Bepaald soort gedrag is heel logisch. Je doet een jas aan om het niet koud te krijgen, je eet omdat je anders honger krijgt en je kletst met vrienden onder het genot van een drankje omdat je je niet wil vervelen. Bepaald soort gedrag is echter onverklaarbaar. Je gunt de ene sporter meer succes dan de andere zonder dat je ze persoonlijk kent, je vindt rood een mooiere kleur dan blauw of het absolute toppunt: je kijkt naar reality-tv. Yiiiiip!

Auteur: Niels Beerkens

Net als ongeveer elke andere Nederlander zal ik van mezelf beweren dat ik een goede smaak heb. Ik kijk graag een goede film en luister graag naar goede muziek. Wat ‘goed’ is zal ik even in het midden laten, maar ik denk dat we wel kunnen stellen dat reality-tv het in ieder geval niet is. Ook dit zullen veel mensen met me eens zijn. Vermakelijk of interessant, oké, maar kwalitatief is het vaak beneden peil. Toch blijf ik net als ontelbare andere televisiekijkers af en toe hangen op een kanaal waar een realityprogramma op is.

Reality-tv is in meerdere categorieën op te delen, onder andere spelshows, docudrama’s en dating-programma’s. De gemeenschappelijk deler is dat er geen acteurs aan te pas komen en dat de gebeurtenissen unscripted zijn, dus dat er van tevoren niets is ingestudeerd of bepaald (behalve de regels van een eventueel spel uiteraard). Dit kan hele leuke en spannende televisie opleveren (de op-en-neer bewegende dekens bij de eerste Big Brother 😮 ) of hele saaie televisie (ongeveer de rest van de eerste Big Brother). Omdat interessante mensen leuker zijn om te volgen dan nietszeggende onbekenden met een normaal beroep, wordt tegenwoordig iedere drol die niet katholiek is en niet op een kantoortje zit gevolgd door een camera van Discovery Channel of een of andere aan Veronica gelieerde zender. Pandjesbazen, taartenbakkers, houthakkers, boomhutbouwers, hondentrimmers, Amish, Mormonen, truckers die over ijswegen of smalle ravijnpaadjes rijden, opkopers van huizen, boten en opslagruimtes… je kunt het zo gek niet bedenken of het heeft wel een eigen reality serie.

Voor veel van deze series geldt dat het idee goed is, maar de uitwerking nog dramatischer dan een kwalificatiewedstrijd van het Nederlands elftal. Ik ben een persoon met brede interesses en ben af en toe oprecht benieuwd hoe mensen in een bepaald beroep of een bepaalde levensstijl te werk gaan. Als ik inschakel op een willekeurig reality-programma ben ik benieuwd naar wat voor mooie taart ze kunnen bakken, wat er voor verborgen pareltjes in de opslagruimtes verborgen liggen bij Storage Wars en hoe een Mormoonse vader met drie vrouwen het voor elkaar krijgt om met zijn 23 kinderen op vakantie te gaan.

Waar ik echter niet in geïnteresseerd ben, is alle overbodige drama die de televisieproducers in deze programma’s weten te proppen. De onzin die ze deze mensen laten uitkramen tussen het boomhut bouwen en afdingen door is van dusdanig debiel niveau dat het me gelijk geen ene klap meer interesseert of het geweer inderdaad uit de Amerikaanse Burgeroorlog komt of dat de taart in de vorm van een Rolls Royce op tijd af is voor het cocktailfeestje. Een aflevering van elk reality-programma draait vaak om slechts enkele voorwerpen of opdrachten en de rest is oeverloos gelul om de boel op te vullen. Het is een aaneenschakeling van neppe ruzies, te slechte grapjes en vooral heel veel slechte woordgrapjes (die door de Veronica’s en TLC’s ook nog eens bedroevend slecht vertaald worden, zodat het niveau nog verder daalt).

Maar, zoals altijd, is er een uitzondering: Les Gold van Hardcore Pawn. Les is een baas. Zoals de titel met slechte woordgrap al doet vermoeden is Les een pandjesbaas. En Les is niet zomaar een pandjesbaas, hij is een pandjesbaas die zich ‘niet laat piepelen’ volgens de ondertitelaars van Veronica. Les heeft een zilvergrijze mat, oorbelletjes en een dikke gouden ketting, de drie universele tekenen van goed volk. Als er mensen in zijn winkel komen wil hij respect, omdat hij anderen ook met respect behandelt. Zodra er echter maar een kleine kink in de kabel komt, slaat in de American Gold & Jewelry Loan de vlam in de pan en worden klanten hardhandig de deur uit gewerkt door twee kleerkasten terwijl Les “I don’t take sh*t from anybody in MY store!” schreeuwt. De scenario’s in dit programma zijn zo debiel en de conversaties zijn zo hersenloos dat je het niet verzonnen krijgt. Het is hetzelfde soort slecht dat ervoor zorgt dat er elke dag zoveel mensen naar GTST kijken. Er passeren zoveel verschillende teleurstellingen in het menselijke ras de revue, dat krijg je niet verzonnen met een team producers. Dit moet wel echt zijn. Ik hoop het in ieder geval van harte. En anders moet het allemaal maar van de buis. Ik laat me toch niet piepelen?!