Afgelopen week was Nijmegen het centrum van Nederland, althans, tot de zwartste donderdag in de recente nationale geschiedenis. Wonende in de buurt van het Koningsplein, een van de 37 feestlocaties van de zomerfeesten, kreeg ik de hele week alles mee. Daar kan ik prima mee leven, dat wist ik toen ik in het centrum ging wonen. Tot vrijdag 18 juli. Tot 30EUROLIVE.

Auteur: Ricardo Walinski

Het allereerste verwijt dat je krijgt, als je zeurt over de kwaliteiten van een band, is vaak “Je hoeft er toch niet naartoe te gaan/naar te luisteren?” Dat klopt, als we het hebben over bands die eigen werk spelen. Voor coverbands gaat deze vlieger niet op: je weet niet wat je op je bordje krijgt. Coverbands lopen kwalitatief ontzettend uiteen. Ik heb met volle teugen genoten van Lijn 7, dat dinsdagavond het Koningsplein opvrolijkte met solide en originele covers uit de complete popgeschiedenis. Ze durfden een solide Beatles-medley te spelen, in plaats van de 437e keer Seks met die kale.

Diezelfde popgeschiedenis werd op vrijdag 18 juli echter vakkundig en op brute wijze verkracht door 30EUROLIVE. Op hun eigen site zeggen de mannen: “Er is geen locatie waar de jongens van 30EUROLIVE geen diepe indruk achterlaten.” De lelijke dubbele negatie daargelaten klopt deze uitspraak als een zwerende vinger. Ze hebben volstrekt gelijk. Mijn oren zullen nooit vrijdag 18 juli vergeten. Dat de indruk die ze achterlieten gelijk stond aan kerven in mijn muzikale ziel, vergeten ze gemakshalve te vermelden. Het algemene niveau van coverbands gedurende de Vierdaagsefeesten ligt al vrij laag, maar toch zal ik hieronder uiteenzetten hoe 30EUROLIVE de lat verlaagde.

kutmuziek_vk

Hun eigen reclameteksten helpen niet. “30EUROLIVE is een band waar de muzikanten nog begrijpen waar het om gaat.” Volgens mij heb ik iets gemist. Ik wist niet dat het in het coverbandcircuit tegenwoordig gaat om het afraggen van de meest generieke setlist die je maar kunt indenken, onderwijl geen enkele valse uithaal vermijdend. The Scientist of With or Without You, Angels of Sex on Fire: geen enkel voor de hand liggend nummer werd overgeslagen. 

Je voelt daarnaast de momenten waarop de zanger van dienst de mist in gaat al van heinde en verre aankomen; toch doet iedere valse noot je weer fysiek ineen krimpen. Ik heb al een hekel aan Chris Martin, maar de “Nobody said it was easy”-uithaal van 30EUROLIVE ging door merg en been. Dat vrijwel alles met een Dunglish accent ging, hielp evenmin. “On a bet of neels sjie meeks mie weet.” De oorlogskinderen waarvoor Bono al jaren strijdt, draaien zich om in hun graf.

Ze sloten af met We Are The Champions, overigens. Tegen die tijd lag ik al hysterisch grinniksnikkend onder de bank, waardoor de ironie van die titel me op dat moment nog even ontging. De heren vinden zichzelf wel echte kampioenen: “Op de dagen dat de band niet speelt wordt alle energie gestoken in het schrijven van nieuwe nummers.” Misschien is het een idee om toch soms even het oefenlokaal in te duiken, jongens! Nieuwe nummers hebben jullie vast voldoende, jullie geven in eigen beheer platen uit, er hijgt geen directeur in jullie nek. Een zoektocht naar een solide leadzanger of nieuwe nummers die niet reeds gespeeld worden door iedere andere coverband, daar kunnen jullie beter je tijd aan besteden.

4 uur lang duurde de marteling op het Koningsplein. Ik wilde zo graag in alle rust de heerlijke bergetappe van de Tour de France volgen, waarin voor het eerst in jaren een strijd zonder ploegentactieken werd gevoerd. Dat het werkelijk fenomenale Wicked Jazz Sounds ‘s avonds mij nog zou opvrolijken in Kronenburgerpark kon ik destijds nog niet weten. 

Ik keek naar Richie Porte, de Sky-renner die bijna achteruit naar Chamrousse fietste. Hij reed met ontploffende dijen in de brandende zon. Ik dacht maar één ding: je ontsnapt, Richie. Voor hetzelfde geld was je het Australische leger ingegaan en had je de Vierdaagse gelopen. Dan had je hier eventueel op het Koningsplein gestaan. Dan had je naar 30EUROLIVE moeten luisteren. Dat is pas afzien.