Als trouwe kijker van een aardig aantal series ben ik aan talloze karakters gehecht geraakt. Niet alleen de break out characters (de opvallende/aparte personages met one-liners die het herkenningspunt van de serie vormen zoals Barney uit How I Met Your Mother of Joey uit Friends) maar ook aan de rest van de groep waar ze bij horen. De rest van de groep in MacLaren’s Pub of in Central Perk draag ik net zo’n warm hart toe als de opvallende paljassen die voor de meeste lachmomentjes zorgen. Naarmate een serie vordert leer je de groep steeds beter kennen en voel je jezelf het onzichtbare extra lid van the gang. Helaas heb je echter geen invloed op de groep als de onderlinge relaties veranderen, zelfs niet als het een beetje eng begint te worden…

Auteur: Niels Beerkens

 (Waarschuwing: Dit artikel kan spoilers of naakt bevatten. Waarschijnlijk meer spoilers dan naakt.
Eigenlijk geen naakt, alleen spoilers.)

Omdat een serie (en vooral een sitcom) vaak uit een vaste, kleine groep mensen bestaat en andere personages maar voor een korte tijd in de serie te zien zijn, ligt de meeste nadruk op de onderlinge relaties van de personages. Over het algemeen ligt de focus dan al snel op de liefdesrelaties. Niets geeft immers een smeuïger verhaal dan een beetje love, zeker als het tussen twee bekenden is. In How I Met Your Mother zijn de perikelen tussen Marshall en Lily een stuk interessanter dan die tussen Ted en een of andere scharrel. Je weet in je achterhoofd dat Marshall en Lily tot de laatste aflevering te zien zijn, die scharrel houdt het hoogstens een half seizoen vol. Zolang de laatste aflevering niet in zicht is, is niemand een blijver. Je ziet het dan ook in bijna elke serie: twee van de hoofdpersonages worden op elkaar verliefd. Een beproefd concept waar soaps al jarenlang dag in, dag uit, welig op kunnen tieren.

Vaak gebeurt dit al vroeg in het eerste seizoen om de kijker het gevoel te geven dat dit ‘het koppel van de serie’ is. Marshall en Lily. Homer en Marge. Ross en Rachel. Noem ze maar op. Elke serie heeft wel zijn koppeltje dat boven alle koppeltjes uitstijgt. Het prototype ware liefde, onvermurwbaar, onverwoestbaar. Uiteraard loopt die af en toe even een deukje op en zijn ze even uit elkaar, maar uiteindelijk eindigen de geliefden weer in elkaars armen. Zoals het hoort.

Het wordt echter ongemakkelijk zodra de schrijvers besluiten om eens een andere combinatie van personages te proberen, om de boel ‘eens lekker door mekaar te schudden’ en de kijker te shockeren. De inspiratie is op, dus laten we maar eens twee goede bekenden de lakens delen. Een tenenkrommende romance tussen Joey en Rachel in een van de laatste seizoenen van Friends schiet me bijvoorbeeld te binnen. Na een hele verhaallijn waarin deze personages homies zijn geworden en hun vriendschapsband aanhalen wordt er toch een dronken Hollywood-Cupido over het script gejast om de kijker een ongemakkelijk moment te laten beleven als Rachel, die toch overduidelijk bij Ross zal uitkomen aan het eind van de rit, verliefd moet worden op roomie Joey. Net alsof ze haar broer moet versieren. Awkwaaaard.

Toen ik laatst deze poging tot romance in een herhaling weer voorbij zag komen, zag ik hem in een heel ander daglicht. Sinds de laatste keer dat ik Friends zag, had ik alweer aardig wat nieuwe series geconsumeerd en begon het kwartje te vallen. Uiteindelijk is hier de theorie van de Eriksen-Lannister lijn uitgerold. Elke romantische relatie in een serie beweegt zich over de Eriksen-Lannister lijn. Aan het ene uiteinde heb je de relatie van Marshall Eriksen en Lily Aldrin in How I Met Your Mother, het eeuwig verliefde koppel dat – uiteraard met wat ups en downs – voor altijd bij elkaar blijft, en aan het andere uiteinde de relatie tussen Jaime en Cersei Lannister, de broer en zus uit Game of Thrones die op meerdere vlakken fout en ongemakkelijk is (laat dat maar aan George R.R. Martin over). Naarmate de serie vordert zal een nieuw ontluikende relatie tussen twee hoofdpersonages steeds verder richting punt Lannister en verder van punt Eriksen schuiven. Kortom: des te langer de looptijd van de serie des te ongemakkelijker een nieuwe romance tussen twee hoofdpersonages aanvoelt. De relatie tussen Joey en Rachel eindigt dus ergens vrij hoog op de lijn (punt 1) omdat je ze als kijker beiden al zo lang kent.

eriksen-lannister lijn

(klik op plaatje voor grotere versie)

Het plot kan er natuurlijk ook voor zorgen dat de relatie sneller hoger op de Eriksen-Lannister lijn terecht komt. Zo lijkt Californication’s Hank Moody gewoon chick nummer zoveel aan de haak te hebben geslagen in het begin van het eerste seizoen (Niveau Eriksen, voor Moody-begrippen tenminste, punt 2a) totdat duidelijk wordt dat het meisje(Mia) én minderjarig én de dochter van de nieuwe vriend van zijn ex is (En bam! Niveau Lannister, punt 2b).

Met de plotgedreven verschuivingen langs de Eriksen-Lannister lijn kan ik als kijker wel leven. Ze zorgen voor spanning of humor en een eventueel een verrassende wending in het verhaal. De verschuivingen die door tijd worden veroorzaakt (omdat je de personages al lang kent, ze worden ‘familie’) zijn meestal echter een sein van gebrek aan inspiratie. “Weet je wie we nog niet samen hebben gezien? Dat moesten we maar eens doen!” Doe in dat geval maar niets meer, en sla desnoods drie weken uitzenden over zodat ik een minder ongemakkelijke verhaallijn voor m’n kiezen krijg. We willen immers niet nog meer Joffrey’s!