Maandagavond 11 mei, 19.05 uur. Na een lange dag werken plof ik thuis op de bank en eet ik met lange tanden van mijn maaltijdsalade. Om mijn aandacht af te leiden van de slappe groenten zet ik de tv aan. Op NPO 1 is De wereld draait door net begonnen. Ik val midden in een item en heb geen idee waar het over gaat. Tot ik Halina Reijn hoor praten over het feit dat ze geen partner en kinderen heeft. Zucht. Alweer?

Auteur: Judith Bosch

Ik kijk om me heen, maar ben de afstandsbediening alweer kwijt. Waarschijnlijk zit ik erbovenop, maar ik ben te lui om mijn been op te tillen. Zuchtend besluit ik verder te kijken. Over een paar minuten zal het wel voorbij zijn. De termen ‘OK-vrouw’ en ‘column’ vliegen me om de oren. Langzaam begrijp ik waar dit over gaat.

Het afgelopen weekend stond de Vlaamse krant De Morgen in het teken van de OK-vrouw (ongewenst kinderloos). Halina Reijn heeft een vaste column in De Morgen en ze besloot daarin te onthullen wat het ongewenst kinderloos zijn met haar doet. Tot voor kort dacht iedereen – Halina zelf voorop – dat Reijn geen kinderen had, omdat deze niet in haar levensstijl (druk, snel, hip) passen. In de column vertelt ze echter dat ze ‘waanzinnig verdrietig’ is omdat het haar niet is gelukt om een partner te vinden waarmee ze kinderen heeft gekregen. Reijn is 39, dus haar vruchtbare leven is nog niet voorbij, maar eerlijk is eerlijk: the clock is ticking. De column werd door veel media opgepikt en mocht van De Morgen ook op de website van de Volkskrant worden geplaatst.

Plots mengt ook de tafeldame, journaliste Antoinnette Scheulderman, zich in het gesprek. Zij heeft er bewust voor gekozen geen kinderen te krijgen en merkt dat ze zich altijd moet verantwoorden voor haar keuze. ‘Na je dertigste verjaardag begint het. Mensen vragen gekscherend of het er al aan zit te komen en of het al begint te kriebelen.’ Zowel Scheulderman als Reijn heeft geen kinderen, zij het om andere redenen. Ze merken beiden dat het een taboe is, een kinderloze vrouw van eind dertig. ‘Het laatste taboe’, noemt Reijn het. ‘Als vrouw kun je het niet goed doen. Als je geen kinderen hebt, is het niet goed; als je wel kinderen hebt en veel werkt is het ook niet goed, en als je kinderen hebt en níét werkt dan is het ook niet goed.’

Ik besluit een kijkje te nemen op Twitter, vaak een goede graadmeter voor de mening van ‘het volk’. Mijn timeline is grofweg in drieën te delen: ontroerde vrouwen die Reijn een hart onder de riem steken, fijne mannen die iets aardigs proberen te zeggen en stomme mannen die dingen roepen als ‘wat loopt Halina Reijn nu weer te janken’. Plotseling voel ik een enorme sympathie voor Reijn. Ze heeft gelijk: het ís ook een moeilijk thema om te bespreken. Het ís ook niet snel goed. Als je afwijkt van de norm ‘twee kinderen, fulltime werkende man, parttime werkende vrouw’ dan hebben veel mensen daar een mening over. Als vrouw moet je je te vaak verantwoorden voor je keuzes. Ricardo schreef er vorige week ook al over, maar de gelijkheid is pas bereikt als mannen ook ‘goh, zo’n drukke baan, en dat met kinderen?’ te horen krijgen. Als vrouwen net zo gemakkelijk fulltime kunnen werken na het krijgen van kinderen als mannen. Als iedereen het zo in kan richten zoals hij of zij zelf wil, niet gehinderd door oude denkpatronen.

Dat Halina Reijn bij DWDD aanschuift om over dit onderwerp te praten, is enorm dapper. Het opent de deur naar een publieke discussie en laat ons nadenken over het ouderschap. Of je nu wel of geen kinderen hebt, of je nu wel of geen kinderen wilt: probeer je denkkader te verruimen. Thanks Halina. En hopelijk kom je binnenkort om half vier ’s nachts de ware tegen, terwijl je op oncharmante wijze een vettige döner naar binnen werkt. Dat zijn de leuksten.