Voor de rest van het land zit de vakantie er grotendeels op, maar ik lig over drie weken languit op een hopelijk nog zonovergoten Grieks eiland van een cocktail te nippen. Voor het eerst in mijn leven ga ik een e-reader gebruiken, en vandaag ga ik vertellen wat in van plan ben allemaal te lezen in mijn vakantie en dus het komend najaar. Vooral veel dikke boeken, want ik heb nu een e-reader dus ik kan tenminste alles meenemen zonder een hernia te riskeren. Nieuwe boeken en oude boeken door elkaar, here we go.

Auteur: Sophie Dassen

  1. Michel Houellebecq – Onderworpen (2015)

Al eerder over gehad, maar nu ben ik deze reeds aan het lezen. Het lezen schiet alleen nog niet op en ik hoop dat een eiland zonder internetverbinding me daarbij kan helpen. Houellebecq, enfant terrible van Frankrijk, gehaat door links, soms door rechts, door feministen, christenen en nu ook door moslims, maakt het me namelijk niet gemakkelijk met tamelijk zware (doch onderhoudende) kost over een Frankrijk dat steeds meer in de ban raakt van een islamitische samenleving. De nieuw gekozen president van het jaar 2020 is een moslim en voert overal de principes van zijn geloof door; kinderen krijgen les uit de Koran, vrouwen moeten hoofddoeken dragen en mogen niet meer buitenshuis werken, waardoor de werkloosheid afneemt. En heel Frankrijk vindt het eigenlijk wel prima, zelfs over de verbannen rode wijn en korte rokjes komen ze wel heen.

  1. Jonathan Franzen – Purity (2015)

Hij stond dit weekend weer groots aangekondigd in de Volkskrant ‘De nieuwe Jonathan Franzen: virtuozer dan ooit’’. Het kan bij mijn vorige artikel, maar ik heb nog geen romans van Franzen gelezen. De vorige twee, die ontzettend zijn opgehemeld, daar ben ik gewoonweg nooit aan toegekomen. Maar nu na het lezen van de lovende VK-recensie (vijf sterren!) met de ondertitel ‘Internet is de DDR’ ben ik erg nieuwsgierig geworden. Purity gaat over diverse personages met totaal verschillende verhaallijnen die leven van eind jaren 80 tot nu en gaat met name over ‘het vergiftigende effect van internet’. Toegegeven, Franzen is lang niet de eerste die een kritische blik op het internet waagt, maar wel degene van wie ik tot nu toe de hoogste verwachtingen heb.

  1. Jonathan Littell – De welwillenden (2008)

Een fanatiek Zomergasten-kijker ben ik niet, maar de aflevering met Peter Buwalda heb ik van begin tot eind gekeken. Zo weet ik nu dat Buwalda ooit €3000 in één keer heeft uitgegeven aan cd’s met klassieke muziek en ik ben ervan overtuigd geraakt dat ik De welwillenden van Littell echt moet lezen. Probleem: het boek telt meer dan 900 pagina’s (YIKES) en is berucht vanwege het daderperspectief. Het is geschreven vanuit het perspectief van SS-officier Maximilien Aue tijdens de Tweede Wereldoorlog. Littell deed maar liefst vijf jaar grondig onderzoek, maar wist daarna het schrijfklusje snel te klaren: binnen zes maanden stond De welwillenden op papier. Dat vind ik voor een roman van die lengte al zo’n ontzettende prestatie, dat ik het moet lezen. Al wordt het mijn dood daarginds in de Griekse zon.

  1. Donna Tartt – The goldfinch (2013)

Ik schaam me. Voordat The goldfinch (Het puttertje) uit zou worden gebracht, Tartts eerste boek in tien jaar, was ik die ongelofelijk irritante Tartt-fan die het iedereen zat aan te raden. Leuk, maar ik heb The goldfinch zelf nog helemaal niet gelezen. Niet een boek dat daarmee valt te vergelijken, maar net als Littell heeft Tartt ook jaren onderzoek gedaan en net als Buwalda heeft ze haar derde boek (in twintig jaar) oneindig lang bij zitten schaven. Tartt, de literaire America’s Sweetheart, kan het zich veroorloven: The goldfinch kreeg de Pulitzer Prize. Ik ben benieuwd of het net zo goed is als The secret history.

  1. Judith Eykelenboom – Biefstuk (2015)

Tussen het grootse Amerikaanse geweld ga ik een Nederlandse debuutroman lezen. Biefstuk is een roman waarin een 15-jarig meisje veel foto’s maakt, maar de grip op de realiteit kwijtraakt. Meer weet ik nog niet, meer kan ik niet zeggen, helaas helaas. Eykelenboom werd pasgeleden in een artikel in de Volkskrant over de boekenwereld getipt als debutant. Dat heeft me nieuwsgierig gemaakt. Later meer.