De meeste vervelende klusjes in het leven kun je maar tot een bepaald moment uitstellen. Uiteindelijk moet je toch toegeven en je er even overheen zetten. Voor veel mensen is dat het jaarlijkse bezoek aan de tandarts of op bezoek bij die tante waar het altijd zo vreemd ruikt. Voor mij is dat nieuwe kleren kopen. Met moeite sleep ik mezelf dan richting het dichtstbijzijnde winkelcentrum met enige regionale allure om dan maar gelijk een hele garderobe te kopen zodat ik er weer een tijdje vanaf ben. En voor het vrouwelijke gedeelte van de lezers is het misschien onbegrijpelijk, maar een dagje shoppen is vooral een dag vol onzekerheid en twijfel.

Auteur: Niels Beerkens

Bij elke winkel die ik binnenloop twijfel ik eerst of ik in een zaak ben met alleen dameskleding of dat er achterin ergens nog wat rekjes met iets manwaardigs hangt.  Je wilt immers niet die vieze vent zijn die in damesboetiekjes rondhangt. Voordat ik mijn verwondering te boven ben word ik al aangevallen door een hongerige verkoper die wacht op een onwetende onnozelaar zoals ik om een plastic jas met bontkraagje aan te smeren. Ik ga er van uit dat ze vragen of ik iets zoek, maar kan ze niet verstaan door de luide muziek.

Ik begrijp nog steeds niet de reden die daar achter steekt. Volgens mij is luide muziek alleen goed voor je omzet als je een tap in je toko hebt. Ik heb ondertussen echter geleerd om me over de muziek heen te zetten en toch her en der een winkel binnen te lopen. Als ik alleen winkels zou bezoeken waar ik de muziek acceptabel vind, zou ik nog steeds alleen maar skateschoenen em wijde broeken dragen.

Waar ik me nog meer over verwonder dan over de muziek die in de meeste zaken wordt gedraaid, is wat er op sommige shirts staat. Waar je pakweg tien jaar geleden nog wat moeite moest doen om aan een shirt van de Ramones of van Motörhead te komen, hangen ze nu bij de H&M in de rekken. Voor een tientje meer trouwens, waarvan Lemmy of welke Ramone er nog moge leven waarschijnlijk geen cent terugziet.

Zodra ik de shirts zag hangen, begon ik me af te vragen voor wie ze zijn bedoeld. De liefhebbers van deze bands hebben zo’n shirt thuis al in de kast hangen of kopen het via een andere, meer vertrouwde weg, zoals postorder Large (met die catalogus met die tekening voor op) of bij een concert. Deze shirts zijn dus bedoeld voor het alledaags winkelend publiek zonder muzikaal besef die denken: “He, wat een leuk voor mij betekenisloos plaatje op dit shirt, laat ik het kopen en elke dag dragen zonder dat ik weet dat dit een band is!” Zo lopen er dus mensen rond met een shirt terwijl ze niet weten waar de afbeelding op hun borst voor staat.  Gelukkig zijn de Ramones en Motörhead brave jongens en zingen ze over niets geks of houden ze zich niet bezig met vreemde praktijken.

Af en toe pik je ze eruit, die muzikaal onwetenden. Je ziet ze al van ver af en je ziet gelijk dat het plaatje niet klopt. Het kapsel, de kleren, de schoenen, ze passen allemaal bij elkaar, maar dat Motörhead-logo klopt niet. Dan zit er maar een ding op. Voor hem gaan staan, diep in de ogen aankijken, metalhandjes in de lucht en brullen: “I am the one! Orgasmatron!”

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=VdegjWkZW4Q]