Nicolas Cage speelt de hoofdrol in de gloednieuwe thriller The Runner. Dat nieuws hebt u waarschijnlijk gemist, aangezien The Runner echt reteslecht is. In de wereld der kunsten bestaat geen objectiviteit, maar als 99 van de honderd mensen roepen dat iets kut is, dan is de kans groot dat het dat ook daadwerkelijk is. Nicolas Cage heeft daar echter geen boodschap aan. In een interview met Time Magazine wordt hem gevraagd naar de slechte recensies op zijn recente werken. Cage heeft de grondoorzaak blootgelegd: er bestaan geen goede filmcritici meer. Hoog tijd om eens in te zoomen op de acteur Nicolas Cage.

Auteur: Martijn Kroese

Björn van der Doelen was ruim tien jaar lang een verdienstelijk middenvelder van onder meer PSV en FC Twente. Op zijn 29e stopte hij, opmerkelijk vroeg, met professioneel voetbal om zanger en levensgenieter te worden. Hij was niet ziek, chronisch geblesseerd of afgetakeld; hij vond het wel prima zo. Iedereen accepteerde het, want Björn van der Doelen riep al sinds zijn achttiende dat hij voetbal zag als geinig tijdsverdrijf, maar dat het hem eigenlijk niet zoveel interesseerde. Nog voor zijn dertigste vond hij het welletjes en verliet hij de voetballerij, om nooit meer terug te keren. Niets mis mee.

Nicolas Cage won exact twintig jaar geleden een Oscar voor zijn weergaloze hoofdrol in Leaving Las Vegas, een meeslepend drama over een drankverslaafde man die naar Las Vegas afreist om zich definitief dood te zuipen. Het was één van de sterkste drama’s van de jaren negentig en bewees dat Cage, een neefje van topregisseur Francis Ford Coppola, het acteren in zijn bloed had. Cage was een vooraanstaand acteur en zou zijn succes vervolg geven met films als City of Angels, Adaptation en Matchstick Men.

Tien jaar later speelt Cage de hoofdrol in de remake van The Wicker Man, een film die de geschiedenis in zou gaan als één van de meest schandalige remakes ooit vervaardigd. Grootste debet aan het rampzalige falen van The Wicker Man is het abominabele acteerwerk van Nicolas Cage, die anderhalf uur in de rondte rent alsof hij drie kilo doorgesnoven wespen in zijn boxer heeft zitten.

In de jaren die volgen maakt Cage wel meer volslagen kutfilms. Drive Angry, The Sorcerer’s Apprentice en Ghost Rider zijn de meest tragische voorbeelden. Het is een beetje alsof je Diego Maradona met moeite vier keer een bal ziet hooghouden terwijl hij met een sigaar op zijn lip, zestig kilo overgewicht en zeventien centimeter ontsluiting op een Argentijns bijveld met zijn broek op half zeven rondloopt: je kunt je moeilijk voorstellen dat deze man ooit tot de top van zijn vakgebied behoorde.

Nu is daar best een aantoonbare reden voor. In het eerste decennium van de 21e eeuw is Nicolas Cage zijn volledige fortuin verloren vanwege een ‘buitensporige levensstijl’. Nu moet je best buitensporig leven om het fortuin van een vooraanstaand Hollywood-acteur te verbrassen, maar Nic Cage is het gelukt. De oplossing was simpel: Cage ging akkoord met elke film die geld opleverde. Alles. Het interesseerde ‘m allemaal geen zier meer. En daar is helemaal niets mis mee.

Voor de kat z’n kut komt de zon op en voor de rest ontvang je een acceptgiro. Ook bij de familie Cage thuis moet de kassa roken en als de producenten van The Wicker Man een riante zak centen op tafel smijten in ruil voor anderhalf uur volslagen idioterie, dan zet ik vandaag nog mijn handtekening.

Maar wees daar dan ook eerlijk over.

Nicolas Cage probeert nu al tien jaar te doen alsof hij nog altijd de vooraanstaande, kunstzinnige acteur is die hij anno 1995 leek te gaan worden. Dat is niet gelukt, en daar is – u raadt ‘m al – helemaal niets mis mee. Waar wél iets mis mee is, is het feit dat Cage iedere poging tot kritiek op zijn filmkeuzes afschiet alsof het klinkklare onzin is.

They’re all my children,” zegt Cage over zijn films. “I grew by taking risks and dealing with critical backlash. I can see these reviews sometimes where I think, well, you have a right to say whatever you want about my work. But personal issues don’t have a place in film commentary.”

Als Cage zijn films écht oprecht ziet als zijn ‘kinderen’ – en dat vind ik nogal wat – dan begin ik ernstig te twijfelen aan zijn kwaliteiten als vader. Cage maakt films voor geld, en dat is prima, maar doe daar dan ook niet moeilijk over. Cage pretendeert dat hij een miskend kunstenaar is die tragischerwijs de critici van zijn tijd tegen zich heeft. En dat vind ik nogal wat.

Ik weet vrij zeker dat Francis Ford Coppola dit alles al een jaar of vijftien knarsetandend gadeslaat. En ik weet ook vrij zeker dat Nicolas Cage een hele hoop zou kunnen leren van, jawel, Björn van der Doelen. Tot slot weet ik vrij zeker dat The Runner echt een enorme kutfilm is. En als Nicolas Cage nu eindelijk eens toegeeft dat hij die kutfilm gewoon ordinair voor het geld heeft gedaan…

Dan is daar niets mis mee.