Maandag 4 januari. Dé maandag der goede voornemens is aangebroken. Ik schrijf dit artikel en lees tussendoor een recept dat me vertelt hoe ik een Duitse Baumtorte moet bakken. Gisteravond heb ik al een lemon drizzle cake gebakken. Zaterdag 2 januari ben ik begonnen met een worstenbroodje en een appelbeignet. De één zegt yolo, ik zeg revolutie.

Auteur: Sophie Dassen

Jarenlang ben ik zo iemand geweest die steevast ‘afvallen’ en ‘een bikinibody hebben voor de zomer’ (uiteraard anders verwoord, wat denken jullie wel niet) op het lijstje had staan voor vanaf januari. En jarenlang was ik teleurgesteld omdat het nooit helemaal lukte. Nu, ik doe het niet meer. Ik heb één voornemen dat ik met de wereld wil delen en dat is: zo lekker mogelijk eten. Niet per se ongezond, want ik houd van groente en fruit, maar dan wel lékker. En dus niet altijd superverantwoord, dat vind ik maar saai.

In januari gaat Nederland weer gezond doen. Supergoed hoor, maar het mag soms een tikje minder opdringerig, ik wil gewoon lekker en gezond eten. Ik heb even schoon genoeg van al die foodblogs en healthy kookboeken met hun ‘skinny recepten’, ‘genieten zonder schuldgevoel’-preken en akelige vervangers van doodnormale producten. Van een klein klontje roomboter door de aardappelpuree of boterham met kaas is nog nooit iemand te dik geworden.

Wars van dit gedoe, open ik mijn aardse poort naar de hemel: Foodgawker. In de hoop wat goede recepten tegen te komen die ik dit jaar wil maken.

Ik open Foodgawker en alles is vegan, nutritious, gluten-free, healthy en dairy- en sugar-free. Nu is dat niets vreemds voor deze San Francisco-website, maar ik scroll wel erg lang voordat ik iets smakelijks tegenkom. Ik zie juicy cupcakes zonder boter maar met courgette (?) en ‘wraps’, in werkelijkheid slabladeren met een hoopje saus ertussen gekwakt. Ik zie iets wat eruitziet als sappige gefrituurde kip, maar wat gefermenteerde maïskoekjes met samengeperste havermout blijken te zijn. Er staat bij dat het perfect is voor een detox en een ‘elimination-diet’. Ik zie een groen sapje op basis van bleekselderij en koriander (serieus, 2012 heeft net gebeld en wil zijn bloedirritante gezondheidshype terug!) waar bij staat: for everyone that craves a morning juice. Ik crave verdomme helemaal niets ’s ochtends, behalve koffie.

Ik zie veganistische chocoladetruffels die niet van chocola zijn gemaakt maar van baobab. Ik zie een doodsimpel groentesoepje dat er best lekker uitziet, maar dat veelbelovend weight loss vegetable soup heet. Ik zie een ‘pizza’ met een bodem van watermeloen met een ‘tomatensaus’ van gepureerde aardbeien. Iedere keer als iemand dit gedrocht maakt en het een pizza noemt, sterft er ergens in Napels een pizzabakker.

Ik zie brownies op basis van bruine bonen, maar zónder melk en gluten. Een van de weinige dingen die me lekker lijken, zijn hartige kaascakejes. Als ik hoopvol op het recept klik, zie ik dat het bedoeld is als hondenvoer. Ik zie een omelet met groente waarbij staat meat and gluten-free. Ja, zo kan ik het ook: ingrediënten aanprijzen met iets wat ze sowieso níet zijn. Je kunt ook van bier beweren dat het supergezond is, aangezien het verzadigd vet, vlees- en melkvrij, dus vegan, is!

Dit zijn allemaal vrij normale gerechten en etenswaren die worden aangeprezen omdat ze zo ontzettend gezond zijn. Maar is het nu echt zo bijzonder om groente en fruit te eten? Lijkt me niet. En gerechten die van zichzelf niet heel gezond zijn, worden héél erg gezond gemaakt met geforceerde vervangers als bruine bonen en courgette in plaats van meel en boter. Prima hoor, maar het leeuwendeel lijkt me niet te vreten. Nu is er met gezond eten niets mis, maar ik zie er wel een probleem in alles wat normaal voedsel is, als ‘ongezond’ beschouwen en daarbij het gevoel te hebben dat je alles maar moet pimpen om het súper healthy, vegan en glutenvrij te maken.

Ik vind het allemaal zo ontzettend overbodig. In 2016 eet ik alléén maar heel erg lekkere dingen, dus zowel chocolademousse als aardbeiensalade met basilicum. Niet omdat aardbeien veel vitamine c bevatten, maar omdat ze lekker zijn. Ik ben van het Michael Pollan-evangelie, de man die echt eten aanprijst. Een eetpatroon waarbij gewoon lekker een potje koken en samen eten belangrijker zijn dan de precieze voedingswaarde van je prakkie. Eten dat mensen al honderden, zo niet duizenden jaren eten, waar ze ook vandaan komen.

Ik open Facebook. Mijn andere held, David Lebovitz, is 2016 begonnen met een cocktailrecept. Mét alcohol. Wat zeg ik, met drie verschillende dranken.

Er is hoop.

Bron foto: wikipedia/Bolte911