Vanaf heden biedt Incognitief U niet alleen een muzikaal gekleurde mening op een periodieke basis, maar valt er wellicht ook nog het een en ander te leren. Muziek is er in alle soorten en maten, maar sommige platen steken er om een of andere reden met kop en schouders bovenuit. Ze zijn overschrijden grenzen, doorbreken taboes en gewoonten of zijn gewoon sneller, mooier, anders…de muzikale mijlpalen van de geschiedenis. In deze rubriek houden we deze pareltjes tegen het licht. Muzikale mijlpaal: terecht of onterecht? Vandaag deel 2: Abbey Road van de Beatles.

Auteur: Niels Beerkens

Terwijl men buiten deze kamermuren zich overal opmaakt voor de laatste carnavalsdag en de optochtwagens hun rood-geel-groen-verantwoorde propaganda de wereld in spuien heb ik besloten om me binnenshuis af te zonderen van de verlokkingen van deze Bourgondische bierestafette met een juweeltje uit de muziekhistorie: Abbey Road, van ’s werelds meest geroemde, genoemde iconen van de popmuziek, de Beatles. Echte Beatle-kenners zullen waarschijnlijk een ander album uitzoeken als het ultieme Beatles-monument zoals Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band, Revolver of mijn persoonlijke favoriet, White Album, maar ik heb gekozen voor de plaat met de meest legendarische hoes. Iedereen kan wel een hit van de Beatles opnoemen, maar lang niet iedereen kan een titel van een album of plaat zo opnoemen. ‘Die plaat met de Beatles op een zebrapad’ roept bij de meeste mensen echter wel een Aha-Erlebnis op, waardoor veel mensen er van uit gaan dat dit ook wel de Klassieker van de band zal zijn. Terecht?

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, de meeste nummers op Abbey Road zullen de doorsnee luisteraar niets zeggen. Er staan welgeteld twee bekende songs (Come Together en Here Comes the Sun) op deze plaat en de rest behoort niet tot het repertoire dat je als eerste opnoemt als je de titels van twintig Beatles-songs zou moeten oplepelen. Fikse tegenvaller als je een klassieker vol hits (zoals bijvoorbeeld Thriller) en meezingers verwacht. Eerste deuk voor het klassieker imago, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat je een kutplaat in handen hebt, want als de mannen uit Liverpool iets beheersen dan is het uitstekende songs schrijven. Ik moet bekennen dat ik als beginnende Beatles-luisteraar zoals velen voor de makkelijke weg heb gekozen en ben begonnen met een album waar wat meer ouwe bekenden op stonden, maar deze plaat uiteindelijk wel op erg veel waardering kan rekenen.

TheBeatles

Abbey Road bevat veel korte nummers, waarvan een aantal op de tweede helft van de plaat naadloos in elkaar overlopen. Ondanks dat heeft toch elk nummer zijn eigen gezicht. Omdat elk bandlid songs bijdraagt, is er veel variatie te ontdekken. Elk nummer is typisch Beatles, maar onderling varieert het van het bluesy en licht psychedelische I Want You (She’s So Heavy) tot het lieflijke en relaxte Here Comes the Sun en van rockende opener Come Together tot het tegen het kinderachtige aan neigende Maxwell’s Silver Hammer. Laatst genoemde is wat mij betreft het zwakste nummer van de plaat. Ik heb de Beatles nog nooit op een miskleun kunnen betrappen en zelfs dit minste nummer van de plaat is beter dan wat veel bands tegenwoordig bij elkaar weten te priegelen. Daarvoor zijn het gewoon te goede vakmannen.

Desondanks zullen deze nummers het voor velen niet redden tegen de vele hits die op de andere albums van The Beatles staan (of op een Greatest Hits, waar doorsnee luisteraars waarschijnlijk de voorkeur aan geven). Is Abbey Road een muzikale mijlpaal? Nee. Is Abbey Road een album dat elke muziekluisteraar is zijn collectie moet hebben? Zeker weten. Ondertussen komt de optocht hier steeds dichterbij. Ik zet John, George, Paul en Ringo wat harder.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=C5E_zXbmrlM]