In de maand mei slaan de film- en televisiekaternen op Incognitief de handen ineen. De gehele maand voorzien onze redacteuren op audiovisueel gebied u van de meest bijzondere, spannende en niet-te-missen tips die via de verschillende gangbare kanalen – Netflix, HBO On Demand, Film 1, et cetera – voor u beschikbaar zijn. Welke films en series kent u waarschijnlijk nog niet, maar zou u absoluut eens moeten proberen? Welke groeibriljantjes zijn slechts een muisklik van u verwijderd? U ontdekt het in de Meimaand Tipmaand. Met vandaag: mijn favoriete aanmodderserie Chuck.

Auteur: Nils Hermans

Er zijn drie soorten televisieseries. Je hebt series als Game of Thrones en Lostkijkcijferkanonnen waarover iedereen praat. Je hebt series als Suits en Supernatural: series die weliswaar geen grote klappers zijn, maar die toch een respectabel aantal kijkers trekken. En je hebt mijn favoriete soort serie: de aanmodderserie.

Aanmodderseries zijn series die net genoeg kijkers trekken om op televisie te blijven en op die manier ongemerkt vijf seizoenen lang duren. Aanmodderseries zijn series met een enorm loyale kijkersschare. Bovenal: aanmodderseries zijn absoluut niet slecht. Wat een aanmodderserie een aanmodderserie maakt, is dat deze series niet even in één korte, duidelijke zin te begrijpen zijn.

Vergelijk maar even:

Game of Thrones: Meerdere partijen vechten om de absolute macht in een Middeleeuws aandoend land, terwijl daarbuiten veel grotere gevaren opdoemen.

Lost: een groep overlevenden van een vliegtuigramp strandt op een mysterieus eiland.

The Big Bang Theory: twee sociaal gemankeerde wetenschappers leren een wetenschappelijk gemankeerd sociaal meisje kennen.

De beschrijving van Chuck roept daarentegen veel meer vraagtekens op: een nerd krijgt met de NSA en de CIA te maken nadat hij ongewild alle geheimen van de Amerikaanse overheid in zijn brein gedownload krijgt. Van zo’n zin is niet zo gemakkelijk een PR-campagne te maken.

Toch bekeken zo’n 10 miljoen Amerikanen de eerste aflevering van Chuck, waarin het titelpersonage Chuck Bartowski (Zachary Levi), een sympathieke doch ietwat sullige computerhelpdeskmedewerker van een MediaMarkt-achtige winkel, per ongeluk via wat flitsen op zijn computermonitor alle staatsgeheimen in zijn brein gestampt krijgt. Uiteraard krijgt de overheid daar lucht van en stuurt twee topagenten naar Chuck om hem te beschermen en om hem mee te nemen op missies.

Van de 10 miljoen Amerikanen die de pilot bekeken, kwamen er 30% niet terug voor de tweede aflevering. Hoewel Chuck maar liefst vijf seizoenen op NBC te zien is geweest, heeft het altijd een dalend kijkcijfer gehad. Waarom? Het grootste pluspunt van Chuck is meteen de reden waarom het nooit een grotere hit geweest is: Chuck  is niet echt in één genre te vatten. Het is een spionagethriller, een actieserie, een comedy en een romantische serie in één, maar vooral was Chuck altijd enorm vermakelijk.

Gelukkig hadden de makers van Chuck  zelf heel goed door dat het idee van een nerd die een supercomputer in zijn brein krijgt nergens op slaat. Het zou dan ook een grote fout zijn geweest om de nadruk te leggen op het sciencefictiongedeelte van het verhaal, maar gelukkig gaat het in Chuck vooral om de manier waarop Chuck omgaat met zijn twee CIA- en NSA-beveiligers Casey (Adam Baldwin) en Sarah (Yvonne Strahovski), hoe hij zijn collega’s en familie probeert af te schermen en hoe hij als stuntelende computergeek in een wereld van zware wapens en over-the-top-terroristen terechtkomt.

Af en toe is het fijn om tussen de Game of Thrones-onthoofdingen in even een serie te kijken die een blije grijns op je gezicht tovert. Chuck is zo’n serie. Gelukkig zijn alle vijf de seizoenen te zien op Netflix.