Over zes weken en een beetje is het zover: ik reis af naar San Francisco, om vanuit daar een maand lang door de Verenigde Staten te trekken. De reis eindigt in Washington DC. Het is niet mijn eerste keer in The States, in 2009 maakte ik een rondreis van drie weken langs de westkust. Nu steken we in een moordend tempo het complete continent over. De Verenigde Staten zijn, zeker nu in verkiezingstijd, knettergek. Of lijken dat tenminste. Maar waarom ben ik toch zo geobsedeerd door The States? Dat vreemde land over de oceaan? Hier geef ik vier van de vijftig (!) redenen voor mijn ‘Murica-fascinatie.

Auteur: Sophie Dassen

Het eten

Amerikaans eten heeft geen goede reputatie in Europa/Nederland. Bij ‘etende Amerikanen’ denken veel mensen aan oversized plomperds in een scootmobiel die McDonald’s binnenrijden voor drie big macs en vijf milkshakes, aan emmers gevuld met slagroomrijke frappuccino’s van Starbucks en kanariegele mac & cheese uit een armoedig kartonnen pakje. Jawel, dat ís Amerika, zeker weten. Anderzijds blinken de VS juist uit in diversiteit qua eetculturen; iedere staat (of stad) heeft zijn eigen specialiteiten. In New York heb je bijvoorbeeld Momofuku, het fusionrestaurant van David Chang dat alle fusionrestaurants lafjes maakt. Chang, de lefgozer die in The Mind of a chef (te zien op Netflix) van ordinaire instantnoodles de Italiaanse klassieker cacio e pepe maakt.

San Francisco, en in feite heel Californië, staat bekend om zijn eclectische keuken, die bestaat uit sea food, Koraans-Japanse invloeden, vegan-gerechten en bovenal rare experimenten. Zo heb ik ooit gegeten bij The Stinking Rose in San Francisco, een restaurant dat in ieder gerecht absurd veel knoflook verwerkt. Of wat dacht je van Texas (waar we helaas niet komen) met zijn wereldwijd bekende Tex-Mex keuken. Wat wij in Nederland ‘Mexicaans’ noemen, is eigenlijk Tex-Mex: burrito’s, chili con carne en nacho’s.

Waar je ook zin in hebt, in de VS is van dat betreffende land érgens een restaurant te vinden. Nergens ter wereld worden eetculturen zo door elkaar gemixt als in de VS, en dat zorgt vaak voor verdomd lekkere dingen. Behalve koffie, daar bakken ze dan weer helemaal niks van.

Stiekem is het toch echt zo: de wapens

De Volkskrant publiceerde een aantal weken terug een artikel waaruit bleek dat grote groepen Amerikanen steeds linkser/Europeser lijken te worden, behalve op één gebied: wapens. De zanger van Eagles of Death Metal sprak zich pasgeleden nog uit vóór wapens. Het stond op Nu.nl, want ‘wij’ vinden dat schokkend en associëren wapens met cowboys en zuidelijke rednecks, maar de Amerikaanse wapenliefde gaat veel verder. Sterker nog: wapens zitten ongelofelijk diepgeworteld in de Amerikaanse identiteit.

Of ik het echt durf en wil, weet ik niet. Een dodelijk wapen vasthouden is namelijk iets wat alleen mensen in films doen of wat de politie doet als het echt moet. Toch smeden wij voorzichtige plannetjes om een schietbaan te bezoeken. Ook al schieten we niet, kijken mag ook. Want in ‘Murica kan dat, zolang je boven de 18 bent. En je hoeft niet bang te zijn direct een notitie achter je BSN te krijgen van de geheime dienst; een middagje knallen is een vrij normale activiteit in de VS, zoals ‘wij’ in Nederland gezellig gaan bowlen met het hele gezin. In Amerika nemen mensen hun kinderen mee naar de schietbaan. Sterker nog, sommige schietbanen adverteren vrolijk met ‘Kids shoot free!’ Geen inspiratie voor een kinderfeestje? Ga naar de schietbaan, veel leuker natuurlijk dan dat suffe Ballorig.

De geschiedenis (of het gebrek daaraan)

De Verenigde Staten bestaan volgens ‘de boeken’ nog maar een paar honderd jaar en dat is overal aan te zien. Huizen van 60 jaar oud worden ‘heel oud’ genoemd en Europa is ‘the old world’. In Europa kijk je niet zo snel op van een ruïne hier of een 16e-eeuws kerkje daar, maar in de VS heb je die gewoon nergens. Als je ze wel ziet, zijn ze ‘nep’, want dat kunnen ze prima: Europese bouwkunst afkijken en schaamteloos nadoen. Zo is het California State Capitol Museum in Sacramento, de hoofdstad van Californië, een ‘renaissancistisch-Romeins’ gebouw dat vrij kitsch oogt, maar Amerikanen zijn er dol op. De VS zijn op alle gebieden ‘nieuw’ en trots op deze nieuwheid, die voort is gekomen uit allerlei ‘oude’ landen. En al die culturen hebben uiteindelijk, na een vrij korte maar roerige periode, een nieuw land gevormd.

De natuur

Dit is welbekend: het Amerikaanse continent (dus ook Canada) heeft de meest fantastische natuurgebieden, maar ik noem het toch nog even. Van Yellow Stone waar in mei nog sneeuw kan liggen en Yosemite met de adembenemende granieten bergen tot Death Valley, het heetste puntje van het continent. Beren zien (hopelijk, maar niet te dichtbij), wakker worden in een tentje tussen de dennenbomen, een kudde bizons tegenkomen en hiken door de Grand Canyon. Maar ik verheug me nog het meeste op gewoon het autorijden: eindeloze wegen die doorgaan tot het absolute niets, Spotify-playlist met roadtripmuziekjes, pancakes eten en koffie drinken bij een truckerscafé of tankstation en verder bijna niemand tegenkomen. God bless America!