De jeugd van tegenwoordig komt niet meer in de musea. De jeugd van tegenwoordig leest geen boeken meer. De jeugd van tegenwoordig luistert geen klassieke muziek. Hoe moeten de volgende generaties dan cultureel bewust worden en een beetje smaak ontwikkelen? Geen paniek, dat doen ze al. En het is meer cultureel verantwoord dan de meeste mensen vermoeden. En gewoon thuis, op je Playstation.

Auteur: Niels Beerkens

Juist ja. Videogames. Computerspelletjes. Waarschijnlijk niet het eerste wat in je opkomt als je aan cultureel verantwoord amusement denkt, maar stiekem steekt er meer achter die bits en bytes dan een simpel spelletje om de jeugd te vermaken. Natuurlijk zijn er ook spellen die niet verder komen dan simpelweg zombies neerschieten of snoepjes in de juiste kleuren sorteren, maar zo is ook het grootste gedeelte van elke andere culturele tak. Het merendeel van de muziek die we luisteren benadert ook niet de genialiteit van een Mozart of Beethoven, maar toch wordt het geaccepteerd dat we er naar luisteren. Het merendeel van de films die we bekijken komt niet in de buurt bij tijdloze meesterwerken als Casablanca of Gone With the Wind, maar toch wordt het geaccepteerd dat we ze kijken. Waarom kan dit dan ook niet opgaan voor videogames?

Zelfs in spellen waar je het niet van verwacht zit een diepere laag dan je op het eerste oog zou vermoeden. Als je de trailer van de nieuwste telg uit de Call of Duty reeks, een van de populairste schietspellen, bekijkt lijkt het alsof je naar een trailer van een goede actiefilm zit te kijken. Ze hebben zelfs topacteur Kevin Spacey zo ver gekregen dat hij (uiteraard gedigitaliseerd) een rol vertolkt in het spel. Ik vind er geen reet aan om mensen om te knallen vanachter mijn Playstation, maar ik zou het schieten bijna voor lief nemen om te kijken waar het verhaal van de game naar toe gaat.

 

 

En waar het verhaal van Call of Duty nog lijkt op dat van een goede actiefilm, zijn er nog talloze andere games waarbij het verhaal goed kan wedijveren met dat van een goed boek. Soms waan je gewoon in een interactieve film waarbij jij zelf de hoofdrol mag spelen in plaats van dat je aan het gamen bent. Het is ook niet zo vreemd dat tegenwoordig niet alleen boeken, maar ook games verfilmd worden. En niet alleen het verhaal kan zich meten met boeken en films, ook de muziek is van een niveau dat kan tippen aan het betere werk in andere genres, maar daarover heb ik al een keer eerder eerder geschreven.

Door de steeds beter wordende technologie is niet alleen de kwaliteit van het verhaal beter geworden, maar ook het visuele aspect, onder games beter bekend als graphics. Games zijn niet langer raar gevormde blokjes die je netjes moet opbouwen of witte balkjes die een puntje op en neer tennissen, maar visuele spektakelstukken waar je net zo stomverbaasd door schoonheid (en/of epicness) kunt zijn als bij het zien van een Caravaggio, Rembrandt, die eerste dino in Jurassic Park of het zinken van de Titanic in de gelijknamige film. Dit kan variëren van heel realistisch zoals in Call of Duty met een levensechte Kevin Spacey tot meer kunstzinnige vormen als de game Limbo. De donkere schaduwvormen doen misschien zelfs wel denken aan de oude klassieker Die Abenteuer des Prinzen Achmed, een van de eerste animatiefilms uit 1926.

De game 'Limbo'
De game ‘Limbo’

 

De film 'Die Abenteuer des Prinzen Achmed' uit 1926
De film ‘Die Abenteuer des Prinzen Achmed’ uit 1926

Als ik beelden van deze film en deze game vergelijk vraag ik me af waarom het cultureel verantwoord zou zijn om de film te kijken en het maar onnozel tijdverdrijf zou zijn als je de game speelt. Beiden prikkelen op een vergelijkbare manier de zintuigen, waarbij de game als extra inlevingsfactor je ook nog eens zelf het personage laat besturen. Dit is gelijk ook de sterkste troef die video games hebben tegenover elke film, boek, song of welk ander cultureel verantwoord product dan ook. Door dat je zelf de controle hebt is er een extra niveau van inleven mogelijk dat geen van allen kan evenaren.Het is dan ook niet vreemd dat de gamesindustrie een miljoenenindustrie is waar meer geld in omgaat dan dat veel mensen zouden vermoeden. Een populaire game brengt, ondanks allemansvriend Ted McTorrent,  meer op dan menig film. Mocht je als radeloze ouder dus denken dat je kind zijn tijd vergooit achter de Xbox, wanhoop niet en ga eens op onderzoek. Als je eens in de zoveel tijd een keer een symfonie van Beethoven hoort of een ouwe film kijkt die je leuker vindt dan je zou vermoeden, dan is er vast ook een kwalitatieve game misschien leuker is dan je zou vermoeden. Er zijn nog genoeg Rembrandts en Beethovens in de wereld, ze heten nu alleen Square Enix en Playdead. Game on!