Vier handen op één buik: een programma dat ik sporadisch kijk. De aflevering met Sharona maakte me echter nieuwsgierig omdat het vreselijk losging op sociale media en ik nu eenmaal een ramptoerist ben. De aflevering was zelfs een paar dagen offline gehaald door de NPO. Ik ben late to the party, maar ik moet even mijn zegje doen: leave Sharona alone!

Auteur: Sophie Dassen

Voor wie het niet heeft gezien: Renate Verbaan/Gerschtanowitz is de verantwoordelijke bn’er/supermoeder van deze week. Ze is gekoppeld aan de 18-jarige Sharona uit Den Haag. Sharona is ongepland zwanger van haar vriend, de 19-jarige Robin, maar ze weet niet 100% zeker of hij de vader is. Ze hebben geen inkomsten of studie en roken beiden als ketters. Sharona drinkt daarnaast liters energydrink per dag, ondanks haar zwangerschapssuiker, en eet bijna alleen maar patat. Ze wonen in een ontzettend smerig huis vol katten en puppy’s die alles onderplassen en -schijten, zo ook de babykamer. Deze aflevering heeft de bom zo doen barsten, dat Metronieuws het nodig vond om te artikel te plaatsen óver de reacties op sociale media.

Na vijf minuten schieten bij mij de tranen in de ogen. De situatie lijkt uitzichtloos, maar volgens Sharona ‘worden ze door allerlei instanties in de gaten gehouden’. Renate Verbaan kijkt wat bedenkelijk en denkt wat iedere kijker denkt: ”Laten we dat hopen.” Het idee dat daar een baby moet slapen en vooral het feit dat Sharona en Robin de ernst niet lijken in te zien, is stuitend.

Er komt een kraamverzorgster langs om het stel te informeren over kraamhulp. Zodra zij het ‘indiceren’ in de mond neemt, kijken Robin en Sharona haar schaapachtig aan. Uiteindelijk blijkt dat ze er niets van hebben begrepen, maar ze durfden niets te vragen. Zo gaat het 45 minuten lang. Ook ik heb vrijwel de hele aflevering met opgetrokken wenkbrauwen gezeten. Maar waar ik me vooral aan heb geërgerd, zijn de reacties, de totaal nietsontziende reacties. Van mensen die zich profileren als ‘linkse, ruimdenkende journalistes’, van mensen die zelf kinderen hebben, mensen die zelf jong moeder zijn en van mensen van wie ik gewoon zou denken dat ze héél even nadenken voordat ze iets op internet gooien.

Een bloemlezing van de reacties waar menig Twitterend/Facebookend-Nederlander trots op mag zijn, dan tel ik fora en dergelijke nog niet mee:

Jeugdzorg waar ben je?

Mensen moeten een fokverbod krijgen! Lees mijn blog!

#vierhandenopeenbuik baas in andermans buik een idee? Kunnen we dit soort uitzichtloze situaties collectief bestrijden #pardonmyfrench

het is hier in nederland toch te gek voor woorden mijn dochter en schoonzoon doen er alles voor om hun dochterje terug te krijgen en zo’n vies en goor mens mag haar kind met hulp zelf grootbrengen wij hadden ook alle hulp op standby staan en alles voor de kleine staat en staat nogsteeds klaar hoor zelfs de kinderkamer staat er nu bij maar zonder kindje die hebben ze na 4 dagen observatie samen met mijn dochter in het mclzo weggetrokken van hun twee terwijl ze alles goed deed nu mogen ze de kleine meid wel zien maar onder toezicht in een kamertje om de 4 tot 6 weken 1 uurtje verder mag ze niks vragen of iets om een band te hebben met hun kindje

Of nie dan! Dat mag zich niet eens voortplanten, als je het mij vraagt! Wat een coño!

Wow @RenateRRVerbaan dat je daar nog kon blijven! Wat een walgelijk stel! Ik was weggegaan en jeugdzorg gebeld. #4handenop1buik

Hoe komt het dat tienermoeders zo veel losmaken bij mensen? Als reacties las ik heel vaak ‘dom, slet, walgelijk, uitkeringtrekkend, preventief steriliseren, kind afstaan’ over dit stel en over andere deelnemers van Vier handen op één buik. Ik geef toe: als ik een zwangere 16-jarige zie zonder geld of opleiding, frons ik ook even. Maar een tienermeisje voor rotte vis uitmaken (want niet vergeten: Sharona is 18 jaar!) omdat ze een kind verwacht en wat lamlendig overkomt, getuigt maar weer van het feit dat Twitter dan wel Facebook soms de afvoerputjes van de Nederlandse tv-ellende verstopt doen raken. Het is niet alsof tienermoeders dit voor hun lol doen of omdat ze de samenleving of willen pesten. Het zijn doorgaans kwetsbare en eenzame meisjes in moeilijke situaties, een beetje medeleven is wel op zijn plaats.

Ik zou óók graag zien dat Sharona niet zo hulpeloos is, dat Robin werk zoekt, dat ze het huis grondig schoonmaken en de dieren uit die veel te kleine flat halen. Renate noemt Sharona een beetje lui, maar mijns inziens is ze totaal ontredderd. Psychologie van de koude grond-alarm: ze heeft geen idee wat ze met haar leven en haar dikke buik aanmoet en ligt in bed omdat ze zich wil afsluiten van alle ellende. De kijker leert dat Sharona nauwelijks contact heeft met haar ouders en jarenlang in opvangcentra heeft gewoond. Ze heeft eigenlijk nooit een normale gezinssituatie meegemaakt en weinig onderwijs genoten. Ze wil weglopen, wat ze vaker heeft gedaan, maar dat gaat nu niet. Hoe dan ook, dat kind krijgt ze.

Commentaar geven op een tienermoeder zonder geld of steun vanuit haar omgeving is dus makkelijk, vooral als je zelf gezegend bent met een opleiding, een liefdevolle partner met een goede baan en een bijspringende opa en oma. Sharona heeft dat allemaal niet. De zwangerschap is niet gepland, maar in een leven waarin zij zelf nooit een warm gezin heeft meegemaakt, wil Sharona misschien zelf een nestje bouwen. Net als haar tienermoedervriendinnen, over wie Renate opmerkt dat ze ‘hen liever met telefoontjes in plaats van baby’s ziet spelen’, maar die toch erg gelukkig lijken met hun kleintjes.

Wensen dat ‘Jeugdzorg komt’ of ‘dat ze haar kind afstaat’ is snel geroepen, maar erg hard aangezien Sharona zelf jarenlang tussen opvangcentra en pleeggezinnen heeft gependeld. Geef haar, onder toezicht van een gezinscoach, een kans met haar zoontje Jayden, zodat hij het uiteindelijk beter krijgt dan zijn moeder. Misschien niet met veel geld, maar wel met genoeg liefde en zorg. Als mijn ‘zuurverdiende’ belastinggeld die cirkel van ellende kan doorbreken, betaal ik dat graag.

Bron afbeelding: bnn.nl