Elke keer als ik een stuk voor Incognitief mag schrijven moet ik een onderwerp bedenken. Soms is dat gemakkelijk, maar soms duurt het ook even voordat er zich iets aandient waarover ik wel iets te zeggen heb. Deze week had ik mijn itempje al vroeg gespot: de Miljoenenjacht-dames die ingewisseld moeten worden voor een paar leuke heren die de koffertjes open mogen maken. Vast wel iets leuks over te zeggen. Maar dan gebeurt er iets in Brussel. Iets vreselijks waar eigenlijk geen woorden voor zijn, maar waar toch een heleboel over te zeggen is. Hoe kun je het dan nog over Linda de Mol en haar eskader kofferhunks hebben?

Auteur: Niels Beerkens

Zodra er iets naars in de wereld gebeurt, lijkt het publieke leven tot stilstand te komen. Openbare plekken worden afgezet, concerten en sportevenementen worden afgezegd en het openbaar vervoer rijdt via een aangepast rooster. Helaas bereiken terreuraanslagen vaak hun doel: angst verspreidt zich onder het volk. Vaak proberen we het op te lossen door ergens bommen op te gooien, maar eigenlijk werkt dat voor geen meter. Terrorisme is als de overtreffende trap van pesten: men probeert iemand te raken op de plek waar het de meeste pijn doet. Misschien is de redemie dan ook wel hetzelfde als bij pesten; door het te negeren en te laten zien dat het minder pijn doet dan de pestkop denkt, wordt het al een stuk minder aantrekkelijk om te pesten.

Natuurlijk werkt terrorisme niet exact hetzelfde en zijn de gedachtegangen die hierachter schuilgaan nog idioter en debieler dan ‘Pietje is gewoon stom en stinkt!’ of ‘Jantje heeft geen Nike Air Max en draagt tweedehands kleding’. Door ons er minder van aan te trekken wordt het misschien wel minder aantrekkelijk om het op deze manier aan te pakken. Moeten we het dan compleet negeren? Dat zal niet gaan, omdat het onmenselijk en onwenselijk zou zijn tegenover de slachtoffers en hun nabestaanden. Moeten we dan zo snel mogelijk weer overgaan tot de orde van de dag? Naar mijn mening wel.

We moeten de scherven bij elkaar vegen, de roetplekken wegvagen en doen alsof we er geen fuck om geven. Het is onmogelijk en waarschijnlijk erg gemakkelijk beredeneerd door een buitenstaander als ik, maar het zou de beste oplossing zijn. Natuurlijk maken deze wandaden de diepste menselijke emoties in ons los. Het is zeker niet verkeerd om ze te uiten, want dat is wat ons anders maakt dan de terroristen. Het zou alleen zo mooi zijn als de terroristen er niets van zouden zien en zich eens achter de oren zouden krabben na een bomaanslag: ‘Waarom wordt er niemand boos?’, ‘Waarom reageert niemand?’ ‘Heeft het dan nog wel zin wat ik doe?’

En daarom hebben we nu Linda en haar kofferjongens nodig. Terwijl we van binnen bidden, huilen en denken aan de mensen die door dit zinloze geweld om het leven zijn gekomen, moeten we van buiten een dikke middelvinger opsteken naar terreur en laten zien dat we gewoon overgaan tot de orde van de dag, en wat is nu een mooier symbool dan dat wij zelf mogen bepalen of een paar sexy mannen of een paar sexy vrouwen koffertjes met geld openmaken voor Linda de Mol en een of andere gek die vijf Postcodeloten in de maand aftikt. Het laat niet alleen zien dat we ons niet klein laten krijgen door een paar radicale idioten, maar ook dat we hier naar iedereen luisteren en bereid zijn om ons wereldbeeld te veranderen: al jaren nemen we de kofferdames voor lief en denkt niemand er echt over na, maar zodra iemand beslist dat het tijd wordt voor wat kerels in Dries Roelvinkspeedo’s die de job overnemen, dan regelen we dat in Nederland. Dat doen we voor elkaar. We proberen het voor iedereen zo leuk mogelijk te houden. En daar kunnen veel mensen een voorbeeld aan nemen. Hopelijk stuurt Linda er ook een paar naar België.

 

image credit: de kofferdames van www.postcodeloterij.nl