Dat honden een heel huishouden kunnen terroriseren weten we allemaal dankzij Cesar Millan aka de Hondenfluisteraar. Dankzij zijn gefluister en andere methoden komt het vaak wel weer goed. Honden zijn af te richten en luisteren, mits goed opgevoed, naar hun baas. Hoe anders is het met katten. Die hebben ‘karakter’ en een eigen wil en gaan hun eigen gang. Mensen die katten iets aan willen leren, komen van een koude kermis thuis. Als een kat je huis terroriseert, heb je een groot probleem. Geen wonder dat Animal Planet er een show over heeft gemaakt: My Cat From Hell.

Auteur: Lisa van Rens

Gelukkig kunnen ook wij kattenliefhebbers bij iemand terecht als het misgaat met onze kat. We hebben nu iemand als Cesar Millan, tegen wie we op kunnen kijken en bij wie we met onze kattenproblemen terechtkunnen. Voorlopig alleen Amerikaanse kattenproblemen, maar een kniesoor die daarover zeurt. Ik heb het over Jackson Galaxy, beter bekend als Cat Daddy. Kattenfluisteraar by day, muzikant by night.

Galaxy is ervan overtuigd dat hij elk probleemgedrag bij katten op kan lossen als de baasjes zijn advies opvolgen. Gedragsproblemen komen volgens hem voort uit mishandeling door mensen of ze worden getriggerd door iets in de omgeving van de katten. Moraal van de meeste verhalen: katten misdragen zich doordat ze zich onveilig voelen in de buurt van mensen of andere dieren. Als mensen hun gedrag veranderen, verandert ook het gedrag van de kat. In My Cat From Hell vertelt Jackson Galaxy hoe dat moet.

Zoals alle hulpprogramma’s volgt ook My Cat From Hell een vast patroon: eerst zien we een roep om hulp van de baasjes. Wanhopig zijn ze door het gedrag van hun kat. Ze richten zich tot de camera: help ons, anders moeten we de kat wegdoen en dat willen we niet. Het is me een raadsel dat sommige mensen de kat niet al lang geleden weg hebben gedaan. Ik zeg niet dat je een huisdier bij de eerste de beste tegenslag weg moet doen, maar als je jarenlang wordt aangevallen door je kat en ‘m zelfs met ovenhandschoenen aan niet op kunt pakken, is het misschien tijd voor een goudvis.

[youtube www.youtube.com/watch?v=vvj8K6avfGk]

Vrees niet, want daar is Jackson Galaxy met z’n vreemd getrimde baard/bakkebaarden en z’n gitaarkoffer. De gitaarkoffer is natuurlijk een leuke knipoog naar z’n artiestenbestaan in de avonduren (waar ik helaas geen bewijs van heb). In dit geval zit er geen gitaar in de koffer, maar allerlei leuke kattenspeeltjes en lekkere snacks voor katten. Daarmee probeert hij ze voor zich te winnen. Jackson Galaxy to the rescue!

[youtube www.youtube.com/watch?v=3MeGq39E3Es]

Ondanks het vaste patroon en de lichtelijke voorspelbaarheid van het programma, blijft het heerlijk om naar te kijken. Katten worden geïntroduceerd als Godzilla-achtige monsters. Met dreunende achtergrondmuziek en sublieme special effects (Michael Bay, eat your heart out). Het baasje wil altijd dat het beter gaat, maar heeft eigenlijk de hoop al opgegeven en uiteindelijk komt het meestal toch weer goed.

Wat het programma de moeite waard maakt? De katten. Nu ben ik zelf een kattenmens (sorry honden), maar ook voor mensen die niet van katten houden is het de moeite waard. Juist omdat ze bevestigd worden in hun mening (‘Katten zijn eng’). Maar vooral omdat deze katten geniaal zijn. De katten from hell hebben als koning Puma.

Stel: je bent een kat en je hebt een hekel aan een mens. Dan kun je een paar dingen doen: de hele dag door miauwen, blazen, krabben, bijten en een dodelijke aanval uitvoeren. Er is één ding erger: plassen. Door het hele huis heen. En Puma doet het. Doelbewust steekt ze haar gat in de lucht en laat ze de urine vrolijk rondvliegen. Op de muur, het fornuis, als ze bij het baasje op schoot zit. Allemaal om haar baasje te zieken. Dat zie ik Fikkie nog niet zo snel doen.

[youtube www.youtube.com/watch?v=DEv2QJe7z4k]