Sinds ik voor Incognitief schrijf heb ik mijn series zo zwaar verwaarloosd dat ik besloot ze op te geven. Steeds weer dacht ik: ik wil een nieuwe serie! Totdat ik een vijftal series had lopen dat smeekte aangevuld te worden. Het volgen van series is ook al niet mijn sterkste punt. Waar mijn vrienden rechthoekige ogen krijgen van het kijken van volledige seizoenen Breaking Bad en Game of Thrones, is mijn aandacht na anderhalve aflevering van The Simpsons afgeleid. Toch ga ik mij nog een keer proberen met het fenomeen series te verzoenen. Wellicht lukt het met Films in muziek, met als eerste aflevering mijn torenhoge favoriet: High Fidelity.

Auteur: Paul Aerts

John Cusack speelt in dit cinematografisch meesterwerk gebaseerd op de gelijknamige roman van Nick Hornby de rol van de neurotische platenzaakbaas Rob Gordon. Zijn personeel is een vrijwel onmogelijk duo bestaande uit de ADHD-er Barry (Jack Black) en de in zichzelf gekeerde Dick (Todd Louiso). Het mooie van deze knotsgekke film is dat Rob eigenlijk het meest gestoorde karakter is in de film. Nu kan ik me meestal al behoorlijk goed identificeren met dit geflipte personages, maar in Rob Gordon zie ik mezelf geïncarneerd.

Rob maakt van alles een lijstje, hij categoriseert alles wat los en vast zit. Daarbij analyseert hij de hele wereld om zich heen, en het allermooiste: hij verdrinkt in zijn muziek. Hij luistert ernaar zoals ik dat deed toen ik een tiener was, all the way! Muziek als pure vorm van zelfreflectie, of is het zelfontkenning? Muziek als gevarieerd medium, voor het maken van mixtapes voor de vrouwen waarvan je houdt. Het cassettebandje als mixtape voor degene die je lief hebt. Als introductie voor de vrouw van je dromen, en daarna als schrale troost voor je liefdesverdriet.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=zu1V3R-Jpwo]

Jack Black weet als Gary een andere functie van muziek te belichamen: muziek als verheffingsmiddel ten opzichte van de mensen die je niet mag. Met zijn drieën zijn ze een elitair clubje dat zich onderscheidt door goede muziek te luisteren. Ze zijn mislukte studenten die hun pseudo-doctoraal gehaald hebben in de Popmuziek. Het gaat ze niet om het verkopen van platen, maar om het behouden van hun leventjes als muziekkenners. Zij bepalen wel wie ze daarin toelaten.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=QOwjVVSNOtY]

Dick praat met een meisje over muziek, waarschijnlijk de enige manier waarop hij met iemand van het andere geslacht in contact kan komen. Het mooie is dat hij zijn eigen verhaal schept, zijn eigen hoorcolleges voorbereid op basis van zijn gehoor. Green Day is volgens hém beïnvloed door nog een andere band dan alleen The Clash. Met muziek bouwt hij zijn eigen verhaal, en pakt daarmee het meisje volledig in.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=VK9R3hvWfhU]

High Fidelity is een film die je meesleept in een wereld waarin muziek het enige is wat betekenis toekent aan je leven. De liefde is vergankelijk, de muziek blijft. Heerlijk. Bovendien roept de film een fijn nostalgisch gevoel op, de naald op de vijfenveertig toerenplaat, de gekrulde draad van de koptelefoon, de vaste telefoon: je hoopt dat het meisje waarmee je af wil spreken thuis is. Maar het belangrijkste: muziek als rode draad, als betekenisgever aan een leven dat anders betekenisloos blijft.

Tot slot, Jack Black in optima forma:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=-ECyX8A3iP0]