Ik vind veel dingen moeilijk in het dagelijks leven. Ik kan mezelf best redden hoor, zo in het algemeen. Maar veel dingen snap en/of kan ik niet. Ik denk dat het moment daar is om die dingen te delen. Ze van me af te schrijven, zo dat heet. Om te laten zien dat ik ook maar een mens ben, met tekortkomingen enzo. Vandaag wil ik vertellen over het eerste Ding Dat Ik Moeilijk Vind en dat Ding is ‘meisjes van 14’. En dan vooral die op Het Internet.

Auteur: Lotte Wijfje

Begrijp me niet verkeerd: ik was zelf ook ooit een meisje van 14. Toen kreeg ik mijn eerste bril, eerste puistjes en eerste ruzietjes thuis. Niet mijn eerste kus, die had ik toen al láng gehad (13). Voor een zuurverdiend zakcentje sjokte ik wekelijks door een krantenwijk, waarbij je toen nog al die folders in elkaar moest steken. En dan hopen dat niet alles uit elkaar zou flikkeren in die fietstassen (altijd) en dat het voorwiel niet van de grond zou komen tijdens het fietsen door het gewicht van die fietstassen (ook altijd). Ik deed wel eens mascara op als ik een feestje had. Ik ging wel eens shoppen, met de bus naar de grote stad. Maar stiekem besteedde ik het liefst mijn tijd aan fimokleien, armbandjes knopen en Disneyfilms kijken.

In tien jaar ben ik geëvolueerd in een hele stabiele 24-jarige, die op zondagavond keurig Heel Holland Bakt kijkt en heus niet meer elke week toegeeft aan een Disneyfilm. Maar wat is er in godsnaam met de wereld gebeurd in die tien jaar?! Meisjes die nu 14 zijn, zijn volwassener dan ik ooit zal worden.

Ze shoppen bij de Primark (spreek uit: Priemarkt) en gooien God weet wat voor spullen in die enorme poepbruine tassen, bungelend aan dunne armpjes. Ik durf daar eerlijk gezegd niet eens zo goed naar binnen te gaan, met al die mensen en al die kleren. Ze praten over spullen (spullen is wel het centrale thema in het leven van een 14-jarige) en kleren en jongens en make-up. Ze kunnen dat ook heel goed, make-uppen: laag-over-laag-over-laag is de truc, geloof ik. Ik kan zelf inmiddels naast mascara op goede dagen ook een oogpotlood hanteren, maar daar houdt het echt wel op.

Ze drinken warme chocomel met slagroom in een hip café, behalve die ene in het groepje die latte machiato drinkt (“Ja ik drink tegenwoordig koffie, dat heb je soms echt even nódig!”- bewonderende blikken alom) en duidelijk het hoogste woord voert. Ze maken selfies, weten welk filter hun ogen het beste doet uitkomen en Instagrammen de leven kapot. Ze zouden ook wel een tattoo willen, net als die grote zus die onlangs Live Love Laugh op haar onderarm liet vereeuwigen. Echt vet. Of een tepelpiercing.

Dat is allemaal oké. Het zijn andere tijden hè. Dan ben je toch anders 14. Ik vind het wel lief ook, die meisjes – in het echte leven dan. De grens van mijn vertederd aanschouwen ligt op het internet. Om precies te zijn, op YouTube. Het walhalla voor meisjes van 14. Een leerschool in make-up, kleren, spullen, alles wat je op die leeftijd onmisbaar acht. Door YouTube kunnen doodnormale 14-jarigen zoals wijzelf waren niet alleen opkijken naar andere 14-jarigen, maar alles ook exact nadoen. En er is me een materiaal om uit te putten!

Er bestaan bijvoorbeeld filmpjes waarin 14-jarigen het verschil laten zien tussen een everyday-make-up, een party-make-up en back-to-school-make-up. Ze laten zien hoe ze ‘s ochtends opstaan, hoe ze douchen en wat ze eten als ontbijt. Wat ze allemaal gekocht hebben bij de Priemarkt. Wat hun favoriete beautyproducten zijn van dit voorjaar (dus je koopt elk seizoen nieuwe?! Hoezo?!). Wat ze hebben gedaan vandaag. Wat er op hun telefoon staat. Wat ze aandoen. Het is bij al die filmpjes ook heel belangrijk dat ze aangeven waarom ze dat allemaal doen en vinden (“Ik eet ‘s ochtends bij het ontbijt eigenlijk altijd een boterhammetje met jongbelegen kaas, omdat ik dat gewoon superlekker vind. En m’n moeder neemt dat ook altijd mee van de Albert Heijn dus dat is wel handig”).

Ik breng dus soms uren door op YouTube, enkel kijkend naar meisjes van 14 (creepy!). Het lijkt nu misschien alsof ik daar plezier uit put, maar niets is minder waar: urenlang erger ik me aan die meisjes, met hun dichtgeplamuurde gezichtjes, perfecte winged-eyeliner, onnodige hoeveelheid iTroep en niet te vergeten: klein doch onoverkomelijk godcomplex. Hoe kom je erbij dat mensen hiernaar willen kijken? Dat het iemand iets boeit of jij je tanden met Prodent of Oral-B poetst? VIND JE JEZELF ZO BELANGRIJK EN UNIEK? En het ergste is nog, je doet het dus toch. Dat kijken. Pure zelfkastijding is het.

Soms denk ik dat ik die gevoelens heb omdat ik zelf niet zo’n meisje was, en nooit ben geworden. Dat ik nog altijd jaloers ben op hoe mooi ze zijn en hoe cool ze doen en dat iedereen ze leuk vindt. Misschien hoop ik er onbewust nog wel wat van te leren. Andere keren denk ik dat het een soort misplaatste, premature moedergevoelens zijn. Dat ik het liefst het meisje van 14 bij de hand zou nemen, in foetushouding op een bank neerleggen en toedekken met een Primarkdekentje. De Leeuwenkoning in de videorecorder. En dan zachtjes op de perfect gestylede haartjes kloppen en fluisteren: doe nou toch eens rustig aan, meisje van 14. Hier, neem een Barbie.

Ik vind het moeilijk.

Zien wat ik bedoel? Neem een middag vrij, fasten your seatbelts en laat de automatische afspeelfunctie je leiden door de wondere wereld van YouTube. Als je begint met een Primark shoplog kan je niet verkeerd gaan.