Kan een zombiegans gouden eieren blijven leggen? Kun je een zombiemelkkoe door blijven melken? Dat is zo’n beetje de vraag nu deze week de eerste aflevering van Fear the Walking Dead, de spin-off van The Walking Dead, verschenen is. 

Auteur: Nils Hermans

Noot vooraf: zelf ben ik al ruim anderhalf jaar gekapt met moederschip The Walking Dead. De reden in een notendop: die een a twee gruwelijke zombie-aanvalscènes per aflevering konden de rammelende personages, de repetitieve verhaallijnen en het uitzichtloze toekomstbeeld van de serie zelf niet meer compenseren. En in dit tijdperk van Too Much Good TV is het dan voor mij een fluitje van een cent om het kwalitatief superieure en minimaal net zo gruwelijke Hannibal te verkiezen boven The Walking Dead.

Er is echt te veel goede tv op deze wereld, overigens. Als frequent producent van goede tv – hun Fargo-reboot was wat mij betreft de beste serie van 2014 – heeft de Amerikaanse zender FX recht van spreken. De researchafdeling van FX bracht onlangs naar buiten dat er in 2015 zullen meer dan 400 televisieseries op de Amerikaanse televisie uitgezonden zullen zijn. Het gaat hier om ‘scripted original series’: voor de Amerikaanse markt geproduceerde fictieseries, dus exclusief reality-tv, nieuwsuitzendingen, spelletjes, documentaires en praatprogramma’s. Voor het gemak tellen kinderprogramma’s en niet-Engelstalige series ook niet mee.

© FX Networks
© FX Networks

Dat is belachelijk veel televisie.

Nu wordt Fear the Walking Dead uitgezonden en geproduceerd door AMC, de zender die eerder verantwoordelijk was voor twee van de beste televisieseries ooit: Breaking Bad en Mad Men. Die eerste serie was een kijkcijferkanon, maar eigenlijk keek geen hond naar Mad Men. Wel trok AMC vrachtladingen geld binnen met Breaking Bad en dus The Walking Dead, dat gemiddeld van 5 miljoen kijkers in het eerste seizoen naar een astronomische 14,4 miljoen in het afgelopen vijfde seizoen is gegaan.

En nu is er dus Fear the Walking Dead, de spin-off in hetzelfde universum als de moederserie. In plaats van het zweterige zuiden speelt Fear… zich af in Los Angeles. In plaats van meteen te belanden in een door zombies overheerst Amerika begint Fear… bij het begin van de zombieplaag, wanneer geruchten van onverwoestbare strompelende mensenknabbelaars nog afgedaan worden als een vage internethoax.

En in plaats van één irritante prepuber in The Walking Dead heeft Fear The Walking Dead drie irritante tieners.

Op het eerste gezicht – en ik heb alleen de pilot gezien – is Fear… een poging om een familiedrama te verkleden als zombieserie. De verzameling belangrijkste personages is dit keer niet een bijeen geraapt zootje overlevers, maar een bij elkaar geplakte familie bestaande uit moeder Madison (ervaren bijrolactrice Kim Dickens), haar heroïneverslaafde zoon Nick (Frank Dillane, jawel, de zoon van Stephen ‘Stannis Baratheon’ Dillane) en dochter Alicia. Madison heeft een nieuwe vriend die Travis heet en die heeft ook weer een zoon.

In de pilot wordt enorm hard gewerkt om Madison en sympathiek te maken: ze werkt als vertrouwenspersoon op een high school, ze kan op een intuïtieve manier goed met haar leerlingen omgaan en ze is dus goed in haar baan. Ze voelt zich verantwoordelijk voor haar verslaafde zoon en ze werkt hard. Ze is het prototype hardwerkende middle class-moeder die iedere Amerikaan meteen sympathiek vindt. Vriendje Travis is docent Engelse literatuur en ook hij is goed in zijn werk, want hij maakt goedbedoelde grapjes met slapende studenten in zijn klas. Madison en Travis zijn bescheiden, hardwerkende mensen die een goed stel hersens hebben en alles voor hun omgeving overhebben.

Jammer alleen dat wij – en met ‘wij’ bedoel ik kijkers die bekend zijn met de zombieregels in The Walking Dead, zo’n 95% van het kijkerspubliek dus – véél meer weten van de wereld waarin Madison, Travis en hun kroost leven. Wij weten al dat er zombies bestaan. Wij weten al dat het zombievirus in deze wereld tot gevolg heeft dat je vroeg of laat, of je nu vredig in je ledikantje de pijp uitgaat of door vijf zombies de ogen uitgekrabt wordt, een zombie wordt. En Madison, Travis en hun kindjes weten dat niet. De hele wereld weet dat nog niet. Daarnaast weet iedere The Walking Dead-kijker al dat de overheid in de eerste dagen van de zombie-uitbraak de boel heeft proberen te sussen en dat de levende mensch van de overheid niets hoeft te verwachten. Wij lopen in The Walking Dead-kennis mijlenver vooruit op deze personages.

Wanneer Madison een flippende student in haar kamertje heeft die internettheorieën begint te raaskallen over een dodelijk virus, dan is haar antwoord: ‘The authorities would tell us!’ Nee, dus. Dat gaan ze niet doen. Dat weten wij al, en hoe vaker Madison dit soort reacties geeft, hoe meer ze op de kijker overkomt als een dom personage. Eigenlijk heeft Kim Dickens dus een ondankbare rol als hoofdrolspeler in Fear the Walking Dead: ze speelt een personage dat volstrekt normaal op een totaal onvoorbedachte situatie reageert, maar omdat de kijker meer weet van haar wereld wordt ze neergezet als een dom mens. Madison is in feite de Skyler White van Fear The Walking Dead.

De tieners, dan? Zijn die nog interessant? Ten eerste is er dus Stephen Dillane, die de drugsverslaafde Nick speelt. Stephen is wat acteerspel betreft meer van de school van Nicolas Cage dan van die van zijn stoïcijns spelende vader: zijn idee van een heroïneverslaafde is neurotische gezichts-tics en weidse gebaren. Natúúrlijk zweert Nick aan het eind van de eerste aflevering de heroïne af, maar zal hij zo vastberaden zijn wanneer de zombies beginnen rond te waren? Dochter Alicia is de geslaagde van de twee: zij heeft zich ingeschreven op een Ivy League-uni en gaat ongetwijfeld een rooskleurige toekomst tegemoet.

Laten we het ten slotte eens over de zombies hebben. Aangezien het zombievirus pas een paar dagen opgedoken is, zien die er nog niet zo aangevreten uit. Nou was dat juist één van de pluspunten van The Walking Dead: al het budget ging naar het zo imposant mogelijk maken van de walkers. Nu hebben die walkers nog hooguit een bloeddoorlopen linkeroog en zijn ze nog niet met zovelen dat ze een échte bedreiging vormen.

Hoewel de pilot van Fear the Walking Dead dus zijn best doet om van zijn personages interessante personen te maken, komen ze dom over omdat ze altijd achter de kennis van het publiek aanlopen. De bloedwellustigen die voor zombie-aanvallen komen, zullen ook niet op hun wenken bediend worden. Het valt op zich te prijzen dat AMC met Fear… geen regelrechte kopie van het succesvolle origineel gemaakt heeft, maar uiteindelijk weten we waar Fear… naartoe leidt, of je nou naar Rick Grimes of Madison Clark kijkt: een wereld zonder enige hoop op een betere toekomst.

Als jij daar graag naar kijkt: prima. Dan is Fear the Walking Dead wat voor jou. Met alleen al 400 Amerikaanse televisieseries is er immers voor ieder wat wils.