Het gebeurde op een late avond in 2012. Ik moest de dag erna werken, dus ik besloot om na dit welverdiende biertje naar bed te gaan. Om de tijd te doden tot de bodem van de fles in zicht was besloot ik even te zappen. Mijn verwachtingen van een zap sessie zijn altijd ultiem laag, maar vandaag had ik geluk, ik vond iets leuks om naar te kijken op ‘de Belg’. Mijn eerste ingeving was dat ik mijn jeugdheld Urbanus zag in een programma van komisch allure, maar dit bleek na 3 seconden valse hoop. Het was echter beter, het was de beste comedy-uitzending ever.

 Auteur: Niels Beerkens

Belgen doen veel dingen slechter dan Nederland zoals regeringen vormen, wegonderhoud en een natie met een fatsoenlijk gesproken taal zijn. Maar als je er even goed over nadenkt besef je al snel dat België in veel dingen meer awesome is als Nederland, zoals wielrennen, fritten bakken, stripboeken en ook komische televisie programma’s maken. Zo moeten we het in Nederland doen met mensen als Paul de Leeuw of Harm ‘autocue’ Edens als we willen lachen, in België hebben ze koningen als Bert en Henk. (Die we in Nederland misschien alleen kennen uit die Palm reclame.)

Bert en Henk en hun Zonde van de Zendtijd zijn echter niet het enige goede dat de Belgisch comedy-tv is overkomen, ook andere programma’s als Benidorm Bastards en Wat Als hebben via de Belgische televisie hun weg naar Nederland gevonden middels matige aftreksels. Wat is daar trouwens loos mee? Alsof Nederlanders absoluut niets van het Vlaams verstaan en Belgen geen ABN kunnen begrijpen? Ondertiteling over en weer of zelfs remakes (ja jij, Loft!) van programma’s of films die gewoon al goed zijn. Zonder moeite kun je 99% verstaan, met een beetje moeite nog 0,99%, en die laatste 0,01 neem je maar voor lief. Er gaat een extra dimensie aan film en tv voor je open als je producties in hun oorspronkelijke taal of vorm kijkt.

Die avond ging er ook een wereld voor me open. Sinds mijn jeugd kijk ik al zeer regelmatig Belgische tv (Samson en Gert > Telekids, deal with it), maar dit program had ik nog nooit mogen aanschouwen. Het kan aan het tijdstip of aan het flesje bier liggen, maar het programma was op een geniale wijze onnozel, simpel, grappig, voorspelbaar maar tóch grappig en had zelfs superfoute grapjes over de Tweede Wereldoorlog, veel foute grapjes over de Tweede Wereldoorlog. En als uitsmijter: omdat het Belgisch was, had het een groot gebrek aan mensen als Jeroen van Koningsbrugge, Paul de Leeuw en Jandino. Kortom: alles wat een mens zich kan wensen van een komisch programma in de Nederlandse taal.

Voordat ik het wist lag ik te schateren op de bank en nog sneller was het alweer voorbij. In al mijn euforie vergat ik om te kijken hoe het programma heette, waardoor ik de dag erna enkel kon vertellen dat ik een geniaal programma had gezien, maar niet wat de naam was. Omdat tv-gidsen in mijn leefomgeving een schaars goed zijn bleef de naam van het programma een hele tijd een raadsel. Ik had enkel een datum en het feit ‘een Belgische zender na half 12 ’s avonds’ als uitgangspunten. Toen ik een week later een oude krant vond was het raadsel eindelijk opgelost. Dit pareltje in de naoorlogse televisieindustrie heet Kijk eens op de doos.

Het programma was nergens op internet of dvd terug te vinden om te delen met vrienden, de maatschappij, de wereld en het nageslacht, totdat ik jaren later bij een van mijn vele ontdekkingsreizen over YouTube verblijd werd met een ‘hit’ toen ik weer eens met tevergeefse hoop mijn zoekterm in de balk had geplempt. Kijk eens op de doos! Terug te kijken! Door mijn vrienden, de maatschappij, de wereld en het nageslacht! Driewerf hoezee voor de Belgen en een mij onbekende YouTube uploader! Deze week zag ik hem weer voorbijkomen in mijn afspeellijst en zag ik dat hij maar een schamele 2.608 plays had. Lang niet iedereen in de maatschappij, de wereld of al het nageslacht. Mij rest nu dan ook niets meer dan een eerzaam zwijgen terwijl ik u het volgende filmpje presenteer. Salut en de kost!