Het is het begin van waarschijnlijk elke band op deze aardkloot: een covertje. Een of twee pubers met een gitaar en iemand die zo gek is geweest om al zijn zakgeld aan een potten- en pannenset te spenderen, rammelen in een garage op een ritme dat in de verte wel iets weg heeft van Smells like Teen Spirit, Creep of Zombie. Als er uiteindelijk iemand bereid is gevonden om achter de microfoon te kruipen, is de band compleet en kunnen de covers gepolijst worden. Misschien kiezen ze ervoor hun hele carrière nummers van anderen te spelen of misschien worden ze uiteindelijk wel heel beroemd met eigen nummers, maar één ding is zeker: er zal regelmatig nog eens een liedje van iemand anders gespeeld worden. Maar is een gerecyclede hit een garantie voor succes?

Auteur: Niels Beerkens

Meestal is een cover niet echt de moeite waard. Een cover is leuk voor in de feesttent op de kermis of voor dat bandje in het jeugdhonk dat hoopt dat het publiek meer doet dan schuchter vanachter glazen bier en fristi toekijken. Op zijn tijd zeker vermakelijk, maar zeker niets grensverleggends of geestverruimends op muzikaal gebied. Covers worden pas echt interessant als de groten in de muziekindustrie zich eraan gaan wagen. Niet alleen beginnende bandjes vergrijpen zich in de oefenruimte weleens aan andermans werk, ook zij die gerenommeerd en gelauwerd in de muziekwereld zijn betreden soms reeds bewandelde paden. De ontvangst is echter bij elke cover anders. Hoe kan dat?

Er zijn enkele voorname factoren die ervoor zorgen dat een cover een succes kan worden, en de voornaamste is natuurlijk de artiest. De artiest heeft bepaalde kwaliteiten en een bepaalde stijl, die beide zullen doorsijpelen in het nummer (als de artiest het goed doet). Zo werd de cover van Metallica‘s Nothing Else Matters door Lucie Silvas door veel mensen uitgekotst. Waarom? Waarschijnlijk omdat deze cover voor veel mensen (en metalheads in het bijzonder) de eerste kennismaking met mevrouw Silvas was en dan heeft ze potverdorie een meesterwerkje van grote Goden van het genre gebruikt om een hit mee te scoren. In hun ogen heeft deze dame nog niets gepresteerd waardoor ze geen recht heeft op het verknutselen van dit nummer tot een standaard popballad. De versie van de metal-meets-cello helden van Apocalyptica, kon de metalen gemeenschap natuurlijk veel meer bekoren. Apocalyptica heeft in hun ogen zijn sporen verdiend en kan het dus maken met hun strijkstokken aan Metallica’s nummer te komen.

Andersom is het natuurlijk een stuk gemakkelijker. Als een grootheid als Johnny Cash je nummer covert zoals in het filmpje hierboven kun je zelfs als je de grote Trent Reznor van industrial-legende Nine Inch Nails bent, alleen maar erkennen dat het “niet meer mijn nummer is”. Sommige covers zijn zo populair dat veel mensen het origineel niet meer kennen of ze zijn zo vaak gecoverd dat je goed moet zoeken* om een versie van de oorspronkelijke zanger te vinden. Door de vele covers zie je af en toe door de bomen het bos niet meer. Waarom zijn die covers van Johnny Cash, The Byrds en zelfs die van Lucie Silvas wel goed en zijn er zoveel rukversies van Hallelujah? Waarom kan ik wel intens genieten van Apocalyptica’s Nothing Else Matters en is de versie die ik op de braderie hoor zo matig?

Ik denk dat het antwoord ligt in het feit dat deze artiesten, in tegenstelling tot de coverbandjes en oefenruimte-ensembles, in staat zijn om zich een nummer van een ander eigen te maken en toch een zeker gevoel van respect voor het origineel in te bouwen. Ondanks het feit dat je een topartiest bent, heeft iemand anders een nummer (tekst en/of melodie) geschreven dat zo goed je emoties en ideeën verwoordt dat je er zelf geen beter nummer over zou kunnen schrijven. Bovendien laat je zo als artiest zien waar je vandaan komt, muzikaal gezien. Ik luister hier zelf naar en vind het de moeite waard om met jullie te delen. Het is toch mooi als iemand eigenlijk zoiets van je nummer vindt, zelfs als het een modepopje betreft dat je gevoelige stoere mannen-ballad zingt? Wat maakt een cover nu echt goed? Naar mijn idee is een cover een succes als ik tijdens het nummer niet denk “Had ik maar het origineel om naar te luisteren.” En is een cover geniaal als ik hem liever beluister dan het origineel. En omdat in dit geval ‘goed gejat is beter dan slecht verzonnen’ zeker opgaat, beëindig ik deze column zoals elk ander schrijven over covers met mijn favoriete coversong. Enjoy!

* Klik  hier om het origineel te horen.