Laat ik deze post beginnen met een bekentenis: ik kijk verdraaid weinig Nederlandse televisie. Op 24 Kitchen en af en toe een realityprogrammaatje na, blijft de tv vaak uit in huize Van Rens. De exacte reden is ook voor mij een raadsel, maar ik weet wel dat de moed me na een rondje zappen vaak al in de schoenen zakt. Als je op hetzelfde tijdstip op drie verschillende zenders slechte Amerikaanse series van 5 jaar geleden ziet die aangekondigd worden als ‘van de makers van Lost‘ omdat 1 van de 80 schrijvers van Lost mee heeft geschreven, dan weet ik de uit-knop snel te vinden. Doe mij maar Amerikaanse of Britse tv-series.

Auteur: Lisa van Rens

Voordat ik 300 boze mailtjes krijg: ik weet dat er op de Nederlandse zenders ook heus wel wat moois te zien is. Op NPO2 zijn vaak prachtige documentaire(serie)s, maar ik heb het even over tv-drama’s. Daar ben ik meteen in het nadeel: doordat ik zo veel buitenlandse series volg en daar al snel voor kies tijdens een avondje op de bank, heb ik nooit één aflevering van het onlangs gestopte Overspel gezien. Ook Penoza is volledig aan me voorbijgegaan, afgezien van de eerste aflevering. Dat is natuurlijk ieders probleem: als je pas na een seizoen of drie in de smiezen krijgt dat iets wel een goede serie moet zijn, dan moet je heel wat uren besteden aan het inhalen. En heb je daar altijd zin in? En heb je daar altijd tijd voor? Neen. En ik hou er niet van om over iets te schrijven wat ik niet heb gezien.

Waarom ik dan vaak wel aan een Amerikaanse serie begin en niet aan een Nederlandse? Dat is vrij eenvoudig. Je kent wat regisseurs, schrijvers en acteurs. Als Damon Lindelof (een van de bedenkers en hoofdschrijvers van Lost, niet iemand die één keer aan een aflevering heeft meegeschreven) met een nieuwe serie – het vooral dit tweede seizoen briljante The Leftovers – komt, ben ik eerder geneigd te kijken dan als Pietje Puk uit Amsterdam dat doet. Ik zeg niet dat dat goed is, want zo ontdek je natuurlijk niet zo snel iets nieuws, maar zo werkt het nu eenmaal.

Een volgende logische vraag is waarom ik dan wel besloot om naar Vechtershart te kijken. Eigenlijk om de reden die ik zojuist noemde: bekende acteurs en bekende schrijver (ik heb Penoza dan nooit gezien, maar er wel genoeg over gehoord om te weten dat die schrijver wel iets kan). Vechtershart is gemaakt naar ‘n idee van acteur Waldemar Torenstra, documentairemaker Maaik Krijgsman en producer Annemieke van Vliet. Samen met Pieter Bart Korthuis (die van Penoza) is een achtdelige serie ontwikkeld, waarvan de eerste twee afleveringen al bij BNN op NPO3 te zien zijn geweest.

Natuurlijk zijn er, zoals in elke serie, wat mindere dingen. Sommige personages zijn wat stereotype: een ‘nette’ halfbroer, die advocaat is en ondertussen een halve kilo cocaïne z’n neus in werkt, is niet nieuw. En kickboksers die hun agressie niet altijd onder controle hebben en een klein hartje hebben, ook die zagen we van veraf aankomen. Ik kan het ook hebben over de muziekkeuze, die soms wat makkelijk is (Fix You van Coldplay als het even tegenzit, serieus?). Maar die wegen tot nu toe voor mij niet op tegen het goede acteerwerk. Ik kan je hier de hele lijst geven met acteurs die in Vechtershart acte de presence geven, maar die kun je zelf ook wel opzoeken. Wel een shoutout naar Waldemar Torenstra en Imanuelle Grives die allebei verrassend geloofwaardig zijn als kickbokser (voor iemand die niks van kickboksen af weet), niet in de laatste plaats door hun afgetrainde lichamen.

Vechtershart_screenshot
Imanuelle Grives als Selma Bisschop

En nog belangrijker: de serie is goed gemaakt. Ik wil het (zonder spoilers) met jullie hebben over één scène uit aflevering 1 die me heeft doen besluiten de rest van de serie te kijken, ook al zou het vanaf nu alleen nog maar bergafwaarts gaan. Een belangrijk moment in de eerste aflevering is een kickboksgevecht tussen twee dames. Een van de twee heeft het erg moeilijk en krijgt tijdens het gevecht een peptalk van haar coach. Als de peptalk een paar seconden bezig is, merk je ineens: ik hoor het wedstrijdpubliek niet meer. Het geluid van het publiek is vrijwel ongemerkt eruit gefilterd, zodat de volledige aandacht naar de peptalk gaat. Het enige wat je hoort is de stem van de coach en het gehijg van de kickbokser. Dat gebeurt zo subtiel: als je niet zo’n tv-nerd bent als ik, heb je het waarschijnlijk niet eens in de gaten. Maar het gebeurt en het werkt fantastisch in de scène. Je wordt als kijker onderdeel van het gevecht, in plaats van slechts toeschouwer. Dan doet een serie iets goed.

De eerste aflevering trok (met Uitzending Gemist) ruim 650.000 kijkers en de tweede zo’n 580.000. Het overgrote deel van die kijkers zag de serie overigens gewoon op zondagavond om half 9 op NPO 3. Daarmee zou Vechtershart weleens het succes kunnen worden waar NPO3 al zo lang op wacht. Stap in, nu het nog kan.

Vechtershart is elke zondagavond om 20.25 te zien op NPO3.