouk heeft, heeft Amerika er vast wel twintig, vijftig, honderd. Anouks zijn de aanvulling op het ‘top notch’ repertoire  dat over de hele wereld populair is. De stiltes tussen de Blurred Lines en Get Lucky’s worden opgevuld met de hitjes en niemendalletjes die de net-niet garde heeft gefabriceerd. En waarom zou een Amerikaans radiostation dan Anouk draaien als er al een handvol artiesten van hetzelfde kaliber uit de eigen staat komt?

Racoon heeft het een tijdje terug eindelijk begrepen en kwam voor de dag met de hit Oceaan. Wat mij betreft het beste nummer dat de band heeft voortgebracht, alleen al omdat ik geen Engels-met-vreemd-accent hoef aan te horen. Zingen in je moederstaal voegt toch net dat beetje extra toe. Je kunt je toch het beste uitdrukken in de taal waarin je denkt en waarmee je bent opgegroeid. Dat verklaart misschien ook waarom dialectbands als Normaal of Rowwen Hèze ook buiten de provinciegrenzen gewaardeerd worden. Dus Anouk, pak het rijmwoordenboek bij de hand (André Hazes is er ook groot mee geworden) en knutsel eens een Nederpop-kneiter in elkaar. Dan kan de rest van de wereld rustig luisteren naar Daft Punk en hun eigen mevrouw Net-niet.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=wrBLriMrAkY]