Deze week was de week waarin actrice Helen Mirren op een podium in New York uit haar plaat ging over leeftijdsdiscriminatie in het hedendaagse Hollywood. Mirren, zelf inmiddels bijna zeventig jaar oud, vindt het ‘outrageous’ dat haar collega-actrice Maggie Gyllenhaal (37) onlangs te oud werd bevonden om de vriendin van een 55-jarige acteur te spelen. Misschien is het dat ook wel. Tenzij in het script stond dat vriend en vriendin 25 jaar scheelden. Hoe het ook zij, leeftijd is een dingetje. Niet alleen bij Helen Mirren en Maggie Gyllenhaal, maar in heel Hollywood. Deze week namelijk in première: The Age of Adaline, over een onsterfelijke vrouw die eeuwig jong blijft.

Auteur: Martijn Kroese

Eeuwig jong zijn, dat willen we allemaal wel, Helen Mirren voorop. Persoonlijk lijkt mij 27 jaar daarvoor de ideale leeftijd. Ik zou met alle plezier een aantal decennia 27 willen zijn, steengoed gitaar en piano leren spelen, vervolgens van een brug springen en automatisch naast Amy Winehouse, Kurt Cobain, Brian Jones, Jimi Hendrix en Jim Morrison in de 27 Club plaatsnemen. Volgens mij heb je dan een prima leven geleid.

De obsessie met jong zijn en blijven in het moderne Hollywood is tamelijk verontrustend te noemen. Helen Mirren heeft natuurlijk wel gelijk wanneer ze het opmerkelijk vindt dat James Bond gaandeweg de films alsmaar ouder wordt, en zijn vriendinnen alleen maar jonger. Pierce Brosnan was bijna vijftig toen hij in Die Another Day met de dertien jaar jongere Halle Berry aanpapte, maar dat vonden we allemaal normaal. Als het andersom was geweest, was het voorpaginanieuws.

ageofadalineJong zijn is een zegen, zo redeneerden ook de makers van The Age of Adaline. Sinds gisteren kunt u in de bioscoop kijken naar de eeuwig jonge Blake Lively, geflankeerd door onze eigen Michiel Huisman. Lively speelde Adaline Bowman, een jonge vrouw die het slachtoffer wordt van een ernstig ongeval. Ondanks de ernst van het ongeluk, houdt ze er maar één blijvend probleem aan over: ze kan niet meer verouderen. Is dat even vervelend.

Aanvankelijk lijkt Adalines nieuwe leven onbezorgd en hemels, maar al gauw blijkt onsterfelijkheid een keerzijde te hebben: het wordt maatschappelijk nogal slecht geaccepteerd. Adaline worstelt met het feit dat haar vrienden, familie en partners allemaal ouder worden, maar zij zelf niet. Om de paar jaar begint het haar kennissenkring op te vallen dat Adaline niet veroudert, en ziet ze zich gedwongen een nieuw leven met nieuwe vrienden op te bouwen. Aangezien afscheid nemen van dierbaren niet went, begint Adalines onsterfelijkheid na verloop van tijd behoorlijk op haar zenuwen te werken.

In 1998 overleed op 75-jarige leeftijd de Amerikaanse scenarioschrijver Jerome Bixby, die in de jaren zestig bekendheid verwierf als schrijver van enkele afleveringen van series als Star Trek en Twilight Zone. Na 1969 werd er weinig meer van Bixby vernomen, tot hij in april 1998 kort in het nieuws kwam wegens zijn overlijden.

Op zijn sterfbed overhandigde Jerome Bixby aan zijn zoon Emerson Bixby een bijna voltooid script van een speelfilm. De laatste pagina’s ontbraken nog, pagina’s die Jerome uiteindelijk dicteerde aan zijn zoon, die ze noteerde en daarmee het script afrondde. De titel van het script luidde The Man from Earth, een werk waaraan Bixby naar eigen zeggen bijna dertig jaar had gewerkt. The Man from Earth was het magnum opus van een getalenteerde scenarioschrijver die al bijna dertig jaar niets meer had geproduceerd.

Emerson Bixby was anno 1998 een beginnend filmproducent en nam het voltooide scenario onder zijn hoede. In de loop der jaren verzamelde hij 200.000 dollar en een handvol acteurs. Regisseur Richard Schenkman werkte het script jaren later uit tot een volwaardige film, die uiteindelijk in 2007 onder de originele titel The Man from Earth op de markt kwam.

The Man from Earth werd een enorm succes in het illegale downloadcircuit. De film gaat over John Oldman, een professor aan een universiteit die op een zekere dag zijn naaste vrienden en collega’s uitnodigt in zijn blokhut ergens in de middle of nowhere. De anderhalf uur durende film speelt zich vervolgens volledig af in de blokhut van John Oldman, en het enige wat we zien, is het gesprek tussen John en zijn vrienden.

John biecht op dat hij afscheid moet nemen van alle aanwezigen in de kamer, omdat zijn positie onhoudbaar is geworden. Uiteraard stuit zijn mededeling op weerstand, waarna John overgaat tot de uitleg: is het jullie ooit opgevallen dat ik nooit ouder geworden ben? Dat ik nooit ziek ben? Dat ik er nog exact hetzelfde uitzie als tien jaar geleden? Dat ik geen familie heb?

Gaandeweg de avond worden de beweringen van John Oldman absurder en absurder, John beweert al 14.000 jaar oud te zijn en weet al zijn beweringen te staven met overtuigend bewijsmateriaal. John Oldman is de eerste mens die onsterfelijk is en eeuwig jong blijft, maar daar houdt het niet op: de verrassingen die John aan het einde van de avond voor zijn vrienden en collega’s in petto heeft, gaan ieders fantasie te boven.

Jerome Bixby overleed anoniem in 1998 en werd in 2007 wereldberoemd wegens zijn uitmuntende script voor The Man from Earth, één van de meest onderschatte werken uit de recente filmgeschiedenis. Een prachtige film die ik tot één van de hoogtepunten van de afgelopen tien jaar reken en die door iedereen gezien zou moeten worden.

Een jaar later kwam het ordinaire The Curious Case of Benjamin Button uit, een ellenlange, langdradige film over Brad Pitt die jonger wordt in plaats van ouder. Een film met de subtiliteit van een emmer accuzuur waarin de sentimentele bullshit als siroop door een trechter recht in je strot wordt gegoten. Jerome Bixby draaide zich om in zijn graf.

Onsterfelijkheid is eerder een vloek dan een zegen en ouder worden is prima. In SPECTRE, de nieuwe Bondfilm, speelt Monica Bellucci de belangrijkste Bondgirl. Bellucci is vier jaar ouder dan Daniel Craig. Misschien is er dan toch nog hoop.