Ja ja, de shit is aan in de Verenigde Staten. U weet wel, dat land waar acht procent (!!) van de eigen bevolking achter de tralies zit, waar op één dag evenveel politiekogels worden afgevuurd als in heel Duitsland in een heel jaar en waar na een zoveelste high school shooting heel hard wordt geroepen dat dat soort dingen niet te voorkomen zijn, terwijl ze in ieder ander westers land voorkomen worden. In dát land is de shit aan. De Amerikaanse overheid is er namelijk helemaal klaar mee: Hollywood, het eigen trotse Hollywood, is te seksistisch. En dat moet veranderen.

Auteur: Martijn Kroese

Zo’n vier procent van de Amerikaanse films wordt door vrouwen geregisseerd, zo concludeerden we hier op Incognitief een jaar of wat geleden ook reeds. Er is wat dat betreft weinig veranderd in het laatste deel van de menselijke beschaving dat zich nog altijd in de middeleeuwen bevindt. De filmwereld lijkt aan elkaar te hangen van male chauvinistic pigs en je kunt als vrouw maar beter ofwel ongelooflijk grof gebekt zijn, ofwel onweerstaanbaar lekkere tieten hebben, en scheer je anders maar weg uit die akelige voorstad van Los Angeles. We schrijven dan dus het jaar 2015.

Washington heeft inmiddels een ongetwijfeld peperdure commissie op het gebied van discriminatie op de werkvloer uit de grond gestampt om deze misstand aan te pakken. En dat zal geschieden met het wetboek in de ene en een vers stapeltje onbeschreven dagvaardingen in de andere hand. De Amerikaanse overheid wil Hollywood dwingen meer vrouwen in leidinggevende posities, zoals die van regisseur, te plaatsen, aangezien de filmindustrie niet boven de wet staat.

Dat gaat vast waanzinnig goed werken.

bigelowLaat één ding helder zijn: ik zou de situatie ook graag anders zien, wat ik overigens nooit onder stoelen of banken gestoken heb. Ik vind Jessica Chastain één van de beste acteertalenten in het hedendaagse Hollywood en ben een groot liefhebber van het oeuvre van Kathryn Bigelow (waaronder The Hurt Locker en Zero Dark Thirty). Maar aan de werkwijze van Washington gaat een denkfout ter grootte van een onderzeeër vooraf.

(De oplettende lezer weet dat Kathryn Bigelow tevens de film K-19: The Widowmaker regisseerde, een oorlogsfilm over een Russische onderzeeër in de Koude Oorlog, en zal zich realiseren dat voornoemde beeldspraak allesbehalve willekeurig gekozen is. Doch dat terzijde.)

Je ziet tegenwoordig nog wel eens een verdwaalde Nederlander met een petje van de Chicago Bulls rondlopen. In de jaren negentig zag het op straat zwart van die petjes. Maar waarom eigenlijk? Niet omdat de Chicago Bulls nu zo ontzettend goed waren of omdat wij Nederlanders bij geboorte automatisch werden bijgeschreven in de fanclub-database van de Chicago Bulls. Nee, het was omdat Michael Jordan daar speelde en Michael Jordan was zo ongeveer de populairste sporter ter wereld. Een rolmodel. Naar dat woord was ik op zoek.

In plaats van met een wetboek in je klauwen gaan dreigen met maatregelen, zou een commissie ten behoeve van gelijke kansen voor mannen en vrouwen zich heel misschien ook daadwerkelijk kunnen inzetten voor de vrouwen in het hedendaagse Hollywood. Vier de Oscar die Kathryn Bigelow een aantal jaar geleden won. Leg de nadruk op talenten als Jessica Chastain en Jennifer Lawrence. Presenteer de vrouwen die aantonen dat het anders kan ook daadwerkelijk als rolmodel.

Sofia Coppola is geen succesvol regisseur geworden omdat ze dat toevallig in haar DNA had zitten. Ze is een succesvol regisseur geworden omdat ze met haar vader, Francis Ford Coppola, een uitstekend voorbeeld, mentor en rolmodel had. Het regisseren heeft ze vervolgens toch echt zelf moeten leren. Ontelbare vrouwen bezitten ongetwijfeld wel de skills en potentie om goed te regisseren, maar niemand neemt de moeite om daar ook mee aan de slag te gaan.

Als jouw boompje kleiner is dan mijn boompje, en we willen graag twee gelijke boompjes, dan kun je twee dingen doen: ofwel jouw boompje wat meer aandacht geven zodat ie wat meer groeit (alles wat je aandacht geeft, groeit), ofwel met een botte bijl inhakken op mijn boompje totdat ie ongeveer even klein is als de jouwe. Tadaaa.

Sofia Coppola en Kathryn Bigelow zijn twee van mijn favoriete regisseurs van de afgelopen 25 jaar. Hun werk wordt nu, waarschijnlijk onbedoeld maar desalniettemin, weggezet als irrelevant en deel uitmakend van een beschamende 4%. Ze hadden net zo goed niet kunnen bestaan.

Vier Sofia Coppola. Vier Kathryn Bigelow. Maak rolmodellen van ze, maak ze bijzonder en laat ze de weg plaveien voor aanstormend vrouwelijk talent. Talent dat nu elk jaar hoort dat Hollywood een discriminerend mannenwereldje is waar vrouwen toch geen kans krijgen. Schenk aandacht aan de vrouwen die bewijzen dat het anders kan. Dan kun je die botte bijl verder met rust laten.

En als jullie dan toch bezig zijn, laat dan je eigen bevolking eens al die belachelijke wapens inleveren.