Afgelopen week troffen alle iTunes gebruikers een verrassing aan in hun digitale muziekbibliotheek. Voor sommige was het als een nieuwe Playstation in de schoen voor 5 december, voor anderen was het een brandende krant met een drol er in voor de voordeur. Het betrof het nieuwe album Songs of Innocence van U2. De marketingmachines van Apple en van Bono & co. leek het een strak plan om het album maar alvast (zonder te vragen) bij iedereen op de harde schijf te zetten. Geslaagde actie of niet?

Auteur: Niels Beerkens

 Omdat zonder tijdschrift in de trein of op de wc zitten zo ongemakkelijk is, koop ik al jaren diverse muziektijdschriften in de Readshops en Primera’s des lands. Deze blaadjes staan over het algemeen al vol met allerhande muziekpromotie zoals advertenties, recensies en interviews, maar af en toe zit er ook wel eens een samplertje bij. Een sampler is zo’n complilatie-cd die altijd in zo’n goedkoop kartonnen hoesje bij een tijdschrift zit. Als je favoriete maandblad opeens met een plastic hoesje in het tijdschriftenrek staat weet je weer hoe laat het is: sampler tijd! Op deze sampler staan 12 nummers van nietszeggende artiesten en één nummer van een degelijke artiest, zodat je toch de moeite wilt nemen het ding even in de cd-speler te stoppen en te luisteren.

Uiteraard skip je even snel door de andere nummers heen om te luisteren wat voor meuk ze deze keer hebben gevonden om het schijfje op te vullen. Soms zit er stiekem toch een best leuk nummertje bij en besluit je om de band in kwestie eens aan een nader luisteronderzoek te onderwerpen. Ze zitten er tegenwoordig niet meer zo vaak bij als vroeger, maar desondanks heb ik al een aardige verzameling opgebouwd die op het onderste plankje van mijn cd-kast stof ligt te verzamelen. Cd’s weggooien is ook maar zo zonde.

tumblr_inline_nbomqkNHR31simi7l

Omdat veel mensen tegenwoordig niet meer op de wc zitten of geen papieren boekjes meer lezen, is een groot deel van het muzikale mediacircus naar het Internet verhuisd. Ook de muziekindustrie en de muzikanten gaan met de tijd mee en bieden dus geen songs meer aan op een sampler maar als gratis download. Omdat vijf keer klikken en een halve minuut wachten voor een gratis stukje werk waar iemand van moet leven voor de meeste mensen te lang duurt, ga je dan waarschijnlijk naar Youtube en kijk/luister je naar een of ander gaar filmpje van iemand die het een goed idee vond om dit nieuwe nummer maar op Youtube te plempen met wat plaatjes in hippe Powerpoint animatie als visuele ondersteuning. Ik vraag me altijd af waarom iemand dat doet, omdat het nummer immers gratis te verkrijgen is. Uiteindelijk besef ik me dan dat ik het filmpje zelf aan het bekijken/beluisteren ben en dat er iemand hier een idioot is, maar niet de uploader.

Onze immer bebrilde vriend uit Dublin is onze luiheid dus voor en download zichzelf gewoon op je iPod, iPhone of computer. Wel een beetje ongevraagd. Of het nou de naaktfoto’s van Katniss en Kate of de solo’s van The Edge (what is up met die naam trouwens?) zijn, de iCloud stuur alles overal naar toe, no questions asked. Slimme zet van U2, maar niet iedereen was even blij met het cadeautje. Apple en U2 overtreden de zogenaamde cookiewet (iets met data die automatisch op de pc/tablet/telefoon wordt gedownload) en verleiden internetjurist Arnoud Engelfriet tot een van de mooiste uitspraken over U2 ooit:

“[Maar] U2 is zelden noodzakelijk om iets te laten functioneren”.

Laat hem maar even op je inwerken. Ik moet bekennen dat ik ook beter gedij in een Sunday Bloody Sunday-loze omgeving en dat mijn arbeidsethos niet bepaald welig tiert onder het genot van With or Without You. Mijn eerste reactie op het bericht was dan ook dat Apple en U2 iets door onze strot proberen te duwen, maar nu ik er goed over nadenk is het alleen al vanuit het oogpunt van de artiest die zijn werk wil delen een goede zet. In een maatschappij waarin we af en toe zelfs te lui zijn om iets wat gratis is van het Internet te plukken of om vijf keer te klikken moet je iedereen gewoon bij de hand nemen en het zelf maar vast doen. Misschien moet je het niet zien als de inbreker die via een raam binnensluipt en het tuinzand mee naar binnen draagt, maar als de demente buurvrouw die per ongeluk via de achterdeur is binnengekomen en koekjes mee heeft genomen. De bedoeling was in ieder geval goed. En de weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen.

En of het nieuwe album goed is? Geen idee. Mijn iTunes crash altijd en toen ik de cd wilde beluisteren via YouTube was alle muziek –hoe ironisch- geblokkeerd. Er moet toch geprofiteerd worden. Ik denk dat Bono me de volgende keer toch een cd thuis aan de deur moet komen brengen. Tot die tijd zet ik wel een samplertje op.