Ik had nooit gedacht dat ik het nog zou zeggen, reality-aanhanger die ik ben, maar ik ben klaar. Klaar met reality-tv. Klaar met de reality-tv die we de afgelopen jaren kennen en waar we van genoten hebben. Het voorlopige dieptepunt is deze week bereikt dankzij het programma Samantha en Michael Nemen Er Nog Eentje. En nee, die titel verzin ik niet.

Auteur: Lisa van Rens

Je zou toch ook denken dat de knappe koppen bij RTL weleens iets origineels zouden verzinnen, maar nee. We gooien er gewoon een zevende serie over het leven van Michael en Samantha tegenaan. Barbie’s Bruiloft, Barbie’s Baby, Huisje, Boompje, Barbie, Samantha en Michael Willen Rust in de Tent!, Samanta en Michael: Doe Effe Paranormaal, Samantha en Michael Houden Zich Thai en Samantha en Michael Nemen Er Nog Eentje. Laat dat lijstje even op je inwerken en bedenk dat mensen betaald krijgen om dit soort namen verzinnen.

Maar het einde is in zicht. Nog voordat de eerste aflevering van Samantha en Michael Nemen Er Nog Eentje werd uitgezonden, was Jake (de manager) al op verschillende websites gequote dat dit weleens de laatste serie van Samantha en Michael zou kunnen worden. ‘Maar zeg nooit nooit.’ Aah, waarom niet?

Nederlandse reality-tv is langzaam verworden wat ook gebeurde met The Real World: in het begin heeft iedereen volop werk en volgen we mensen in hun dagelijkse bezigheden. Na een paar seizoenen zijn ze echter vooral semi-beroemd van beroep en volgen we ze naar optredens, terwijl ze handtekeningen uitdelen aan fans en rondgereden worden door een chauffeur/manager. Dat is toch een stuk lastiger interessant te houden.

Dat is niet alleen te zien bij Barbie Samantha en Michael, maar ook bij die andere reality-ster – ik zeg het met pijn in m’n hart – Roy Donders. Het eerste seizoen was cult, naar het tweede seizoen werd en masse toe geleefd (ik herinner me nog een stuk van twee pagina’s in een serieuze krant) en het derde seizoen viel eigenlijk een beetje tegen. Ja, er was een run op de WK-huispakken, maar wanneer is er geen run op WK-gerelateerde (Wuppies, Welpies, zelfs dingen die we niet aan kunnen trekken willen we hebben, als het maar oranje is!) of goedkope dingen (waar zijn die zegeltjes? We blijven wel Nederlanders). Ook de kijkcijfers van dat laatste seizoen vielen wat tegen. Waar het tweede seizoen eindigde met ruim 800.000 kijkers, is het derde seizoen nooit boven de 630.000 kijkers uit gekomen.

Uiteindelijk gebeurt bij reality-tv wat ook bij tv-series gebeurt: als het te lang door blijft lopen en de hoofdpersonages doen niet veel anders dan naar de plastisch chirurg gaan, de hond uitlaten, ruziemaken en het huishouden, raak ik verveeld. En nee, ik hoef ook niet te zien hoe Samantha haar huishouden runt en een gezinnetje sticht. Als ik dat wil zien, kijk ik wel naar m’n Facebook-timeline. Als we allemaal eerlijk zijn, waren we bij Barbie’s Bruiloft al verveeld en keken we Barbie’s Baby alleen nog maar om te zien hoe de ramp zich verder zou voltrekken. Toen het een eindeloos gevecht zonder winnaar was en wij als kijkers de grote verliezer waren, heb ik de moed opgegeven.

Toch werd ik vrijdag verleid de eerste aflevering van de nieuwe serie te kijken. Vraag me niet waardoor. Het was nog erger dan ik me bedacht had. Na 20 minuten heb ik het van ellende maar afgezet en kwam ik tot een verschrikkelijke conclusie: deze serie heeft verdomd veel overeenkomsten met die van de geliefde stylist. Bij Samantha en Michael Nemen Er Nog Eentje zijn vooral de bijpersonages leuk. Manager Jake, vader Ron en moeder Cora. Iets wat mij bij het laatste seizoen van Roy Donders: Stylist van het Zuiden. De mooiste momenten waren met zwager Johan, moeder Nel en vader Frans.

De eerste aflevering van Samantha en Michael Nemen er Nog Eentje is door 530.000 mensen gezien. Er zijn programma’s gecancelled voor minder. En Roy, mocht je dit lezen, stel me niet teleur.