Dag lezer. Mooi weertje is het hè? Hopelijk lees je dit artikel tijdens een plaspauze tussen twee witbiertjes in, want mensenkinderen, wat is het goed weer. Zo’n goed weer dat ik het waarschijnlijk in mijn views ga merken, want het aloude adagium, of toch minimaal een adagium dat ik zojuist verzonnen heb, luidt: verbrandt de zon je nekvel, dan zakken de views op weblogs wel. Laten we het dan maar luchtig en kort houden. Het is namelijk onbeleefd om in gezelschap op je telefoon een blogpost te lezen. En al helemaal op de wc. Want buiten die deur staan witbierdrinkers met aandrang. Nou, vooruit. Even snel iets over sushi.

Auteur: Nils Hermans

Eerst even dat witbier. Dat witbier is uiteraard, zoals inmiddels helemaal de bedoeling is, natuurlijk biologisch en duurzaam en organisch verantwoord. Witbier dat is gemaakt volgens authentiek recept en dat is verkregen uit met de hand geperste hopkorrels. Ik weet niet precies wat hop is, maar om de een of andere reden denk ik dat van hop eerst korrels worden gemaakt, die daarna geperst worden om er bier van te maken.

U ziet: ik heb de ballen verstand van bierbrouwen, maar dat belet mij niet om het te drinken. Hetzelfde geldt voor het maken van allerlei bijzonder ingewikkelde gerechten, zoals sushi: het maken kan ik niet, maar het eten uiteraard wel. En kijken naar mensen die het heel goed kunnen (maken dan, niet eten), dat doe ik misschien wel liever. En al helemaal als het een bejaard mannetje is.

Precies twee jaar geleden heb ik mijn diepe wens gedeeld om ooit een bejaarde Italiaan te zijn. De bejaarde mannetjes Antonio Carluccio en Gennaro Contaldo, beiden vermaarde chefs in de Italiaanse keuken, vertrokken op hun oude dag naar hun vaderland om vervolgens voor het oog van de televisiecamera een potje te gaan grienen om een perfect gegaard Mediterraans visje of een subliem bereide zuccotto naar moeders recept. Two Greedy Italians noemden ze zichzelf. Prachtige televisie.

https://www.youtube.com/watch?v=AGLkR0eTKrI

Onlangs zag ik, een beetje stout want illegaal via YouTube, de sushivariant van Two Greedy Italians: Jiro Dreams of Sushi. Het bejaarde mannetje in kwestie is deze keer Jiro Ono, de nu 89-jarige chef van het beste sushirestaurant van Tokyo. Let wel: het beste sushirestaurant van Tokyo. Daar nemen ze sushi serieus. Hier in Nijmegen is zo ongeveer ieder sushirestaurant het beste sushirestaurant van Nijmegen, afhankelijk van de aanwezigheid van dropsleutels in het toetjesbuffet, maar in Tokyo ben je dus een halfgod als je de eigenaar en chef bent van het beste sushirestaurant.

Jiro’s restaurant heeft drie Michelinsterren. De drankkaart is simpel: bier en saké. Wil je iets anders? Fuck you. Zitten doe je op een kruk aan een bar, terwijl Jiro (of zijn zoon Yoshikazu) de sushi met dartele vingerbewegingen in elkaar zet. Jiro of Yoshikazu vormen ieder stuk sushi met de hand en leggen het voor je neer op een schoongeveegd plaatje.

Ben je linkshandig? Dat ziet Jiro meteen en in het vervolg legt hij de sushi zo op je bordje dat je er met je linkerhand net iets beter bij kan. (Sushi eten doe je trouwens met je hand in Sukiyabashi Jiro.) Ben je een vrouw? Dan zorgt Jiro ervoor dat jouw stukje sushi net iets kleiner is dan die van de mannen, zodat iedereen op het juiste moment klaar is met kauwen en de sushibelevenis optimaal is. Wil je trouwens extra sojasaus of wasabi? Donder op. Na twintig minuten en negen stuks sushi is het diner afgelopen en ben je 300 euro armer. Is het lekker? Barack Obama zegt van wel.

Wil je stagelopen bij Jiro? Dat mag. Moet je wel ten minste tien jaar dagelijks doorbuffelen tot je je diploma krijgt. Wil je al vis snijden? Flikker op. Leer eerst maar eens de vis vasthouden, de rijst koken of een stukje eiersushi maken.

Kort gezegd: bekijk Jiro Dreams of Sushi, in alle opzichten het tegenovergestelde van Two Greedy Italians. Antonio en Gennaro gaan lekker op hun Italiaanse kont zitten, schenken elkaar wat glazen grappa in en gaan janken om het aroma van pecorino. Jiro Ono werkt op zijn 89e iedere dag in zijn vermaarde sushirestaurant en probeert zijn vaardigheden nog altijd aan te scherpen.

En jij? Jij mag nu weer aan je witbier. Wel eerst even je handen wassen.