Toegegeven: er kan veel veranderen in een paar jaar. Twee jaar geleden begon ik samen met Martijn, Sophie en Paul dit blog. Ik scheef over een Engelse sportdominantie die op handen was (viel zwaar tegen), was ik semi-werkloos en woonde op een studentenkamer. Inmiddels heeft Paul ons helaas verlaten, zijn er zes aanwinsten voor teruggekomen, woon ik in een prachtig appartement en ben ik alweer anderhalf jaar docent Nederlands. En oh ja: Voetbal International is een waardeloos kutprogramma geworden.

Auteur: Ricardo Walinski

Exact drie jaar geleden gebeurde er iets wat ik niet of nauwelijks voor mogelijk had gehouden. Voetbal International, het televisieprogramma met Wilfred Genee, Rene van der Gijp en Johan Derksen, won de Televizierring en dat was indertijd een terechte bekroning. De drie heren leverden vermakelijke televisie af, van een uniekere kwaliteit dan hun medegenomineerden The Voice of Holland (zoveelste overgeproduceerde talentenjacht) en Wie is de Mol? (toen al een uitgekauwde formule). Waar is het sindsdien misgegaan?

Nog even terug naar oktober 2011. De televisiewereld was te klein. Eminenties als Hennie Huisman en Linda de Mol waren gefrustreerd over dat groepje rebellen dat zich afzette tegen de prijs, maar de nominatie stiekem wel omarmde. Het mag geen toeval heten dat op de bewuste avond de heren in de sterkste bezetting denkbaar (Genee, Derksen, De Mos en Boskamp) gewoon hun programma deden: Voetbal International was voor iedere zichzelf respecterende voetballiefhebber een must see geworden.

Derksen bracht als hoofdredacteur relevant nieuws en had veel scoops. Genee was loeisnel, vlijmscherp en irritant, maar goeddeels zonder mensen echt te willen raken. Van der Gijp observeerde voor zijn burn-out scherp en gaf inhoudelijke analyses, afgewisseld met originele grappen. Jan Boskamp, Aad de Mos en Wim Kieft waren de echte kenners en verblijden ons met hun enthousiasme voor het spelletje.

De heren waren aan hun vierde seizoen in de winnende opstelling begonnen. Eerder, voor 2008, heette het programma Sport aan Tafel (met Ruud ter Weijden) en Voetbal Insite (met o.a. Barbara Barend en Willem van Hanegem). Dat was semi-succesvol kletsen over voetbal. Pas vanaf 2008 kwam het echt van de grond, met de toevoeging van Van der Gijp en later Boskamp als terugkerende gast. Dat Hans Kraaij junior er vaker zat, dat nam je dan op de koop toe. Die sloeg je over en keek je later, al doorspoelend, terug.

In 2010 hadden de mannen op de vleugels van het succes van het Nederlands Elftal in Zuid-Afrika een succesvol VI Oranje gemaakt. De heren waren in topvorm en trokken dat door totdat ze een jaar later dus terecht bekroond werden. In deze periode (2010-2011) zat Kraaij er overigens zeven maanden niet, dus ik miste geen aflevering. Zinnige opmerkingen werden afgewisseld met hilarisch gelul. In 2012 ging het echter mis. De tweede VI Oranje, tijdens het EK in Polen en Oekraïne, was geen succes. Van der Gijp was na zijn afwezigheid in 2011 een schim van zichzelf. Hij was te veel op zoek naar de lach en vergat zijn scherpe analyses te geven. Hij viel terug op stokpaardjes, zonder met argumenten te komen. Boskamp was steeds minder vaak te gast en Kraaij keerde terug, waardoor het programma soms een parodie van zichzelf was.

Een jaar later, in mei 2013, stopte Derksen als hoofdredacteur van Voetbal International en werden zijn nieuwtjes dus steeds minder relevant. In plaats van de belangrijkste man van het belangrijkste sporttijdschrift zat er nu een pensionado, afgesneden van zijn constante stroom nieuws. Het werd belangrijker dat er boeken gepromoot werden dan dat er echt over voetbal zelf werd gepraat. Dat het niveau van het blad ook achteruit holt, straalt ook niet positief af op het programma. De clubwatchers aan de bar maken sinds 2013 niet de indruk goed in hun vel te zitten. Aad de Mos verscheen niet meer als terugkerende gast. Het werd telkens een stukkie minder.

Precies een week geleden, op 14 oktober 2014, stierf Voetbal International definitief, iets meer dan zes jaar na de start en drie jaar na het hoogtepunt. De mannen zitten, bij gebrek aan een eigen uitzending dankzij interlandvoetbal, bij DWDD, waar ze maar liefst twintig minuten de vrije hand krijgen. Twintig minuten die ze hadden kunnen gebruiken om te laten zien dat ze het nog konden, dat ze de waan van de dag achter zich konden laten en Oranje en Hiddink goed konden analyseren.

Het werd een farce. Met het schaamrood op de kaken zat ik voor de televisie. De mannen deden een mislukte parodie op hun eigen programma. Genee’s intro was gehaast en miste volledig zijn gebruikelijke scherpe randje. Van der Gijps grapjes misten compleet hun uitwerking: werkelijk niemand lachte hartelijk. Derksen was nog minder overtuigend aan deze tafel dan in zijn spotje voor de Nederlandse Energie Maatschappij en gedroeg zich als een nobuddie, zonder pursonellittie. Het was niet gewoon slecht, het was pijnlijkere televisie dan de nederlaag tegen IJsland. 

Voetbal International is inmiddels minimaal twee jaar te lang doorgegaan. Alsjeblieft, RTL, free Johan, Rene en Wilfred. Laat Van der Gijp lekker terugkeren naar het anonieme bestaan waarnaar hij verlangt, laat Derksen van zijn pensioen genieten (en in de rol van Jan Mulder bij een talkshow gaan zitten, dat kan hij als de beste) en geef Genee de ruimte om de commerciële Sven Kockelmann te worden. Dat kunnen ze namelijk alledrie nog heel erg goed.