Je hebt humor in alle soorten en maten. Ook ik hou wel van een grap of grol op zijn tijd, of een leuk comedy programma op televisie, maar net als iedereen vind ik niet alles even leuk. Een van mijn minst favoriete soorten humor is altijd humor over afkomst of ras geweest. Van “Een Amerikaan, een Turk en een Nederlander lopen een kroeg binnen…” tot ultieme multicultikomiek Jörgen Raymann, het kan me allemaal niet echt bekoren. Het is vaak hetzelfde en/of vrij racistisch of vrij gezapig. Het is zelfs zo erg dat ik deze vorm van humor al jaren vermijd en me snel uit de voeten maak als ik, pak ‘m beet, een Jandino hoor. Zo lijd ik dus al een aantal jaren aan wat ik zelf het “Raymann-syndroom” heb gedoopt: afkeer van raciale stereotypetjes. Tot afgelopen week.

 Auteur: Niels Beerkens

 Afgelopen week had ik blind ingestemd om mee naar de film te gaan. Er zou een link zijn met Intouchables, het onverwachte kassucces dat de Franse film weer een beetje op de kaart zette in 2011, maar behalve het feit dat beide films uit Frankrijk komen heb ik weinig overeenkomsten kunnen ontdekken. Enfin, een paar dagen later zat ik dus in de bioscoop bij Qu’est-ce qu’on a fait au Bon Dieu?, of kortweg Bon Dieu!.

In Bon Dieu! draait het om de familie Verneuil, waar vader Claude, een “Gaulist en nationalist” met lede ogen moet toezien hoe drie van zijn vier mooie Franse dochters een man van buitenlandse komaf huwen. Als de vierde aankondigt om te gaan trouwen, zijn ze zo blij dat het een katholiek blijkt te zijn dat ze niet meer verder vragen. Grote verrassing en hilariteit alom (voor de kijker) natuurlijk als blijkt dat de vierde schoonzoon Afrikaanse roots heeft (en dus een kleurtje heeft).

Geen typetje uit de film. Bron: mediacourant.nl
Geen typetje uit de film.
Bron: mediacourant.nl

Het mooie aan Bon Dieu is dat de film zijn komische momenten niet alleen baseert op de onenigheden tussen vader en moeder Verneuil en hun schoonzonen met elk een verschillende culturele achtergrond, maar dat de schoonzonen onderling ook hun woordje klaar hebben over alles en iedereen die een beetje anders is. Het is ongetwijfeld vast eerder op tv of het witte doek vertoond, maar als geheelonthouder van racistisch getinte grapjes vond ik het wel eens verfrissend om iedereen lekker politiek incorrect tegen elkaar te keer horen te gaan. Met als hoogtepunt een Jood, een Islamiet en een Chinees die samenspannen om de Afrikaanse schoonzoon-to-be de deur uit te werken, omdat een vierde allochtoon de ouders van de dochters teveel zou worden.

Natuurlijk trapt ook Bon Dieu! enkele open deuren in wat raciale stereotypetjes betreft, maar uiteindelijk kan ik niet anders dan bekennen dat ik een erg leuke film heb gezien over een onderwerp dat ik normaal gesproken mijd zoals een Hollander een rekening mijdt (hahahahhihaho). Misschien maakt het feit dat er van elke kant een weerwoord of een nieuwe racistische opmerking komt dat het niet zo’n eenzijdige zaak is zoals vaak het geval bij dit soort humor. Eén iemand in de zeik nemen is leuk, maar het is nog leuker als iedereen in de zeik wordt genomen. Maar nu ik er een keer om heb gelachen kan ik het de volgende keer misschien ook wel. Misschien durf ik de volgende keer wel naar Raymann te kijken.