Het is al sinds lange tijd niet meer opmerkelijk dat nieuwe films ruim van tevoren worden gepromoot door middel van trailers en teasers. Het beroemdste voorbeeld is waarschijnlijk de wonderschone trailer van Christopher Nolans Interstellar, die exact één jaar voor de release van de uiteindelijke film werd vrijgegeven. Sinds afgelopen weekend is dat ene jaar van Interstellar peanuts. Scroll verder voor de trailer van 100 Years, een film die in 2015 is geproduceerd maar zal uitkomen in… 2115.

Auteur: Martijn Kroese

Goede films hebben, net als goede cognac, even tijd nodig om te rijpen en de gewenste kwaliteit te bereiken. Dat moeten de heren en dames van cognacstokerij Louis XIII hebben gedacht bij hun jongste promotiestunt. Regisseur Robert Rodriguez en hoofdrolspeler John Malkovich werden door het cognacmerk benaderd om een futuristische speelfilm te ontwikkelen; een emotioneel beladen verhaal dat geschikt zou zijn om honderd jaar – ja, honderd jaar – in een kluis te bewaren.

Dat films vele decennia overleven en vervolgens nog worden bekeken, is niet nieuw. Birth of a Nation, de eerste kaskraker uit de filmgeschiedenis, vierde dit jaar zijn honderdjarig bestaan en wordt nog steeds als een belangrijke (maar beruchte) film beschouwd en als zodanig bestudeerd. Nog niet zo lang geleden vonden we op een Hattemse zolder de negentig jaar oude film Love, Life and Laughter terug. En The Wizard of Oz – inmiddels ook bijna tachtig jaar oud – kijken we nog altijd met veel plezier.

metropolis-1926Als we terugkijken naar de films die een eeuw geleden als futuristisch werden bestempeld – films als Metropolis (1927) bijvoorbeeld – dan zien we een wereld die een mix lijkt van een totalitair systeem (zoals nazi-Duitsland of fascistisch Italië) en een high-tech wereld zoals die waarin wij momenteel daadwerkelijk leven. Metropolis kent robots en moderne pakken enerzijds, maar een onderdrukte arbeidersklasse die ellenlange dagen in de fabriek slijt anderzijds. In films als Metropolis zien we hoe men anno 1927 dacht dat de 21e eeuw eruit zou zien. Als 21e-eeuwers kunnen we daar met een ademloze glimlach naar kijken.

Over honderd jaar – op maandag 18 november 2115, om exact te zijn – gaat er een tijdcapsule open. Hij zal lijken op wat Metropolis voor ons, mensen van 2015, inmiddels betekent: een onbetaalbare blik in de harten en gedachten van de mensen van een voorbije generatie. In de film 100 Years, die afgelopen week door John Malkovich en Robert Rodriguez in een met een tijdslot beveiligde kluis is gelegd, zal de bevolking anno 2115 kunnen zien hoe wij, bevolking anno 2015, over de toekomst denken.

Die toekomst in 100 Years is drieledig. De makers van de film hebben drie teasers voor ons achtergelaten waar we het de komende honderd jaar mee zullen moeten doen: eentje waarin de wereld een futuristisch, technologisch bolwerk is, eentje waarin de wereld is getroffen door een wereldwijde apocalyps, en een derde waarin de wereld lijkt te zijn teruggestapt naar een retroversie van zichzelf.

100 years 2Filmcritici dachten dat filmmaker Richard Linklater, met in de ene hand zijn 15 jaar overkoepelende trilogie Before-films en in de andere hand zijn twaalfjarige project Boyhood, de grenzen van de filmkunst versus de tand des tijds wel zo ongeveer had bereikt. Rodriguez en Malkovich voegen een volgend hoofdstuk toe aan het boek dat Linklater is gestart: ze maakten een film die ‘we’ pas over honderd jaar zullen kunnen bekijken.

En dat steekt de meeste filmliefhebbers. Er is daar ergens in de buitenwereld een film gemaakt die we niet mogen zien. En waarvan we zeker weten dat we die tijdens ons leven ook nooit zullen kunnen zien. Erger kan bijna niet.

De eerlijkheid gebiedt echter te zeggen: het is een geweldig experiment. Ik zou grof geld betalen om bij de première van deze film te mogen zijn. Helaas is dat voorrecht voorbehouden aan duizend trouwe klanten van cognacmerk Louis XIII, die een metalen ticket hebben ontvangen dat een nabestaande over exact honderd jaar toegang zal verschaffen tot de zaal waarin 100 Years in première zal gaan. Geprojecteerd via een oude (tegen die tijd: stokoude) projector, zoals het hoort.

En dan is er alleen nog de kleine mogelijkheid dat dit alles een publiciteitsstunt is van een cognacmerk en dat er helemaal niets van waar is. Maar laten we daar – for the sake of a good story – maar gewoon niet vanuit gaan.