Mensen die mij goed kennen, weten dat ik mezelf de afgelopen jaren ieder jaar een doel heb gesteld. Iets wat ik gedurende dat jaar wilde bereiken of leren. Twee jaar geleden wilde ik gitaar leren spelen. Ik kocht een gitaar, nam les en speel inmiddels het halve oeuvre van de Rolling Stones mee. Vorig jaar wilde ik leren salsadansen. Ik nam les en haalde (ondanks een gebrek aan talent) mijn diploma. En dit jaar ben ik bezig bodyweight training onder de knie te krijgen; inmiddels ben ik van nul diamond pushups in januari (het lukte gewoon niet) naar vijftien op rij in april gegaan. Afgelopen weekend zag ik Wild, de nieuwe film met Reese Witherspoon. Mijn doelstelling voor 2016 of 2017 staat vast. Ik ga de Pacific Crest Trail lopen.

Auteur: Martijn Kroese

wild posterIn Wild maken we kennis met Cheryl (gespeeld door Reese Witherspoon), een ex-junkie die een nare relatie achter de rug heeft en op zoek is naar een nieuwe start in haar doodgebloede leventje. In de openingsscène zien we haar worstelen met een enorme backpack die zwaarder lijkt dan Cheryl zelf, en al gauw wordt duidelijk: deze dame is niet goed voorbereid, maar absoluut vastberaden. Cheryl gaat de Pacific Crest Trail (PCT) lopen, een 1.100 mijl lange wandelroute die van het noordpuntje van de VS (op de grens met Canada in de staat Washington) naar het zuidpuntje (de grens tussen Mexico en Californië) leidt. De PCT wordt gezien als één van de meest uitdagende hiking trips ter wereld. De modale wandelaar doet er een maand of drie over, de recordhouder finishte ooit na zestig dagen. Gedurende twee uur volgen we Cheryl tijdens haar wonderbaarlijke tocht door nationale parken, besneeuwde bergen en snoeihete woestijnen. Tijdens flashbacks zien we fragmenten uit het gebroken leven dat ze achter heeft gelaten, en langzaam maar zeker begrijpen we waar Cheryls tocht symbool voor staat.

De film is gebaseerd op de memoires van Cheryl Strayed (Wild: From Lost to Found on the Pacific Crest Trail), een boek dat in de VS een bestseller werd, en volgt de waargebeurde verhaallijn nauwkeurig. Ik raak zelden geïnspireerd door mensen die ik niet ken, maar ongeveer eens per jaar is het raak. Vorig jaar was het een negentienjarige Brit die zijn slungelige lijfje binnen een jaar had opgebouwd tot dat van een ware krachtpatser. Zijn progressie legde hij vast en monteerde hij tot een zes minuten durend filmpje. Nu, een jaar later, zag ik Reese Witherspoon in Wild. Halverwege de film – ze loopt door de bossen van midden-Californië – ontmoet ze een vrouw die met haar kind, hond en alpaca door het woud loopt. Het shot van Reese, midden in de onbewoonde wereld van Californië, geflankeerd door een alpaca, deed het kwartje bij me vallen: dit ga ik ook doen.

Pacific_crest_trail_route_overview
Kaart van de PCT (klik voor grote versie)

Reese-Witherspoon_34332

Ik ben geen liefhebber van backpacken of kamperen, want ik houd enorm van douchen en boxsprings. Wel is het zo dat de meest oncomfortabele ondernemingen vaak leiden tot de mooiste ervaringen en de meest onnavolgbare anekdotes. Zo ben ik ooit met een stel vrienden om half vier ’s nachts, na een autorit van zo’n veertig uur, langs een Texaanse snelweg staande gehouden door een agent die vond dat we te vroeg richting hadden aangegeven toen we van baan wisselden. Een lulverhaal natuurlijk, maar ik begrijp best dat een Texan Ranger het opvallend vindt dat er vijf Europese jongemannen om half vier ’s nachts over een snelweg in Texas rijden met een auto uit Iowa. Het gaat net als in de films. Je ziet zwaailichten, zet je auto langs de kant van de weg en wacht tot ome agent uitstapt. Tergend traag loopt hij naar de bestuurderskant en tikt hij op het raam. We draaien het raampje naar beneden en ik wil zeggen: “What’s the occifer, problem?”, maar ik houd me in. Dit is misschien niet het beste moment voor flauwe humor. We vragen wat er aan de hand is. De agent legt uit dat we te vroeg richting aangaven. Ik beoordeel het moment, en besluit dat het nu wél het uitgelezen moment voor een goede dosis humor is. “… Did you stop us because we’re black?” Een minuut later staan we met z’n vijven op rij langs de vluchtstrook van een Texaanse snelweg en mogen we uitleggen wie we zijn en wat onze ‘business’ in Texas is. Ik fluister nog tegen de persoon naast me: “I’ll give you twenty bucks if you walk away right now and just start running down the highway.” Mijn humor wordt echter, verrassend genoeg, niet meer gewaardeerd.

Mijn grote muil heeft me wel vaker in de problemen gebracht. Zo ben ik ooit in Eindhoven nog achternagezeten door een kip. Of beter gezegd: een man in een kippenkostuum. Het was carnaval – wat ik vergeten was – en ik was met een vriend naar een middagvertoning in de IMAX-bioscoop. Je moet toch eten op zo’n dag, en dan sta je om vijf uur ’s middags in de rij bij de McDonald’s tussen een wagonlading dronken malloten. Een vent in een kippenkostuum komt lallend aanlopen en gaat doodleuk voor me in de rij staan. Ik had het moeten accepteren – dronken Brabanders zijn net slaapwandelaars, je moet ze gewoon hun gang laten gaan – maar koos ervoor op zijn schouder te tikken en te vragen: “Zou jij niet eens achteraan aansluiten?” De kip draait zich om en antwoordt: “Zal ik jou anders voor je bek slaan?” Dat was de middag waarop ik achterna werd gezeten door een agressieve kip terwijl ik, biddend voor mijn leven, door een McDonald’s-restaurant rende. Ik overwoog nog aangifte te doen, maar je kunt moeilijk op het politiebureau aankomen en zeggen: ik ben bedreigd door een kip.

Terug naar die road trip. We komen uit in Death Valley – daar waar Bassie en Adriaan ooit bijna overleden – en besluiten naar een zoutmeer in de verte te lopen. Het ziet eruit als een wandeling van een minuut of twintig. Na meer dan een half uur in de brandende hitte – het is er zo’n veertig graden – zijn onze jerrycans water leeg en lijken we nog niet eens halverwege het meer te zijn. Op zo’n moment denk je: dus daarom noemen ze het Death Valley. We keren om en lopen terug naar de auto, maar wie een half uur heenloopt, moet ook een half uur terug. Ruim een uur in de brandende zon van Nevada, het is niemand aan te raden; de volgende keer ga ik beter voorbereid op pad. 40187_144324165597592_6361222_n

En die volgende keer gaat er dus komen. Hopelijk in 2016, maar ik denk pas in 2017. Maar ik ga dit doen. Ieder jaar stel ik mezelf een doel en ik haal dat doel. Het nieuwe doel is eenvoudig: de PCT lopen. Als een slecht voorbereide Cheryl het kan, kan ik het ook. En ik hoop dat ik dan ook een alpaca tegenkom. Dat is namelijk alweer veel te lang geleden. Ik verlaat u vandaag met beelden uit de zomer van 2010: Druten (Gelderland), mijn ontmoeting met Arie de alpaca.

 

 

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=tn2-GSqPyl0]