Waarschuwing: zondag is het weer zo ver. Valentijnsdag. Hallmarkdag. De evolutietheorie leert ons dat dingen – diersoorten, eigenschappen – verdwijnen als ze geen nut meer hebben. Waarom Valentijnsdag dan nog steeds in ons midden is, is mij een raadsel. Het is tijd om deze nepfeestdag eindelijk de nek om te draaien.

Auteur: Lisa van Rens

Ik heb in het verleden weleens een valentijnskaart gekregen (toen e-cards nog niet bestonden, maar daarover later meer). De roze envelop kwam met de post of werd door de brievenbus geduwd, waarna anoniempje snel wegrende, want stel je voor dat ik als een hond achter de voordeur lag te wachten om mijn stille aanbidder te betrappen. Natuurlijk vond ik het als 12-jarige leuk en spannend om zo’n anonieme bewonderaar te hebben. Urenlang werd er met vriendinnen gediscussieerd over wie het zou kunnen zijn (ik had geen heel spannend leven als 12-jarige). Daarna begon het lange wachten tot mijn Valentijn zich bekend zou maken. Stille aanbidder, ik wacht nog steeds.

14 februari was destijds de enige dag in het jaar dat zo’n anonieme kaart in de bus kon vallen. De rest van het jaar was een brief van de bank de enige post die je kreeg (maar hè, post is post). Afgezien van het feit dat Valentijnsdag die mogelijkheid bood, had ik toen al niets met de dag an sich. Ik lag niet dagen van tevoren in bed te bedenken wie mij mogelijk een kaart zou kunnen sturen en was ook niet overstuur als ik op de bewuste dag nul valentijnskaarten kreeg. Jongens zijn daar op 12-jarige leeftijd volgens mij sowieso minder mee bezig.

De grote neergang werd ingezet toen e-cards hun intrede deden. Al snel megapopulair, want oh zo makkelijk om iemand te laten weten dat je aan hem/haar denkt. Een simpele kaart, wat zelfbedachte regels en een leuk muziekje eronder. Wat wil een mens nog meer? Het Kaartenhuis had op een gegeven moment zelfs de mogelijkheid om een anonieme kaart te sturen! Niet alleen op Valentijnsdag, maar elke dag van het jaar. Je moest er dan geloof ik voor betalen om erachter te komen wie die kaart had gestuurd. Grote onzin. Maar ook dit was voor pubermeisjes leuk tijdverdrijf.

Tijdverdrijf voor pubermeisjes. Dat is misschien wel de beste omschrijving voor Valentijnsdag. Alleen hebben tienermeisjes dat tijdverdrijf helemaal niet meer nodig. Facebook, Twitter, Instagram en al die sociale netwerken waar ik niet cool genoeg/te oud voor ben, hebben de rol van de valentijnskaart/e-card allang overgenomen.

Ja maar Valentijnsdag is zo’n leuke aanleiding voor een mailing/websitecontent/Twitterpoll/Facebookupdate, moet zo ongeveer elke marketing- en communicatieafdeling van Nederland denken. Ik tel zelf in de afgelopen week al zeker tien mailings rondom Valentijnsdag: valentijnskorting, valentijnsaanbieding, Love is in the air…. Ga toch weg.

Geachte bedrijven, zoals jullie in de gegevens die jullie over mij hebben opgeslagen kunnen zien, ben ik een volwassen vrouw. Vol-was-sen. Ik heb geen speciale dag nodig om de liefde te vieren en ik hoef mijn vriend al helemaal niet te herinneren aan dingen die hij voor mij moet kopen voor Valentijnsdag, want die hele dag boeit me niet! Een cadeau op 14 februari is absoluut niet ‘beter’ of ‘betekenisvoller’ dan een cadeau op, pak ’m beet, 23 mei. Elkaar cadeaus of bloemen geven ‘omdat het nou eenmaal Valentijnsdag is’: grotere onzin heb ik in lange tijd niet gehoord (waarschijnlijk sinds vorig jaar rond deze tijd).

