Zo’n twee weken geleden heeft de eerste binnen onze vriendengroep een kleine gekregen. Niet alleen voor de ouders verandert er wat, maar voor ons als vrienden ook een beetje. Niet dat ik ’s nachts op hoef om poepluiers te verschonen, maar het zet je in ieder geval wel aan het denken. Een kindje is niet alleen een voortzetting van die hele kwak genen die je met je meedraagt, het is ook een samenstelling van alles wat jij zelf of je partner ooit geleerd hebben en belangrijk genoeg hebben bevonden om door te geven aan je nageslacht. Een baby wordt geboren als blank canvas en jij schildert hem vol. Tot hij een eigen willetje krijgt en steeds vaker zelf mee gaat verven.

Auteur: Niels Beerkens

Als vader –ga ik als iemand zonder kinderen van uit- hoop je natuurlijk dat je kind iets van jou eigen geniale smaak in muziek, films en boeken overneemt. Af en toe zie je een vader samen met zijn zoon over een festivalterrein struinen terwijl ze samen genieten van de muziek. Zo ben ik ook de eerste keer op Pinkpop beland en daar ben ik mijn vader nog steeds dankbaar voor. Hij is waarschijnlijk ook blij dat hij dat heeft gedaan, omdat ik nu nog steeds geregeld de wei in trek voor een soortgelijk festival en niet te vinden ben tussen de dansers op Defqon 1 of Awakenings. Niet dat daar iets mis mee is, maar dat interesseert hem geen hol en daar zouden we dus snel over uitgepraat zijn. Nu nemen we als het voorjaar begint wel eens de affiches door en kunnen we lekker beredeneren op welke festivalwei we ons zuurverdiende geld het beste zouden kunnen opdrinken de komende zomer. Memes noemt bioloog Richard Dawkins dat, een soort ‘culturele genen’. De genen van je ouders bepalen je huidskleur, oogkleur enzovoorts en memen (Engels: memes) van je ouders bepalen je waarden, normen, culturele voorkeuren enzovoorts.

Natuurlijk deel ik niet al mijn culturele voorkeuren met mijn vader. Ik geef niet zoveel om zijn blues rock en mijn metal is hem vaak wat te hard. Maar dat is volgens mij juist het punt van de hele ouder-kind relatie. Je deelt een paar dingen die je samen leuk vindt en verder houden de ouders van dingen die de kinderen ‘saai’ en ‘voor ouwe lullen’ vinden en houden de kinderen van dingen die net een tikkeltje te extreem zijn voor de ouders. Maar hier ligt het probleem voor de komende generaties, waaronder de kleine van mijn maat.

Tegenwoordig is niets meer te gek in onze Westerse First World Problem cultuur. De Saw serie, die door velen bestempeld wordt als martelporno, heeft maar liefst 6 vervolgen. Dat wijst er toch op dat er mensen bestaan die hier 7 avonden in hun leven aan willen besteden. In verschillende muziek genres variërend van hiphop tot heavy metal zijn songs die geweld, gore en splatter verheerlijken of in ieder geval aanhalen op een lichtzinnige manier waaruit blijkt dat we nergens meer bang voor zijn.

Aan de andere kant van het spectrum gaan gezonde jongvolwassenen als ‘brony’ helemaal op in de ultrahappy wereld van My Little Pony en zijn er folkzangers die er een wedstrijdje van lijken te maken om met een zo ijle en breekbaar mogelijke stem zielige of mooie liedjes te componeren. Of het nou superhappy of duister en sinister is, de extremen worden aan alle kanten opgezocht.

Deze kerel gaat misschien ooit een baby opvoeden.
Deze kerel gaat misschien ooit een baby opvoeden. Bron: wikipedia.com

 

Daarom moet ik nu al af en toe denken aan die kleine en aan de volgende generaties. Waar moet die later mee rebelleren tegen hun oudjes? Als wij al gewend zijn aan het kijken naar The Human Centipede of graag luisteren naar Cannibal Corpse die Hammer Smashed Face spelen of juist helemaal ontspannen bij het kijken van Adventure Time of het luisteren naar Sigur Ros, welke extremen zijn er nog te bereiken? Op welke manier kan zoiets nog uitgerekt worden zodat het nog wel entertainmentwaarde heeft, maar tegelijkertijd ook een deel van de mensheid tegen de borst stuit of niet kan bekoren? Hoe kan over zestien jaar een jonge puber met de beste puberbedoelingen zijn ouders nog op de kast jagen als z’n ouders nu nog met een pil in de mik hard staan te gaan op een dance feestje of lachgas liggen te hijsen op een of ander wannabee Burning Man festival?

 

Ons nageslacht zal het in andere hoeken moeten gaan zoeken. Ik verwacht dat ‘doodnormaal’, ‘saai’ en ‘middelmaat’ de nieuwe extremen worden. Als mijn kinderen straks de hele dag U2, Bløf en Coldplay luisteren, zit ik in ieder geval zo op de kast.

 

Foto credit: Seth Rogen uit Neighbours (2014) Universal Pictures.