Coderen is hip. Afgelopen maart werd de allereerste algorave van Nederland georganiseerd in de Occii in Amsterdam. Dat is dus een rave met muziek van algoritmes gemaakt door coderende ICT’ers, ik weet eigenlijk niet of je ze dj’s noemt. Ze maken niet eens muziek. Of toch wel? 

Auteur: Lotte van Rosmalen

De bedenker van de algorave, Alex McLean, legt in deze documentaire uit dat er geen sprake is van instrumenten. Het is een taal. Als dj schrijf je ter plekke een code waarmee je synthesizers en drums programmeert. Grinnikend geeft Alex toe dat het eigenlijk gewoon een uit de hand gelopen grap is. En zo is het misschien begonnen, maar inmiddels groeit het fenomeen uit tot een hype.

ALGORAVE

Mijn zwak voor de exacte kant van de wetenschap ontdekte ik voor het eerst op het studentenfeestje Sound of Science, dat plaatsvond in de kelders van de Nijmeegse bètafaculteit in het Huygensgebouw. Behalve de gameruimte, met vier grote schermen om onder meer Super Smash Bros te spelen, is vooral Men of Mega me goed bijgebleven, twee jongens die live met Game Boys opzwepende tunes creëerden. Nu ik erover nadenk, vind ik coderen al veel langer stoer. Die fascinatie vindt zijn oorsprong in de Matrix-trilogie, de groene Japanse tekens die over het zwart in het niets gleden. Voor mij heeft computertaal altijd iets mysterieus gehad.

Overigens wil ik, voor ik het woord in de mond neem, om verwarring te voorkomen, even melden dat ‘nerd’ in mijn vocabulaire een heel positieve lading heeft. Behalve dat ik nerds stoer vind, soms schattig, en meestal jaloers op ze ben, heeft deze positieve connotatie met het woord alles te maken met het feit dat mijn vriend het gebruikt als mijn koosnaam. 

Schijnbaar ben ik niet de enige die zich aangetrokken voelt tot de spannende geheimtaal van de beta’s. Op universiteiten en hogescholen is een extreme stijging aanmeldingen op chemiestudies gemeten, er wordt nog gespeculeerd of dit is toe te wijzen aan de hoge studiebeurzen, of aan de hitserie Breaking Bad. Tegenwoordig vertaalt deze populariteit van nerdzaken zich dus naar muziek, en worden de Arminnetjes en Tiëstootjes langzaam vervangen door pukkelige ICT’ers die met hun coderingen het spacende publiek omver blazen. 

Coderen op feestjes wordt in het vakjargon ‘live coden’ genoemd. De coders vergelijken de stijl met de improvisatie van jazz, ze programmeren op gevoel. Mocht het, net zoals bij mij, nog iets langer duren voordat je door hebt hoe dit staaltje computerwerk nu zit, bekijk dan deze TedX.

De vernerderisering of –atie van muziek is een ding. Of het nu werkelijk revolutionair gaat zijn in de industrie, is nog de vraag. Ik zie mezelf best raven op de blokkerige bliebjes voor één avond, en de gamegeluiden van Man of Mega klinken best vrolijk – voor tien minuten. Fascinerend is het in ieder geval wel. Dus ik ben er absoluut bij op de eerst volgende algorave, die plaatsvindt op 17 mei in Antwerpen. Zie jullie daar!

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=fZppekP_XAg]