Morgen is het exact drie jaar geleden dat mijn oud-huisgenootje F. op haar 26e overleed. Ze woonde schuin tegenover me toen ik als achttienjarig pikkie voor het eerst op mezelf ging wonen, ze leerde me kaartspelletjes waarvan ze de naam niet wist en ze liet me inzien dat het als student prima was om twee dagen op rij in bed Family Guy te kijken als je daar even zin in had – ik had van huis uit meegekregen dat iedere dag nuttig moest zijn. Ergens eind 2006 kwam ze op een blijde dag haar kamer uit om me te vertellen dat ik gauw de film Thank You for Smoking moest gaan kijken. In die tijd was ik nog braaf en aldus gehoorzaamde ik.

Auteur: Martijn Kroese

In Thank You for Smoking maken we kennis met Nick Naylor, gespeeld door Aaron Eckhart (The Dark Knight, Olympus Has Fallen). Naylor heeft een baan als woordvoerder bij een grote tabaksfabrikant in een tijdperk waarin nog niet helemaal duidelijk is of tabak nu kanker veroorzaakt of niet. Naylors taak is helder en eenvoudig: op zo vriendelijk mogelijke wijze uitleggen dat sigaretten leuk en gezond zijn en allesbehalve gevaarlijk. De film is daarmee een komedie met een erg serieuze ondertoon, en zo worden er maar weinig films gemaakt. Ik bedankte F. voor haar suggestie en vroeg om meer. En dat kwam.

Nog diezelfde winter plande ik voor mezelf een paar dagen durende filmmarathon in – je moet wat als je een maand lang kerstvakantie hebt – en prompt kwam F. op de proppen met een heel A4’tje vol met suggesties. De meeste kende ik niet, maar ik zorgde dat ze allemaal op mijn kijklijstje kwamen te staan. Ooit wilde ik ze allemaal gaan zien. Maar uiteraard zou ik aan de meeste nooit toekomen.

Niet veel later stopte F. met haar studie. Gewoon, omdat ze het niet meer leuk vond. Haar resultaten waren prima maar het plezier was weg. Ze zat een paar maanden op haar kamer, pakte toen op een zekere dag haar spullen en beëindigde haar huurcontract. Ze boekte een vlucht naar Zuid-Amerika, vastbesloten al haar spaargeld te gaan besteden aan een maandenlange wereldreis. Ze landde in Lima, kreeg binnen de kortste keren een relatie en voelde niet langer de aandrang nog een wereldreis te maken. Ze zat haar tijd uit in Peru en keerde terug naar Nederland.

Op dat moment verbleef ik zelf in de Verenigde Staten. We hadden aanvankelijk afgesproken elkaar in California te ontmoeten, maar toen haar plannen wijzigden van een wereldreis naar een verblijf op één locatie, viel dat voornemen in het water. Wel spraken we af elkaar weer te ontmoeten wanneer ook ik weer terug was in Nederland. We schrijven dan de zomer van 2010.

F. en ik ontmoetten elkaar die zomer en dronken thee. We lieten elkaar foto’s zien van reizen naar verre continenten en deden elkaar suggesties over films die we hadden gezien. Het laatste gesprek dat we die middag voerden, ging over de film The Devil’s Advocate. Ik wist niet goed hoe je de laatste lettergreep in dat woord nu eigenlijk het beste kon uitspreken, ‘advocate’. Als ‘cut’ of ‘cat’? Ze opperde dat je er maar het best doorheen kon mompelen: The Devil’s Advo-hmmm.

We namen afscheid en maakten half-half een afspraak het nog eens over te doen. Maar het studiejaar begon weer en ik had andere dingen aan mijn hoofd, vooral onzinnige dingen denk ik, en voor ik het wist was het alweer bijna Kerst. Ik zou dan weer vakantie hebben en wilde een berichtje op haar Facebook-profiel achterlaten met de suggestie ergens in die vakantie af te spreken.

F. bleek op 29 november van dat jaar te zijn overleden na een kort ziekbed.

Waaraan ze is overleden, heb ik nooit kunnen achterhalen. Ik weet niet of ze gecremeerd is of begraven, of waar. Ik weet wel meer niet.

Twee weken geleden vond ik in de krochten van mijn ladekast het lijstje films dat F. me in 2006 had gegeven. Vrijwel alle titels had ik inmiddels gezien, met uitzondering van eentje: aan The Color Purple was ik nooit toegekomen. Tot twee weken geleden. Ik heb die film gekeken en daarmee eindelijk F.’s lijstje voltooid.

Morgen zal ik weer de hele dag aan F. denken, en aan de leuke momenten die we samen beleefd hebben en aan de films die ze me aanraadde. En aan de wetenschap dat als je even niet weet hoe je iets moet uitspreken, je er maar het best doorheen kunt mompelen. Soms moet je er maar het beste van zien te maken.