Dus nee: ik hoef geen cupcakes in de vorm van een hart, een reisje naar Parijs of sokken met hartjes erop. Ook wens ik mijn partner niet te zien in een valentijnsboxer of met een valentijnsdas. En ik ga ook geen fortuin uitgeven aan een te duur etentje of een rood lingeriesetje dat ontzettend ongemakkelijk zit en dat ik waarschijnlijk nooit aan doe (sorry N.).

Het kan trouwens ook de andere kant op: van Zalando kreeg ik een schitterende mail met het onderwerp ‘Klaar met romantiek? De beste Valentijnsdag vier je met je vrienden!’ Ik had ‘m zonder te lezen in de prullenbak gegooid, maar in het kader van research heb ik ‘m toch nog eens even goed bekeken. Hoewel de communicatieafdeling van Zalando met deze mailing wat mij betreft in hetzelfde rijtje mag als degene bij WE die mij via een mailing probeert te verleiden een heuse valentijnsoutfit aan te schaffen, lijkt Zalando mijn betoog zowat te ondersteunen. ‘Anti-Valentijnsdag’, staat er groot boven. Lees even mee:

 

Zalando

Ik ben niet weg van deze schitterende inleidende paragraaf (als je een relatie hebt kun je niet gaan en staan waar je wil?), maar soit, ik geef Zalando het voordeel van de twijfel. Eens kijken welke tips ze voor vrijgezelle vrouwen hebben om Valentijnsdag door te komen:

  1. Verwen jezelf. De strekking: mannen zijn vervelend, want ze weten niet welke maat onderbroek ze moeten kopen. ‘Hoe fijn is het, dat je dit jaar jezelf kan verwennen met cadeautjes?’ Superfijn! Dat kon vorig jaar, of alle andere dagen van het jaar, inderdaad niet. Thnx, Zalando!
  2. Girls’ night out. De strekking: mensen met een relatie zitten saai in een romantisch restaurant, maar de dansvloer is voor vrijgezellen. Voetjes van de vloer! Deze tip komt overeen met Barneys theorie over ‘desperation day’ in How I Met Your Mother. ‘Wanneer jij zaterdag tot in de late uurtjes doordanst, kun je de volgende dag heerlijk chillen op de bank.’ Want iedereen voelt zich op z’n best als ze de hele dag (half) brak op de bank liggen. Doe mij nog zo’n tip!
  3. Pyjama-party [sic]. Dit heeft geen uitleg nodig. Ook pyjamaparty’s zijn voor tienermeisjes (en pyjamaparty is één woord, Zalando).
  4. Spadag at home. De strekking: doe een gezichtsmasker op, neem een bad en lak je nagels. ‘De volgende dag zie je er namelijk nog stralender uit.’ Nu is een ‘spadag’ (ook wel bekend als pyjamadag) nooit mis, maar om dat nou een bezigheid te noemen waarmee je juist op Valentijnsdag écht plezier kunt hebben? Bovendien: wat moet je in de overige 22 uur doen?

Zalando laat zien: ook mailings die anti-Valentijnsdag zijn, zijn verschrikkelijk. Gewoon niet meer doen. Net zoals niemand meer een artikel wil lezen met de kop ‘Ik at een maand veganistisch en dit gebeurde’, wil eigenlijk ook niemand meer Valentijnsdagmailings zien. Mensen als ondergetekende niet, omdat ze zich er dood aan ergeren. En mensen die wél waarde hechten aan Valentijnsdag ook niet, want in het echt is het toch nooit zo mooi als je je op basis van de mailings had voorgesteld.

Valentijnsdag lijkt immuun te zijn voor de evolutie, dus laten we het met z’n alleen een handje helpen. De eerstvolgende in je bedrijf die zegt dat jullie ‘iets’ met Valentijnsdag moeten doen, wordt op staande voet ontslagen. De volgende week. Daarvoor kunnen we wat mij betreft best een wetswijziging aan besteden. Zo draaien we Valentijnsdag samen de nek om en mag iedereen weer zelf weten op welke dag hij de liefde viert.