Het zal niemand ontgaan zijn dat de Olympische Spelen bezig zijn. Nederland is alleenheerser bij het langebaanschaatsen, bij shorttrack valt iedereen en Koning Kratje Pils staat met Prinsesje Passie op de tribune ‘onze helden’ aan te moedigen, om de avond te besluiten met een biertje met Vladimir ‘waar is dat bier?’ Poetin. Mij hoor je niet klagen: ik vind het schitterend om te zien hoe enthousiast ze zijn. Zo ben ik zelf ook. Maar er is meer op tv, mensen. Kijk eens wat verder dan de NOS lang is en zie meer van Sotsji (en de rest van de Kaukasus) dan de schaatsbaan en groen gespoten grasmatten.

Auteur: Lisa van Rens

Reisprogramma’s zijn over het algemeen schitterend. Je krijgt wat meer te zien van de wereld terwijl je lui op de bank hangt met een zak chips. Zonder ook maar één cent uit te geven – behalve aan kabel- of internetverbinding – ga je de wereld over. Heerlijk. Mooie beelden van oorden waar je zelf nooit terecht zult komen. Ze zijn er in alle soorten en maten. Wie in Europa naar de camping wil, kijkt naar Campinglife, wie wil zien hoe aantrekkelijke jonge mensen een stad verkennen op ontzettend hippe fietsen kijkt naar 3 op Reis en wie naar Floortje Dessing wil kijken die zonderlinge einzelgängers ontmoet, kijkt naar Floortje naar het einde van de wereld. Wie iets meer wil weten van Rusland, kijkt naar de programma’s van Jelle Brandt Corstius.

Oké, hij verliest wat punten door zijn nieuwe programma De bergen achter Sotsji te noemen. We beginnen wel in Sotsji, maar daar zijn we na de eerste aflevering alweer weg. Het programma beslaat een veel groter gebied dan alleen de bergen achter Sotsji. Het is ergens wel logisch, dat Brandt Corstius de aandacht van kijkers wil trekken door in de titel te verwijzen naar de Olympische Spelen. Dat doen wel meer mensen (is het je al opgevallen hoe vaak ik in de afgelopen zinnen ‘Sotsji’ heb genoemd?). Die minpunten haalt hij echter ruimschoots in. Wie nog niet eerder iets van dhr. Brandt Corstius heeft gezien, moet zich nu eens (door mij) laten overhalen en de televisie op zondagavond om kwart over 8 afstemmen op Nederland 2. Boer zoekt vrouw is afgelopen, dus dat is geen geldig excuus meer.

De grote pré van De bergen achter Sotsji is dat Jelle Brandt Corstius vijf jaar in Rusland heeft gewoond en dus vloeiend Russisch spreekt. Ja, met Engels red je je op de gemiddelde vakantie wel, maar om echt te weten te komen hoe de plaatselijke bevolking ergens over denkt, is het spreken van de taal wel praktisch. Natuurlijk heb ook ik genoten van Erica op reis. Erica Terpstra die met alleen ‘si’ en ‘bueno’ dagenlang met een gaucho optrekt. Ik heb lang niet zo hard gelachen. Echte feel good-televisie, die om mysterieuze reden niet op Uitzending Gemist te zien is. Maar ik verkies toch Jelle Brandt Corstius die in het Russisch tegen bejaarde mannen zegt dat hij wou dat hij ook deel uitmaakte van zo’n stam en daarna een shotje wodka adt.

Ook als de Kaukasus als gebied je niet per se interesseert, is De bergen achter Sotsji de moeite waard. Zoals gezegd probeert JBC echt een beeld te schetsen van de ‘gewone mens’. Hoe leven ‘normale mensen’? Wat houdt hen bezig en hoe denken zij over allerlei zaken? Het commentaar van JBC biedt meer achtergronden bij de beelden, geeft aan hoe hij zelf over zaken denkt, maar is nooit bedoeld om de gedachten van de kijker een bepaalde kant op te sturen. Of misschien is dat wel de bedoeling, maar heeft de kijker als simpele ziel dat niet in de gaten.

Ook eerdere programma’s van Brandt Corstius (Van Moskou tot Magadan, Van Moskou tot Moermansk en Van Bihar tot Bangalore (India)) zijn interessant en goed gemaakt. Dat komt niet in de minste plaats door JBC zelf. Hij is in ieders leven geïnteresseerd en stelt vragen die een ander misschien niet zou stellen. Met zijn rustige, beschouwende blik voel je je als kijker bijna deel uitmaken van de reis. Daarom zal Jelle Brandt Corstius nog veel reisprogramma’s (mogen) maken. Hij is er nou eenmaal goed in. Sotsji.