Emma, wat is er? Wat is er nou?
Hé, je kunt het mij wel vertellen hoor!
– Pfffff. Even diep ademhalen hoor.
Nou, voor de draad ermee dan maar.
– Oké. Komt ‘ie: Ik vind weinig zo stróntvervelend als boodschappen doen. Ik leg je uit waarom

Auteur: Emma Broekhuizen

Al op het moment dat je een karretje pakt en ontdekt dat ze allemaal vol rommel liggen waardoor je bent aangewezen op dat ene exemplaar met een zwieberwieltje, groeit de tegenzin. En dan moet je de supermarkt, het doolhof der andermans karren, nog betreden.

Mijn wagentje zwiept steeds nét een andere kant op dan de geplande looprichting, waardoor ik een argeloze oma bijna van haar sokken rijd. Oeps. Sorry. Elk gangpad dat niet geblokkeerd wordt door in de steek gelaten trolleys of mandjes, wordt ruimschoots gevuld door groentejongens en dozen verse broccoli. Nét te hard bespreken de jongens hun uit de hand gelopen stapavond, terwijl ik  de benodigde groenten één voor één in de tas stop. Om ze daar vervolgens weer uit te halen omdat ik ze vergeten ben te scannen.

Dan blijkt de spinazie, onontbeerlijk voor de ovenschotel, een nieuwe plek te hebben. Na drie rondjes om het groenteplein ontdek ik pas dat alle spinazie op is. Krampachtig probeer ik mijn brein aan te zetten tot een nieuw recept, terwijl ik de overbodig geworden ingrediënten terug in de schappen pleur.

boodschappen

De groenteafdeling eenmaal overleefd, kom ik bij de koffieruimte. Daar zijn mensen die doen alsof het leuk is om in de supermarkt te zijn. Die kalmpjes een beker cappuccino halen en op hun dooie gemak langs de koelvakken en broodmanden struinen, vrolijk meefluitend met de radio. Die het liefst winkelen met een mandje dat kan rijden, maar dan wel zó onopvallend dat je als haastige boodschapper bijna je nek breekt over dat mandje dat sloom achter zijn baasje aanrolt.

Tussen de potjes met groente zinkt de moed me bijna in de schoenen. De keuze is er reuze en moet ik nou zoetzure of zure augurken, kleine augurken, grote augurken of voorgesneden augurken hebben? Liever 150 gram, 200 gram of een kilo? En sinds wanneer zijn er zó veel soorten ontbijtgranen? En willen de bijkletsers die met zijn drieën plus twee karren gezellig de doorgang versperren, even plaatsmaken, want meid-je-hebt-zo-veel-te-vertellen-maar-ik-hoef-dat-niet -te-horen. Dank je wel. Oké. Rustig blijven.Zo erg is het niet.

SAMSUNG CSC

Zo erg is het wel. Peuter met loopfiets sjeest tegen mijn scheenbeen. Auw. Oké. Twee liter melk (zwaarder dan je denkt), chips (niet onderin de tas stoppen!), brood (één of toch twee?), boter (was die nou op of niet?). Pfiew. Dat gaat best aardig. Nu nog een doosje bladerdeeg. Tenminste, als de dame voor het vriesschap eindelijk een keuze kan maken. Dat blijkt erg moeilijk, want ze staat met haar struisvogelkont achterover gebogen en gaat keurig met haar wijsvinger alle pakken af op zoek naar de juiste. Het schap met wijnflessen wordt met de gang aanlokkelijker, maar we moeten door.

Eenmaal bij de kassa blijk ik het toiletpapier, dat echt heel erg op is, vergeten. Waardoor ik terug de winkel in moet. Waar het nog drukker is dan twintig minuten geleden. En dat mijn portemonnee ondanks mijn oplettendheid onder de koekjes,  pindakaas en eieren is beland. En dat ik ondanks de supersnelle zelfscanner toch op een kassameisje moet wachten omdat ze wil controleren of ik wel echt 18 ben en één blikje Radler (3%) mee mag nemen.

Op de fiets blijken mijn tassen nét iets te zwaar waardoor ik thuiskom met een tintelende, wit uitgeslagen hand die niet meer bij mijn lichaam lijkt te horen. Goddank, denk ik, goddank, vriendlief, dat jij dit normaal gesproken op je neemt. Hopelijk zeg ik dat vaak genoeg. Dan zal ik voortaan zonder mopperen alles in de kastjes leggen.

Maar eerst een uurtje mediteren.

Of twee.