Ik ben niet kwaad, ik ben teleurgesteld. Nooit gedacht dat ik deze vervloekte zin ooit nog zou uitspreken, maar daar: het is gebeurd. De Nederlandse televisie ligt in de zomer altijd twee maanden plat, maar ik verheugde me op verschillende series. Misschien waren de verwachtingen te hoog, maar True Detective 2 heeft zo ongeveer alles fout gedaan dat maar kon.

Auteur: Lisa van Rens

SPOILERALERT: lees niet verder als je seizoen 1 van True Detective nog niet hebt gezien. Heb je seizoen 2 nog niet gezien? Mooi zo, je kunt die acht uur wel beter besteden.

Het begon allemaal in het voorjaar van 2014. Iedereen was nog high on seizoen 1 met de onnavolgbare Rust Cohle (Matthew McConaughey) en Marty Hart (Woody Harrelson). De grote vreugde toen HBO een tweede seizoen aankondigde, werd maar een klein beetje overschaduwd toen bekend werd dat het een heel nieuw verhaal werd rond hetzelfde thema. Met nieuwe acteurs dus.

De nieuwe cast werd in augustus/september vorig jaar bekendgemaakt en al begonnen sommige mensen te morren, ik was benieuwd. Benieuwd of Vince Vaughn ein-de-lijk zou laten zien wat hij al sinds de jaren 90 in huis heeft (de carrière die hij had kunnen hebben als hij niet zo veel slechte keuzes had gemaakt). Benieuwd ook of de vrouwelijke hoofdpersonages ook getroebleerd zouden kunnen zijn zonder dat ze ooit verkracht zijn (nee). En natuurlijk ook benieuwd of een nieuw seizoen ook maar in de buurt van seizoen 1 zou kunnen komen (nee).

True Detective 2 heeft jammerlijk gefaald. Het had zo mooi kunnen zijn, maar het ging al mis bij aflevering 1. Die aflevering voelt als één grote proloog. Die langdurige introductie van de hoofdpersonages lijkt alleen bedoeld om duidelijk te maken dat Cohle en Hart er dit seizoen niet bij zijn. Guess what Nic Pizzolatto? DAT WISTEN WE AL!

Als ik toen had geweten dat ik dat nog heel vaak zou schreeuwen tijdens het kijken, was ik misschien na aflevering 1 al gestopt met True Detective 2. Maar het eerste seizoen had zo veel krediet opgebouwd, dat ik trouw bleef kijken. True Detective 2 bewijst dat een serie niet (ik herhaal: niet) door één persoon geschreven moet worden. Je hebt meerdere schrijvers nodig die brainstormen, elkaars scripts lezen en ‘nee’ zeggen als iets voor een derde keer uitgelegd dreigt te worden.

Voorbeeld 1: in de tweede aflevering krijgen Ani Bezzerides (Rachel McAdams) en Paul Woodrugh (Taylor Kitsch) onafhankelijk van elkaar te horen dat ze tijdens het onderzoek dat ze gaan doen vooral ook op detective Ray Velcoro (Colin Farrell) moeten letten, omdat hij en het hele politiedepartement van Vinci (de stad waarin True Detective 2 zich afspeelt) onbetrouwbaar zijn. Tv-kijkers zijn geëvolueerd sinds Dallas en begrijpen dan heus wel wat er bedoeld wordt. Maar nee, de belachelijke dronken burgemeester van Vinci moet ook nog een keer tegen Velcoro zeggen dat hij moet oppassen dat hij niet in de gaten wordt gehouden door de andere twee. Ik haat het als het ene personage aan het andere personage uitlegt hoe de wereld in elkaar zit, terwijl het eigenlijk voor de kijker bedoeld is. WE SNAPPEN HET!

Voorbeeld 2: de ex-vrouw van Velcoro is verkracht toen ze nog samen waren. Velcoro heeft toen van gangstermaatje Frank Semyon (Vince Vaughn) de naam van de verkrachter gekregen en heeft ’m omgelegd. Daar wordt wel 5000 keer naar verwezen als: ‘The thing that happened.’ De gebeurtenis die Velcoro voorgoed heeft veranderd. Hij zegt tegen Bezzerides dat ze niet moet geloven wat ze over hem heeft gehoord en Frank vertelt ook nog een keer dat hij Velcoro heeft geholpen met een lijk. Wanneer zou dat zijn geweest? Wat zou er zijn gebeurd? Uiteindelijk blijkt dat Velcoro destijds de verkeerde persoon heeft omgelegd. Oeps. Alsof hij het nog niet zwaar genoeg had.

Meerdere schrijvers zorgen ook voor een kleinere kans dat slechte zinnen en dialogen in de serie terechtkomen. ‘You have one of the largest auras I’ve ever seen’ moet wel de slechtste zin zijn die ooit op tv is uitgesproken. Behalve dan alle gesprekken tussen Frank en Jordan Semyon (Kelly Reilly). De gesprekken over kinderen krijgen en uit de onderwereld stappen zijn alles behalve geloofwaardig. Franks and then the rats came-monoloog is misschien wel het dieptepunt van het jaar.

https://www.youtube.com/watch?v=mgI0CZhXbo0

Een slecht script is nog tot daaraantoe, maar als de acteurs zichzelf dan ook nog te serieus nemen, is het einde helemaal zoek. McConaughey heeft als Rust Cohle in seizoen 1 ook een hoop bullshit uitgekraamd. Dat mocht allemaal, omdat we door die twinkeling in z’n ogen zagen dat hij zichzelf als personage helemaal niet zo serieus nam. Een twinkeling die zei: ‘Ja, ik weet dat ik op dit moment een hoop onzin aan het verkopen ben, deal with it.’ Maar nu neemt iedereen zichzelf veel te serieus. De serie neemt zichzelf veel te serieus. Waardoor je het als kijker echt niet meer serieus kunt nemen.

Het lichtpuntje is wat mij betreft Colin Farrell (waarvoor ik sinds In Bruges een gigantisch zwak heb). Hij is de enige acteur die zijn teksten enigszins natuurlijk over z’n lippen krijgt en die nog enige geloofwaardigheid behoudt. Maar hoezo kan hij de vader van het jongetje dat z’n zoon pest in elkaar slaan zonder dat we daar nog iets over horen?

https://www.youtube.com/watch?v=JHOGs5x90PU

Aflevering 7 was de eerste aflevering dit seizoen waar ik vrijwel zonder ergernis naar heb kunnen kijken (al had ik de verloofde en moeder van Woodrugh niet per se hoeven zien). Ik ben zowaar benieuwd naar de laatste aflevering, hoe het allemaal gaat eindigen. Ik hoop eigenlijk op een einde waarin de good guys verliezen, want hoe ze hier nog winnend uit kunnen komen, is mij een raadsel.

HBO heeft al gezegd dat ze een open staan voor een derde seizoen. Dat ze graag zelfs een derde seizoen willen. Geen wonder: True Detective is nog steeds een kijkcijferkanon. Hopelijk huurt Pizzolatto voor een derde seizoen wat extra schrijvers in en kunnen we na maandag seizoen 2 snel vergeten.