Ondanks dat ik gisteren zelf een extra kaarsje op de taart mocht uitblazen, wil ik deze week toch stilstaan bij een andere verjaardag. Dit jaar viert een van de grootste namen in de muziekindustrie zijn 75e verjaardag. Nee, het gaat hier niet om Gerard Joling of Patty Brard, maar om het befaamde platenlabel Blue Note. Er zijn honderden platenmaatschappijen die jazzmuziek aan de man proberen te brengen, maar Blue Note staat eenzaam aan de top. Bijna elke klassieker in het genre die je kunt bedenken is waarschijnlijk door Blue Note uitgegeven.

Auteur: Niels Beerkens

 Een paar jaar geleden wist ik nog geen fluit van jazz. Nu weet ik nog steeds niet veel, maar alles wat ik nu van jazz weet, heb ik gehoord op een Blue Note plaat. Als je op onderzoek uit wil gaan en jezelf eens wilt onderdompelen in de jazzmuziek is de website van het label een mooi uitgangspunt. Achter de homepage blijkt een hele muziekencyclopedie aan jazzartiesten schuil te gaan waar je over kunt lezen en via Spotify kunt luisteren. En heb je iets gevonden naar je gading, dan staan de similar artists al klaar om ook een luisterbeurt op te eisen. Het label heeft onlangs zelfs een nieuwe app voor de iPad uitgebracht, dus jazz is zeker niet enkel besteed aan langzaam grijzende muziekpuristen die met een whisky-sigaarcombi zweren bij plaatjes op hun lp-speler draaien.

Natuurlijk is doen ze dit bij Blue Note vanuit een commercieel oogpunt, maar toch spat de liefde en passie voor muziek van de website en social media berichten af. Het enthousiasme spat van de berichten af, of er nou over een re-release van een van de Godfathers van het genre gaat of een gloednieuw album van een jonge hond. Om de zoveel tijd gooit het label een nieuwe luistertip het web op, en zelfs als het betreffende nummer niet je ding is, kun je de onmiskenbare kwaliteit waar dit label voor staat terughoren.

75 jaar is een mooie en respectablele leeftijd. Je zou je dus af kunnen vragen of het dat niet eens tijd wordt voor Blue Note om de contrabassen en opnamemicrofoons in de wilgen te hangen. Het tegendeel is echter waar. Blue Note gaat gewoon keihard door. Ze brengen nog steeds nieuw materiaal van nieuwe artiesten uit en eren het nalatenschap van reeds overleden grootheden door af en toe nog een mooie heruitgave van een klassieke plaat uit te brengen. (En soms zelfs met een leuk extraatje, zoals een shirt.)

https://www.youtube.com/watch?v=jd6qgQ8iizc

Bovendien staan ze bij Blue Note open voor vernieuwing en veranderingen en mogen de muzikanten en dj’s van de huidige muzikale generaties af en toe rondsnuffelen in de archieven. Er zijn al verschillende artiesten aan de gang geweest met Blue Note materiaal, waar het label zelf (heel slim) al een paar cd’s heeft uitgebracht. Oud en nieuw komen mooi samen en vloeien naadloos in elkaar over, zoals bijvoorbeeld op het album Shades of Blue van Madlib. Het kan je ding zijn of niet, maar het maakt je in ieder geval bewust van de manieren waarop jazz ook in de hedendaagse popmuziek nog zijn sporen nalaat.

Het is een tijdje geleden sinds ik mijn eerste Blue Note plaat heb gekocht. Ik heb sindsdien veel geluisterd en veel geleerd. Ik weet echter nog steeds geen reet van jazz. Dat wil niet zeggen dat het niet leuk is om er naar te luisteren. Elke keer hoor je weer iets anders, iets meer of iets nieuws. Ik ga er binnenkort nog maar eens een plaat kopen. Voor mijn verjaardag. En voor die van Blue Note. Proost!