In de maand mei slaan de film- en televisiekaternen op Incognitief de handen ineen. De gehele maand voorzien onze redacteuren op audiovisueel gebied u van de meest bijzondere, spannende en niet-te-missen tips die via de verschillende gangbare kanalen – Netflix, HBO On Demand, Film 1, et cetera – voor u beschikbaar zijn. Welke films en series kent u waarschijnlijk nog niet, maar zou u absoluut eens moeten proberen? Welke groeibriljantjes zijn slechts een muisklik van u verwijderd? U ontdekt het in de Meimaand Tipmaand. Met vandaag: A Weekend in Paris, nu al de beste komedie van 2014.

Auteur: Martijn Kroese

Er is iets vreemds met me aan de hand. Ik barst van de humor, maar kan om komische films vrijwel nooit lachen. Ik kan uren naar films als Anchorman en Grown-ups kijken zonder ook maar één keer te hoeven schaterlachen. Of dat aan mij ligt of aan die films, dat wilde ik vandaag in het midden laten. Waar het om gaat, is dat er een positieve keerzijde aan al deze misère zit: de weinige keren dat ik wél grondig moet lachen om een komedie, geeft dat des te meer voldoening.

Het overkwam me afgelopen week bij het zien van de nieuwe film A Weekend in Paris, geregisseerd door Roger Michell (die eerder films als Notting Hill en Venus maakte). Jim Broadbent (Cloud Atlas, Moulin Rouge, Gangs of New York) en Lindsay Duncan (Alice in Wonderland, About Time) spelen het tragikomische getrouwde stel Nick en Meg Burrows, die voor hun dertigste huwelijksdag terugkeren naar de stad waar ze ooit hun huwelijksreis doorbrachten: Parijs. Maar in de tussentijd is een hoop veranderd; zowel in Parijs als in hun huwelijk.

Wat een film als A Weekend in Paris onderscheidt van de vele kruiwagens ‘komische’ bagger die zowel de Europese als de Amerikaanse filmindustrie de laatste jaren uitschijten, is een intelligent script met interessante personages die scherpe dialogen voeren. Er lijkt, vooral in Hollywood, tegenwoordig een consensus te heersen dat domheid grappig is. Als we maar zo veel mogelijk idiote personages bij elkaar smijten, wordt het vanzelf leuk. Niets is minder waar. Debielen zijn irritant, en acteurs die debielen moeten spelen zijn dat evengoed.

De laatste keer dat we een oprecht grappige komedie uit Hollywood zagen komen, schreef ik vol passie over de terugkeer van de komedie als genre. Frances Ha was de film en het deed weer denken aan de monumentale komedies uit een tijdperk waarin de komedie nog een belangrijk, groot filmgenre was waar de grootste budgetten naartoe gingen. Grote sterren als Marilyn Monroe en Jack Lemmon speelden hoofdrollen in films die – verrassing – een intelligent script hadden met interessante personages die scherpe dialogen voerden. Het is niet zo moeilijk.

Met die scherpe dialogen komt het in A Weekend in Paris wel goed. Nick en Meg reizen af naar Parijs, niet wetend dat ze allebei wel een paar verrassingen voor elkaar in petto hebben. Bij aankomst in de stad gaat het al fout: Nick dacht romantisch te zijn door exact hetzelfde hotel te boeken als tijdens hun aanvankelijke huwelijksreis. Nick heeft echter niet goed gekeken, en wist niet dat het hotel inmiddels grondig is verbouwd en dat de eens zo ruime, luxe suite op de bovenste etage is verworden tot een klein, donker hok waar zelfs de meest doorleefde backpacker nog nee tegen zou zeggen.

Het duo moet halsoverkop op zoek naar een ander hotel, en al gauw zien we een paar voorproefjes van alles wat gaandeweg het weekend nog komen gaat: venijnige opmerkingen, onbegrip en hilarische ruzies. Meg boekt een peperdure hotelkamer – puur om haar man dwars te zitten en te straffen voor zijn aanvankelijke miskleun – en Nick moet maar zien hoe hij het betaald krijgt. In een opwelling geeft Nick toe dat hij is ontslagen als universitair docent omdat hij tegen een zwarte studente had gezegd dat als ze net zo veel tijd zou besteden aan de collegestof als aan haar kapsel, ze misschien ooit nog eens haar achterstandsbuurt zou kunnen ontvluchten. Meg geeft aan dat ze tien keer liever de hele dag naar de Eiffeltoren zou kijken dan één keer naar het geslachtsdeel van Nick.

Ja, met die scherpe dialogen komt het wel goed.

Al met al is A Weekend in Paris één van die weinige komedies die voor een anderhalf uur durende glimlach zorgt. Op gezette tijden is er een schaterlach, af en toe is er een oprechte traan. Niets aan deze film verveelt, en als we na anderhalf uur afscheid nemen van Nick en Meg, dan balen we daar best even van.

Gelukkig is het voor u nog lang niet zover. A Weekend in Paris draait nog deze maand in de Nederlandse bioscopen. Een hilarische ontmoeting met twee van de meeslependste personages van het jaar wacht daar voor u. Gaat dat zien!

De film A Weekend in Paris draait nog twee weken in de bioscoop

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=vB6508I35Mo]